บทที่ 6

บทที่ 6

พี่เสือวัย 18 ปีกับการอ่านหนังสือสอบ

พี่เสือถึงวัยที่ต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขาเลยยุ่งมากจนไม่ค่อยมีเวลาทำอะไร ส่วนงานที่เขาเข้าไปเรียนรู้จากคุณพ่อ คุณพ่อท่านก็ให้พักไว้ก่อน เพราะอยากให้พี่เสือมีเวลาอ่านหนังสือได้เต็มที ส่วนน้องคุณก็มานอนดูการ์ตูนเป็นเพื่อนพี่เสือ เพราะน้องกลัวพี่เสือเหงา?

"พี่เสือ"

"ครับ"

"น้องหิว ไปกินข้าวกัน"

"หืม น้องหิวก็ไปทานก่อนเลย" คนพี่พูดทั้งที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากหนังสือ คนน้องที่นอนอยู่บนเตียงเลยทำหน้าเบื่อก่อนจะเดินลงไปหาคนพี่

"น้องชวนพี่ไปกินข้าวสามครั้งแล้วนะ" และนี่ก็เลยเวลาทานข้าวกลางวันมาชั่วโมงกว่าแล้ว คุณมามี้บอกว่าให้บังคับพี่เสือให้กินข้าวให้ตรงเวลาเพราะไม่อยากให้พี่เสือเสียสุขภาพ

"หืม บ่ายกว่าแล้วเหรอ พี่ขออ่านต่ออีกนิด" เมื่อเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือก็พบสาเหตุที่น้องทำหน้าเบื่อใส่ คนพี่เลยต่อรองขออ่านต่ออีกนิด แต่ดูเหมือนคนน้องจะไม่ยอมเพราะบัดนี้แก้มที่กลมอยู่แล้วกลมหนักกว่าเก่าเพราะเจ้าของอมลมไว้จนแก้มป่อง "โอเคไปก็ได้"

"เฮียสิงซื้ออาหารญี่ปุ่นมาฝาก"

"สิงแวะมาเหรอ"

"ช่ายแวะมาเมื่อตอนเที่ยง แล้วออกไปหาคุณพ่อเลย" ช่วงนี้สิงก็ไปเรียนรู้งานอีกด้านหนึ่งของคุณพ่ออยู่เหมือนกัน ทำให้กระต่ายไม่กล้าเข้าใกล้สิง เพราะสิงยังควบคุมฟีโรโมนของตัวเองไม่ค่อยได้และรังสีฆาฟันของเจ้าสิงเข้มข้นมากเจ้าตัวจึงเลี่ยงออกไปพักอยู่ที่คอนโดแทน นาน ๆ จะแวะเข้ามาสักที ซึ่งเขาก็เข้าใจดีว่าทำไม ก็เพราะว่าที่บ้านมีโอเมก้าเด็กอยู่ตั้งสองคนนี่นะ

"หมูน้อยมาให้พี่หอมเพิ่มพลังหน่อยสิ"

"เดี๋ยวนี้หอมบ่อยจนแก้มน้องช้ำหมดแล้ว" หึ พี่เสือได้แต่ยิ้มขำ ก็ต้องยอมรับแหละว่าเขาหอมน้องบ่อยจริง ๆ เพราะน้องในวัยเจ็ดขวบนั้นเริ่มมีฟีโรโมนของโอเมก้าแล้ว ซึ่งกลิ่นของน้องคือกลิ่นเนยมันหอมมากจนเขาเริ่มติดกลิ่นเจ้าตัวแล้ว ส่วนเจ้าสิงบอกว่าน้องตัวหอมแต่เจ้าตัวแยกไม่ได้ว่าน้องกลิ่นอะไร ช่วยไม่ได้ก็เจ้าสิงไม่ใช้คู่ชะตาของน้องนี่เนอะ

ฟอดดดด

"ชื่นใจ"

"ไปกินข้าวกัน"

"โอเคครับ"

"พี่เสือจะเข้ามหา'ลัยเหรอ"

"ใช่แล้ว"

"มหาลัยคือที่ไหนเหรอ คุณมี้บอกว่าถ้าพี่เสือเข้ามหาลัยแล้วพี่เสือจะไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับน้อง" น้องคุณพูดอย่างเศร้า ๆ เมื่อคิดว่าพี่เสือจะไม่มีเวลามาเล่นกับน้องคุณแล้ว

"อาจจะมีเวลาอยู่ด้วยน้อยลง แต่สัญญาว่าจะมาหาทุกอาทิตย์โอเคไหม"

"อืม น้องจะรอ"

หลังจากอ่านหนังสืออย่างหนักพี่เสือก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ต้องการเข้าได้สำเร็จทำให้ช่วงปิดเทอมพี่เสือมีเวลาพาน้องไปเที่ยวต่างจังหวัดหนึ่งอาทิตย์ และพอพี่เสือก้าวเข้าสู่ชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยมีเวลาให้น้องเท่าไหร่ แต่ก็พยายามหาเวลามาอยู่กับน้องอาทิตย์ละวัน ส่วนน้องก็จะกลับไปอยู่บ้านช่วงคุณป๋ากับคุณมาม้าเดือนละครั้งหรือไม่ก็สองเดือนครั้ง ส่วนช่วงปิดเทอมน้องจะไปอยู่บ้านใหญ่ของคุณป๋า ส่วนพี่กระต่ายเลือกไปโรงเรียนประจำของโอเมก้าเลยกลับบ้านแค่เดือนละสองครั้งเท่านั้น ทำให้บางอาทิตย์น้องแอบหลอกเฮียสิง? ให้พาไปซนตามสถานที่ทำงานต่าง ๆ ของเฮียสิง :)

น้องคุณวัย 16 ขวบ กับการหนีพี่เสือไปดูกาสิโนที่ฮ่องกงกับเฮียสิง เพราะช่วงนี้พี่เสือยุ่งมากยุ่งกว่าช่วงเรียนใกล้จบเสียอีก อาจเป็นเพราะพี่เสือพึ่งจะรับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากคุณพ่อ พี่เสือเลยต้องเรียนรู้งานเพิ่มอีกหลายอย่างแถมยังต้องทำให้เหล่าผู้ถือหุ้นเชื่อมั่นในตัวของพี่เสือเพิ่มขึ้น น้องคุณเลยไม่อยากไปกวนพี่เสือในตอนนี้

"เฮียสิงน้องลงไปข้างล่างไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้ครับน้องคุณอยู่ได้แต่ในนี้นะ" แค่พาน้องคุณมาด้วยนี่ไม่รู้เขาจะโดนไอ้พี่ชายตัวร้ายด่าไปกี่วันแล้ว นี่แสดงว่าเจ้าตัวยังไม่รู้ว่าน้องไม่อยู่บ้านเลยยังไม่โทรมาโวยวายเขา ก็นะใครเขาใช้ให้งานยุ่งเองล่ะ : (

"เฮ้อแล้วน้องไปเที่ยวที่อื่นไม่ได้เหรอ"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพาไป" สิงในวัย 25 ปีแต่ก็ยังคงครองตำแหน่งผู้ที่ตามใจน้องมากที่สุดในโลกพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าสวยของน้องเริ่มบูดขึ้นมานิด ๆ เจ้าตัวคงคิดว่าจะได้ลงไปเที่ยวข้างล่างกับพี่สิง ถึงสิงจะตามใจน้องมากขนาดไหนแต่ก็คงยังเกรงใจเฮียเสืออยู่เขาไม่อยากให้โอเมก้าของเฮียสัมผัสกับโลกข้างล่างเท่าไหร่ เพราะเฮียเสือพยายามกันน้องออกจากโลกสีเทาและการแย่งชิงอำนาจ แต่เหมือนเฮียจะลืมคำว่า 'ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ' ไปหรือเปล่า

"จริงนะ" เด็กน้อยตาลุกวาวเลยทีเดียว

"จริงสิ นี่ใคร นี่เฮียสิงนะ"

"อิอิ"

"ว่าแต่เฮียเสือไม่โทรหาเหรอ" ปานนี้ลูกน้องของเฮียคงแจ้งเฮียแล้วว่าน้องไม่อยู่บ้าน แต่ก็คงไม่รู้ว่าน้องแอบมากับเขา

"ไม่รู้สิโทรศัพท์แบตหมด" เจ้าตัวชี้ไปที่มือถือที่หน้าจอดับสนิทอยู่บนโต๊ะ

"แล้วไม่ชาร์จเหรอ"

"ยังอ่ะน้องยังไม่อยากชาร์จ" งอนเฮียเสืออยู่เหรอ ตายแน่กูไอ้สิงหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ

"งั้นถ้าอยากกินอะไรก็โทรบอกลูกน้องเฮียนะ"

"ได้เลยเฮีย"