บทที่ 6

ก๊อก ๆ ๆ

“เสี่ยวซู พวกคุณพ่อกลับมากันแล้ว” เผยหลานหัวเคาะประตู

หรงซูไม่คิดอะไรมาก วางอัลบั้มรูปลง แล้วลุกขึ้นออกจากห้อง เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามา เธอเรียกอย่างดีใจ “พ่อคะ พี่คะ”

เผยอวี้กับหรงชิงเหวินหันมองหรงซู

“เสี่ยวซู พี่เอาของขวัญมาให้ด้วย มาดูสิว่าชอบไหม?” เผยอวี้กล่าวทักทาย

หรงซูเดินไปหาด้วยความดีใจ “ของขวัญอะไรคะ?”

เผยอวี้วางของพะรุงพะรังไว้บนโต๊ะน้ำชา

เผยอวี้หยิบกล่องเครื่องประดับแบรนด์หนึ่งยื่นให้เธอ “ลองเปิดดูสิ”

หรงซูรับไปอย่างดีใจ เมื่อเปิดดูเป็นกำไลทองที่ฝีมือประณีตงดงาม “ขอบคุณค่ะพี่ ฉันชอบมาก”

“ชอบก็ดีแล้ว”

เผยอวี้ยื่นมือไปลูบหัวหรงซูอย่างเอ็นดู

เผยอวี้ซื้อกำไลทองอีกแบบหนึ่งที่เหมาะสมให้เผยหลานหัว อีกทั้งยังมีครีมบำรุงผิวให้ทั้งสองอีกคนละหนึ่งชุด ส่วนของขวัญที่ให้หรงชิงเหวินเป็นใบชาและเหล้า และยังเอาของฝากท้องถิ่นกลับมาด้วย

บรรยากาศอบอุ่นกลมเกลียว

มีเพียงกลับมาที่บ้าน หรงซูถึงจะรู้สึกผ่อนคลายที่สุด

“เสี่ยวซู กำหนดคลอดเมื่อไหร่?” เผยอวี้ถามอย่างเป็นห่วง

ท้องที่ใหญ่โตของเธอเหมือนท้องแก่ใกล้คลอดของคนอื่น

หรงซูตอบ “อีกสองเดือนถึงจะเป็นกำหนดคลอดค่ะ”

“เสี่ยวซูต้องท้องลูกสาวแน่ ๆ เลย” เผยหลานหัวยิ้มแล้วพูด

หรงซูพยักหน้า “เป็นลูกสาวจริง ๆ ค่ะ”

“ตรวจเพศแล้วเหรอ?” หรงชิงเหวินถาม

เผยหลานหัวเหมือนนึกถึงบางอย่าง เลยตึงเครียดไปด้วย

“ค่ะ แต่คุณนายใหญ่เซิ่งให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้มาก”

หรงชิงเหวินโล่งอก “ถ้างั้นก็ดีแล้ว ขอเพียงมีลูกอยู่ วันหน้าระหว่างลูกกับถิงเชินต้องค่อย ๆ ดีขึ้นแน่นอน”

หรงซูหลุบตาลง ในใจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา จู่ ๆ ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไงดี ว่าเซิ่งถิงเชินพูดเรื่องหย่ากับเธอแล้ว

แต่เรื่องนี้ยังไงก็ปิดไม่มิด อีกอย่างเธอตัดสินใจจะย้ายจากเฉียนสุ่ยวิลล์กลับมาที่บ้าน

ช่างเถอะ

รอให้กินอาหารเย็นแล้วค่อยบอกดีกว่า!

เผยหลานหัวเตรียมอาหารอลังการไว้หนึ่งโต๊ะ

ตอนนี้เผยอวี้ร่วมหุ้นกับเพื่อนเปิดบริษัทด้านเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เมื่อสองปีก่อนตอนเตรียมก่อตั้งบริษัท หรงชิงเหวินให้ทุนเริ่มต้นเผยอวี้ก้อนหนึ่งโดยไม่ลังเล ตอนนี้บริษัทกำลังพัฒนาไปในทางที่ดีมาก หลัก ๆ เกี่ยวข้องกับงานสายเอไอ ครั้งนี้ที่เขาไปทำงานนอกสถานที่ เพื่อไปคุยเรื่องการร่วมมือ ซึ่งราบรื่นมาก

ตอนนี้หรงชิงเหวินเพิ่งจัดการธุระขายบริษัทเสร็จ

แม้ก่อนหน้านี้เพราะสินสอดของตระกูลเซิ่ง ทำให้บริษัทได้ต่อลมหายใจ แต่ตอนนี้เศรษฐกิจภาพรวมไม่ดี การเปลี่ยนสายงานทำได้ยากมาก บริษัทยากจะดำเนินการต่อไปได้จริง ๆ

อีกอย่างเขาอายุมากแล้ว ไม่มีแรงเหมือนเมื่อก่อน เขาให้ความสำคัญกับการเติบโตของบริษัทเผยอวี้มาก ตอนปลายปีบริษัทของเผยอวี้เข้าสู่ช่วงระดมทุน พอดีเขาขายบริษัทได้ เลยเอาเงินทั้งหมดไปลงที่บริษัทเผยอวี้

ขณะเดียวกันก็ประกาศข่าวดีเรื่องหนึ่ง หรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวจดทะเบียนกันแล้ว

เผยหลานหัวขอบตาแดงก่ำ

หลายปีที่อยู่เคียงข้างกันในที่สุดก็มีบทสรุป หรงซูไม่มีความเห็นใด เธอรู้มาตลอดว่าที่พ่อไม่ยอมจดทะเบียนกับเผยหลานหัวสักที เพราะในใจยังคิดถึงแม่อยู่

เธอก็ไม่เข้าใจมาตลอดว่าคนที่ดีอย่างพ่อ ทำไมตอนนั้นแม่ถึงหย่าแล้วไปจากพ่อ

แต่ตอนนี้ไม่สำคัญอีกแล้ว

วันที่ดีขนาดนี้

เธอเสียดายจริง ๆ ที่ต้องทำลายบรรยากาศแบบนี้

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก “พ่อคะ ป้าเผยคะ พี่คะ เซิ่งถิงเชินเตรียมจะหย่ากับหนูค่ะ”

เมื่อพูดจบ

บรรยากาศในห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบ สีหน้าของทุกคนต่างหนักอึ้ง โดยเฉพาะหรงชิงเหวิน เขาก้มหน้า สีหน้าตึงเครียด

บทสรุปอย่างนี้เหมือนจะอยู่ในการคาดเดา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

แม้ตระกูลหรงกับตระกูลเซิ่งจะดองกัน แต่ทั้งสองคนไม่ได้จัดงานแต่ง แค่จดทะเบียนสมรส นี่ผ่านมาครึ่งปีแล้ว ทั้งสองครอบครัวไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย

เซิ่งถิงเชินเองก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในตระกูลหรง ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลบ๊ะจ่างหรือไหว้พระจันทร์ ตระกูลเซิ่งเองก็ไม่เคยให้ของขวัญ ทุกครั้งที่หรงซูกลับบ้านคนเดียว หรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวจะเตรียมของขวัญเอาไว้ ให้เธอเอากลับไปตระกูลเซิ่ง

พอเธอเอาไปมอบให้ตระกูลเซิ่ง คุณนายใหญ่เซิ่งรับไว้ตามมารยาท แต่หรงซูรู้ดีคุณนายใหญ่เอาของขวัญทั้งหมดให้คนใช้ในบ้านใหญ่

ส่วนเสิ่นอวี้หรงกลับให้คนใช้เอาทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาเธอ แล้วสั่งหรงซูอย่าให้คนที่บ้านเธอเอาของกระจอกพวกนี้มาให้อีก

เซิ่งถิงเชินเตือนเธอว่าอย่าทำเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก

การแต่งงานที่ไม่มีความเท่าเทียมกัน การแยกย้ายเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

หรงซูเม้มปากแล้วพูดต่อไป “แต่ว่าต้องรอให้ลูกคลอดก่อน หนูรับปากศาสตราจารย์เจียงแล้ว เดือนสองปีหน้าจะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแสตมฟอร์ดค่ะ”

เผยอวี้พูดทำลายความเงียบก่อน “ไปเรียนต่อก็ดี เสี่ยวซูยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่ควรถูกกักขังไว้ในการแต่งงาน ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยั้งไง พี่พร้อมสนับสนุนเธอ”

หรงซูยิ้มพยักหน้าตอบรับ “ขอบคุณค่ะพี่”

หรงชิงเหวินถอนหายใจ เสียงถอนหายใจนี้มีความจนใจและรู้สึกผิดอย่างไม่สิ้นสุด “หย่าก็หย่าเถอะ พ่อไม่ดีเอง พวกเราที่เป็นชาวบ้านคนธรรมดาไม่อาจเอื้อมตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเซิ่งหรอก”

หรงซูขอบตาแดงอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้นรู้สึกว่าความทุกข์ทรมานที่ตัวเองได้รับในช่วงนี้ก็ไม่ได้หนักหนา เธอได้รับการสนับสนุนจากครอบครัว ครอบครัวของเธอจะเป็นที่พึ่งให้เธอตลอดไป ไม่มีอุปสรรคใดที่ข้ามผ่านไม่ได้

เผยหลานหัวเห็นอย่างนั้นรีบเอาทิชชูซับขอบตาแดงก่ำแล้วปลอบใจเธอ

สุดท้ายคนทั้งครอบครัวกินอาหารเย็นกันอย่างมีความสุข

ขณะเดียวกัน

เขตวิลล่าหมายเลขหนึ่งทางทิศใต้ของชานเมือง เขตวิลล่าแห่งนี้ตั้งอยู่มายี่สิบกว่าปีแล้ว ถือเป็นถิ่นคนรวยเก่า สาธารณูปโภคพื้นฐานเก่าหมดแล้ว

รถเบนท์ลี่ย์คันหนึ่งค่อย ๆ จอดหน้าวิลล่าหมายเลขสิบสอง วิลล่าหลังนี้คือหลังที่ตระกูลหรงขายไป

กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลา เขามองไปในวิลล่า ภายในนั้นแสงไฟสว่าง

แสงไฟสีเหลืองนวลตกกระทบในดวงตาเขา นั่นคือความสับสนและเดียวดายที่ยากจะปกปิด

เขาละสายตากลับมา แล้วจุดบุหรี่ตัวหนึ่ง

ขณะนี้

เสียงมือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดรับ น้ำเสียงอ่อนโยน “ว่าไง ชิงเยว่”

น้ำเสียงตัดพ้อของอันชิงเยว่ดังขึ้น “พี่คะ เมื่อไหร่พี่จะถึง? ฉันหิวแล้วนะคะ พี่เชินก็ไม่ยอมให้ฉันกินก่อน”

ต่อมาปลายสายมีเสียงเอ็นดูทุ้มต่ำดังขึ้น “ใครที่บอกให้ฉันเตือนเธอให้ระวังปาก ตอนนี้กลับมาโทษฉันซะแล้ว?”

อันชิงเยว่ทำเสียงฮึดฮัด

“ถ้าหิวก็กินก่อนเลย พี่จะกลับไปเดี๋ยวนี้”

เขาวางสาย

ซูชิงจือดับบุหรี่ สุดท้ายมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เลื่อนกระจกขึ้นแล้วขับรถออกจากวิลล่า