คนสำคัญ...(1)

“ที่นี่มีบ้านอีกหลังด้วยเหรอ” เรย์มีนหันไปถามมาเรีย

เมื่อเธอเดินออกมานั่งเล่นช่วงเย็น แล้วมองออกไปยังอีกฝั่งเห็นบ้านหลังขนาดกลางตั้งอยู่ริมสุด ด้านหลังเป็นทั้งบึงขนาดใหญ่ และสนามหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา หากให้เดาก็คงเอาไว้ขี่ม้า

“ค่ะ เป็นเรือนรับรอง”

เธอตอบสั้น ๆ แล้ววางถาดแก้วน้ำลง วางเสร็จก็รีบถอยหลังเดินออกไปทันที เรย์มีนหันกลับมาจะถามอะไรเพิ่มเติม แม่บ้านสูงวันก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ร่างกายเริ่มเหนี่ยวเหนอะหนะ เพราะตั้งแต่เมื่อคืนเธอยังไม่ได้อาบน้ำเลย หญิงสาวสำรวจห้องครู่หนึ่ง คนรับใช้ก็เอาเสื้อผ้าหลายตัวมาส่งให้ โดยบอกว่าคุณฌอนสั่งให้นำมาให้เธอเปลี่ยน

เธอยิ้มหวานกับความเอาใจใส่ผู้นำแก๊งอันดับหนึ่งแล้วเผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าอนาคตอาจได้เป็นมาดามของตระกูลไคโร

“ฉันอยากเดินเล่นแถวนี้หน่อย ไม่ต้องเดินตามมานะ”

เรย์มีนเดินออกมาตรงบริเวณหน้าคฤหาสน์ หันกลับไปเห็นคนของที่นี่เดินตามเธอมาเป็นพรวน

“แต่ว่ามาเรียสั่งไว้ให้ติตตามคุณนะคะ”

“มาเรียเป็นแค่หัวหน้าแม่บ้าน แต่ฉันคือว่าที่มาดามของที่นี่”

น้ำเสียงกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ เหล่าคนรับใช้ต่างก้มหน้าแล้วขมวดคิ้ว จะมาเป็นมาดามได้อย่างไรก็ในเมื่อ มาดามของไคโรคือคุณนับหนึ่ง

คฤหาสน์แห่งนี้ใหญ่โต และกว้างขวางสมคำร่ำลือจริงๆ น้อยคนนักที่จะได้เข้ามาเยือน หากคนนั้นไม่สำคัญ เพราะอย่างนี้ไงเธอจึงคิดว่าตัวเองคงได้เลื่อนสถานะจากแค่คู่ควงมาเป็นคู่ชีวิต

หญิงสาวเดินเล่นไปรอบ ๆ และเริ่มรู้สึกเหนื่อย พอมองเห็นว่าเรือนรับรองอยู่ไม่ไกลเธอเลยเดินแวะเข้าไปดู เผื่อว่าจะมีคนรับใช้อยู่แถวนั้นบ้างสักคน ซึ่งก็มีอยู่จริงๆ เธอจึงร้องเรียก

“นี่ หล่อนน่ะ”

เสียงแหลมปรี๊ดตะโกนเรียก นับหนึ่งชะงักมือแล้วเงยหน้าหันกลับไปมอง เธอจำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ลงมาจากรถของคุณฌอน

“เธอนั่นแหละ ไปเอาน้ำมาให้ฉันกินหน่อย”

นับหนึ่งได้ยินประโยคคำสั่งจากเจ้าตัว มันมีความเจ้ากี้เจ้าการแสดงความเป็นเจ้านายจนรู้สึกน่าหมั่นไส้ เธอจึงเลือกไม่สนใจแล้วก้มหน้าลงตักมูลสัตว์ใส่แปลงผักสวนครัวต่อ

“นี่ นังอ้วน! ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งหรือไง” สองมือยกขึ้นเท้าเอว กับการเมินเฉยของอีกฝ่าย

คนเจ้าเนื้อเม้มปากเข้าหากันแน่น ระงับอารมณ์ขุ่นมัวไว้ในใจ หากการที่ผู้นำของเดียร์มาสพาใครสักคนมาที่นี่ นั่นหมายความว่าบุคคลนั้นต้องสำคัญมาก ถ้าเธอผลีผลามทำอะไรไปอาจเกิดปัญหาตามมาทีหลังได้

“ได้ยินค่ะ ถ้าคุณอยากได้น้ำสักแก้ว ควรกลับไปยังคฤหาสน์ไม่ใช่มาจิกหัวเรียกใช้คนอื่นโดยไม่รู้จักกันอย่างนี้”

ร่างอ้วนลุกขึ้นสะบัดมือ แล้วขยับหมวกที่ปิดบังใบหน้าออก สายตาทั้งคู่สบกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอม คนหนึ่งก็คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงของเดียร์มาส ส่วนอีกคนก็คิดว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย

“เป็นแค่คนรับใช้กล้าดียังไงถึงมายอกย้อน เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”

เรย์มีนขยับเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้น สีหน้าแววตาพร้อมเอาเรื่องอีกฝ่าย ทว่านับหนึ่งกลับยกยิ้มมุมปากเหมือนยียวน

“ไม่ทราบสิคะ ฉันเองก็เพิ่งเห็นคุณวันแรก ไม่เคยเห็นมาก่อนถ้าให้เดาว่าเป็นคนรับใช้ใหม่ก็คงไม่ใช่ เพราะการแต่งตัวดูดีกว่ามาก”

“นี่แกกล้าเปรียบเทียบฉันกับคนรับใช้เหรอ”

“แล้วแกจะทำไม คิดว่าจะเรียกจิกใครยังไงก็ได้อย่างงั้นเหรอ”

“ฉันจะสั่งให้คุณฌอนไล่แกออก”

“เชิญค่ะ ฉันก็อยากรู้ว่าคุณฌอนของคุณจะกล้าไล่ฉันออกไหม”

นับหนึ่งพูดท้าทายแล้วย่อตัวลงถือตะกร้าผักที่เก็บเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเดินผ่านคนร่างบางออกไป

เดินมาถึงตรงทางเข้าประตูด้านหลัง แขนอวบถูกกระชากอย่างแรงจนตะกร้าผักในมือร่วงลงพื้น

ตุบ!

“เฮ้ย! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” เธอมองผักสดบนพื้นแล้วเงยหน้ามองบุคคลที่ไม่รู้ว่ามีตัวตนอย่างไรกับสามีตนเอง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เรย์มีนตีหน้าซื่อ

“ไม่ได้ตั้งใจได้ยังไง ฉันเห็นอยู่ว่าคุณจงใจกระชากแขนฉัน”

“ก็ใครใช้ให้เธอเดินหนี” ใบหน้าสวยไม่ได้การันตัว่าจะนิสัยดี เห็น ครั้งแรกก็อุตส่าห์นึกชื่นชม

“เดินหนีน่ะถูกต้องแล้ว ฉันกลัวตัวเองจะอดกลั้นได้ไม่มากพอ”

ปกติเธอเป็นคนใจเย็น และมีเหตุผลเสมอ แต่ถ้ามาแสดงกิริยาไม่น่ารักเรียกจิกคนอื่น แล้วถามหาความมีน้ำใจแบบนี้เธอก็สามารถเป็นคนใจร้อนได้เหมือนกัน

เรย์มีนเห็นแววตานับหนึ่งขุ่นเคืองแสดงความไม่เป็นมิตร เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่าเธอเป็นใครกันแน่ ทั้งที่ตนเองประกาศชัดเจนว่าเป็นแขกคนสำคัญของเดียร์มาส

“ฉันเรย์มีน ไทสัน”

นับหนึ่งยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเคยเห็น และเคยได้ยินเรื่องราวของผู้หญิงคนนี้อยู่บ้างผ่านทางโลกออนไลน์ แต่ไม่เคยระแคะระคายถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเลย