บทที่ 5

โจวซานสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน ตบโต๊ะอย่างแรงแล้วลุกขึ้น “หรงซู!”

หรงซูขี้เกียจสนใจเธอ เลยหันหลังจากไป

พอกลับไปถึงโต๊ะทำงาน

หรงซูหยิบกระจกเล็กออกมา มองดูแก้มข้างหนึ่งที่มีรอยเลือดสีแดงเส้นเล็ก รอยแผลไม่ลึก เธอใช้ทิชชู่เปียกเช็ดไปทีหนึ่ง ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น ถึงยังไงหน้าตาแบบนี้ มีแผลเป็นเพิ่มขึ้นก็ไม่เป็นไร

แล้วก็นึกถึงหน้าตาของหญิงสาว รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

พอใกล้เลิกงาน

หรงซูได้รับสายจากพ่อของเธอ บอกว่าเผยอวี้กลับมาแล้ว ให้เธอกลับไปกินข้าวที่บ้าน

หรงซูแปลกใจ “พี่เผยอวี้กลับมาแล้วเหรอคะ ไหนว่ากลับมาวันที่สิบห้าไงคะ?”

พ่อหรงตอบ “พอจัดการงานเสร็จเลยกลับมาล่วงหน้า”

“ได้ค่ะ งั้นเลิกงานแล้วหนูจะกลับไป”

หรงซูขับรถกลับไปที่บ้านตระกูลหรง

บ้านตระกูลหรงตั้งอยู่ในตึกที่อยู่อาศัยระดับกลางของเมืองทางตะวันตก เป็นห้องชุดทั้งชั้นมือสองที่เพิ่งซื้อใหม่ปีนี้

พ่อหรงดำเนินกิจการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดกลาง แม้จะไม่มั่งคั่ง แต่ก็ถือว่าฐานะดี ดังนั้นหรงซูเองก็เติบโตขึ้นจากครอบครัวที่มีอันจะกิน

แต่ตอนนี้วงการอสังหาริมทรัพย์ซบเซา เมื่อครึ่งปีก่อน บริษัทลงทุนผิดพลาดเลยมีปัญหาด้านการเงินหนัก จนเกือบจะล้มละลาย เมื่อพ่อหรงรู้ว่าเธอท้องลูกของเซิ่งถิงเชิน ไม่ได้ให้เธอไปหาฝ่ายชายเพื่อเอาเรื่อง

หรงซูเห็นสภาพพ่อตัวเองค่อย ๆ แก่ชราและอิดโรย ถึงขั้นที่ต้องขายสมบัติมาใช้หนี้ ในที่สุดเธอเลยตัดสินใจไปที่ตระกูลเซิ่ง ตอนนั้นเธอซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้ ไม่เพียงทำเพื่อพ่อ แต่ก็ทำเพื่อตัวเองด้วย

แม้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ตระกูลหรงสามารถคืนหนี้ได้หมด เพราะได้ค่าสินสอดจำนวนมากจากตระกูลเซิ่ง

แต่เธอก็ต้องชดใช้ในราคาที่สาสมเช่นเดียวกัน

ดังนั้นความทุกข์ที่เธอได้รับในตอนนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เธอหาเรื่องใส่ตัว โทษใครไม่ได้

เมื่อกลับไปถึงตระกูลหรง

เผยหลานหัวออกมาจากห้องครัว “เสี่ยวซู หนูกลับมาแล้วเหรอ”

ตอนเธออายุเก้าขวบ พ่อกับแม่หย่ากัน แม่พาพี่ชายของเธอไปด้วย แล้วทิ้งเธอไว้

ต่อมาเผยหลานหัวกับพ่อรู้จักกัน แต่ที่ผ่านมาทั้งสองคนไม่จดทะเบียนสมรส อยู่ด้วยกันแบบคู่รักทั้งอย่างนี้

แรกเริ่มหรงซูไม่ยอมรับเธอ กระทั่งเกลียดชัง แต่หรงซูค่อย ๆ รับรู้ถึงความหวังดีของเธอ เผยอวี้เองก็ดีกับเธอมาก ถึงจะเสียพี่ชายไป แต่เธอก็มีพี่ชายคนใหม่

“ป้าเผย พวกคุณพ่อละคะ?”

“น่าจะอยู่ระหว่างทาง คงใกล้ถึงแล้ว หนูมาพักก่อนสิ”

“ได้ค่ะ”

“…”

หรงซูกลับไปที่ห้อง ต่อให้แต่งงานออกไปแล้ว แต่พ่อก็เก็บห้องไว้ให้เธอหนึ่งห้องมาโดยตลอด แล้วตกแต่งตามสไตล์ที่เธอชอบ

พอกลับมาบ้านตัวเอง ความเหนื่อยล้าและความน้อยใจทั้งหมดสลายหายไปทันที

เธอนั่งอยู่ขอบเตียง มองเห็นอัลบั้มรูปที่อยู่ตรงตู้หัวเตียง เธอยื่นมือไปหยิบ แล้วเปิดดู รูปแรกเป็นรูปครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

รูปภาพเก่ามากแล้ว

ปีนั้นเธออายุแปดขวบ

คุณพ่อที่รูปหล่อหนุ่มแน่นอุ้มเธอไว้ คนที่ยืนอยู่ข้างคุณพ่อคือพี่ชาย ปีนั้นเขาอายุสิบสี่ปี ส่วนคนที่ยืนอยู่อีกด้านคือคุณแม่ของเธอ

เธอเป็นคนฉีกรูปนี้ด้วยตัวเอง

เพราะเธอเกลียดแม่ที่ทำไมถึงพาพี่ชายไปแล้วทอดทิ้งเธอกับคุณพ่อ เมื่อเวลาหมุนผ่าน จนมาถึงตอนนี้ความรู้สึกเจ็บปวดฉีกขาดไม่อยู่แล้ว

เธอเปิดดูหน้าต่อไป

เด็กสาวอายุสิบกว่าปีในรูปอ่อนเยาว์สวยงาม สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวหมวกถักสีน้ำตาลอ่อน ยืนอยู่ใต้ต้นแปะก๊วยสีเหลืองทอง แสงแดดสาดส่องมาที่รอยยิ้มสดใสของเธอพอดี

ผมยาวดำขลับ ใบหน้ารูปไข่ดวงน้อย ใบหน้าสดใสมีชีวิตชีวา สวยงามจับใจ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่ส่องประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า

เพียงแต่หลังจากนั้นเธอป่วยหนัก ต้องกินยาฮอร์โมน ทำให้ร่างกายเริ่มอ้วน ไม่ว่าจะลดความอ้วนยังไงก็ไม่ได้ผล ได้แต่ทนหิวและออกกำลังกายไม่ให้อ้วนไปกว่าเดิม

จู่ ๆ หรงซูก็นึกถึงหญิงสาวในวันนี้ หน้าตาดูคล้ายกับเธอในรูปภาพอยู่บ้าง โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น