Share

บทที่ 6

Penulis: เหยียนอี่เฟย
ก๊อก ๆ ๆ

“เสี่ยวซู พวกคุณพ่อกลับมากันแล้ว” เผยหลานหัวเคาะประตู

หรงซูไม่คิดอะไรมาก วางอัลบั้มรูปลง แล้วลุกขึ้นออกจากห้อง เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามา เธอเรียกอย่างดีใจ “พ่อคะ พี่คะ”

เผยอวี้กับหรงชิงเหวินหันมองหรงซู

“เสี่ยวซู พี่เอาของขวัญมาให้ด้วย มาดูสิว่าชอบไหม?” เผยอวี้กล่าวทักทาย

หรงซูเดินไปหาด้วยความดีใจ “ของขวัญอะไรคะ?”

เผยอวี้วางของพะรุงพะรังไว้บนโต๊ะน้ำชา

เผยอวี้หยิบกล่องเครื่องประดับแบรนด์หนึ่งยื่นให้เธอ “ลองเปิดดูสิ”

หรงซูรับไปอย่างดีใจ เมื่อเปิดดูเป็นกำไลทองที่ฝีมือประณีตงดงาม “ขอบคุณค่ะพี่ ฉันชอบมาก”

“ชอบก็ดีแล้ว”

เผยอวี้ยื่นมือไปลูบหัวหรงซูอย่างเอ็นดู

เผยอวี้ซื้อกำไลทองอีกแบบหนึ่งที่เหมาะสมให้เผยหลานหัว อีกทั้งยังมีครีมบำรุงผิวให้ทั้งสองอีกคนละหนึ่งชุด ส่วนของขวัญที่ให้หรงชิงเหวินเป็นใบชาและเหล้า และยังเอาของฝากท้องถิ่นกลับมาด้วย

บรรยากาศอบอุ่นกลมเกลียว

มีเพียงกลับมาที่บ้าน หรงซูถึงจะรู้สึกผ่อนคลายที่สุด

“เสี่ยวซู กำหนดคลอดเมื่อไหร่?” เผยอวี้ถามอย่างเป็นห่วง

ท้องที่ใหญ่โตของเธอเหมือนท้องแก่ใกล้คลอดของคนอื่น

หรงซูตอบ “อีกสองเดือนถึงจะเป็นกำหนดคลอดค่ะ”

“เสี่ยวซูต้องท้องลูกสาวแน่ ๆ เลย” เผยหลานหัวยิ้มแล้วพูด

หรงซูพยักหน้า “เป็นลูกสาวจริง ๆ ค่ะ”

“ตรวจเพศแล้วเหรอ?” หรงชิงเหวินถาม

เผยหลานหัวเหมือนนึกถึงบางอย่าง เลยตึงเครียดไปด้วย

“ค่ะ แต่คุณนายใหญ่เซิ่งให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้มาก”

หรงชิงเหวินโล่งอก “ถ้างั้นก็ดีแล้ว ขอเพียงมีลูกอยู่ วันหน้าระหว่างลูกกับถิงเชินต้องค่อย ๆ ดีขึ้นแน่นอน”

หรงซูหลุบตาลง ในใจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา จู่ ๆ ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไงดี ว่าเซิ่งถิงเชินพูดเรื่องหย่ากับเธอแล้ว

แต่เรื่องนี้ยังไงก็ปิดไม่มิด อีกอย่างเธอตัดสินใจจะย้ายจากเฉียนสุ่ยวิลล์กลับมาที่บ้าน

ช่างเถอะ

รอให้กินอาหารเย็นแล้วค่อยบอกดีกว่า!

เผยหลานหัวเตรียมอาหารอลังการไว้หนึ่งโต๊ะ

ตอนนี้เผยอวี้ร่วมหุ้นกับเพื่อนเปิดบริษัทด้านเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เมื่อสองปีก่อนตอนเตรียมก่อตั้งบริษัท หรงชิงเหวินให้ทุนเริ่มต้นเผยอวี้ก้อนหนึ่งโดยไม่ลังเล ตอนนี้บริษัทกำลังพัฒนาไปในทางที่ดีมาก หลัก ๆ เกี่ยวข้องกับงานสายเอไอ ครั้งนี้ที่เขาไปทำงานนอกสถานที่ เพื่อไปคุยเรื่องการร่วมมือ ซึ่งราบรื่นมาก

ตอนนี้หรงชิงเหวินเพิ่งจัดการธุระขายบริษัทเสร็จ

แม้ก่อนหน้านี้เพราะสินสอดของตระกูลเซิ่ง ทำให้บริษัทได้ต่อลมหายใจ แต่ตอนนี้เศรษฐกิจภาพรวมไม่ดี การเปลี่ยนสายงานทำได้ยากมาก บริษัทยากจะดำเนินการต่อไปได้จริง ๆ

อีกอย่างเขาอายุมากแล้ว ไม่มีแรงเหมือนเมื่อก่อน เขาให้ความสำคัญกับการเติบโตของบริษัทเผยอวี้มาก ตอนปลายปีบริษัทของเผยอวี้เข้าสู่ช่วงระดมทุน พอดีเขาขายบริษัทได้ เลยเอาเงินทั้งหมดไปลงที่บริษัทเผยอวี้

ขณะเดียวกันก็ประกาศข่าวดีเรื่องหนึ่ง หรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวจดทะเบียนกันแล้ว

เผยหลานหัวขอบตาแดงก่ำ

หลายปีที่อยู่เคียงข้างกันในที่สุดก็มีบทสรุป หรงซูไม่มีความเห็นใด เธอรู้มาตลอดว่าที่พ่อไม่ยอมจดทะเบียนกับเผยหลานหัวสักที เพราะในใจยังคิดถึงแม่อยู่

เธอก็ไม่เข้าใจมาตลอดว่าคนที่ดีอย่างพ่อ ทำไมตอนนั้นแม่ถึงหย่าแล้วไปจากพ่อ

แต่ตอนนี้ไม่สำคัญอีกแล้ว

วันที่ดีขนาดนี้

เธอเสียดายจริง ๆ ที่ต้องทำลายบรรยากาศแบบนี้

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก “พ่อคะ ป้าเผยคะ พี่คะ เซิ่งถิงเชินเตรียมจะหย่ากับหนูค่ะ”

เมื่อพูดจบ

บรรยากาศในห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบ สีหน้าของทุกคนต่างหนักอึ้ง โดยเฉพาะหรงชิงเหวิน เขาก้มหน้า สีหน้าตึงเครียด

บทสรุปอย่างนี้เหมือนจะอยู่ในการคาดเดา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

แม้ตระกูลหรงกับตระกูลเซิ่งจะดองกัน แต่ทั้งสองคนไม่ได้จัดงานแต่ง แค่จดทะเบียนสมรส นี่ผ่านมาครึ่งปีแล้ว ทั้งสองครอบครัวไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย

เซิ่งถิงเชินเองก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในตระกูลหรง ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลบ๊ะจ่างหรือไหว้พระจันทร์ ตระกูลเซิ่งเองก็ไม่เคยให้ของขวัญ ทุกครั้งที่หรงซูกลับบ้านคนเดียว หรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวจะเตรียมของขวัญเอาไว้ ให้เธอเอากลับไปตระกูลเซิ่ง

พอเธอเอาไปมอบให้ตระกูลเซิ่ง คุณนายใหญ่เซิ่งรับไว้ตามมารยาท แต่หรงซูรู้ดีคุณนายใหญ่เอาของขวัญทั้งหมดให้คนใช้ในบ้านใหญ่

ส่วนเสิ่นอวี้หรงกลับให้คนใช้เอาทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาเธอ แล้วสั่งหรงซูอย่าให้คนที่บ้านเธอเอาของกระจอกพวกนี้มาให้อีก

เซิ่งถิงเชินเตือนเธอว่าอย่าทำเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก

การแต่งงานที่ไม่มีความเท่าเทียมกัน การแยกย้ายเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

หรงซูเม้มปากแล้วพูดต่อไป “แต่ว่าต้องรอให้ลูกคลอดก่อน หนูรับปากศาสตราจารย์เจียงแล้ว เดือนสองปีหน้าจะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแสตมฟอร์ดค่ะ”

เผยอวี้พูดทำลายความเงียบก่อน “ไปเรียนต่อก็ดี เสี่ยวซูยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่ควรถูกกักขังไว้ในการแต่งงาน ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยั้งไง พี่พร้อมสนับสนุนเธอ”

หรงซูยิ้มพยักหน้าตอบรับ “ขอบคุณค่ะพี่”

หรงชิงเหวินถอนหายใจ เสียงถอนหายใจนี้มีความจนใจและรู้สึกผิดอย่างไม่สิ้นสุด “หย่าก็หย่าเถอะ พ่อไม่ดีเอง พวกเราที่เป็นชาวบ้านคนธรรมดาไม่อาจเอื้อมตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเซิ่งหรอก”

หรงซูขอบตาแดงอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้นรู้สึกว่าความทุกข์ทรมานที่ตัวเองได้รับในช่วงนี้ก็ไม่ได้หนักหนา เธอได้รับการสนับสนุนจากครอบครัว ครอบครัวของเธอจะเป็นที่พึ่งให้เธอตลอดไป ไม่มีอุปสรรคใดที่ข้ามผ่านไม่ได้

เผยหลานหัวเห็นอย่างนั้นรีบเอาทิชชูซับขอบตาแดงก่ำแล้วปลอบใจเธอ

สุดท้ายคนทั้งครอบครัวกินอาหารเย็นกันอย่างมีความสุข

ขณะเดียวกัน

เขตวิลล่าหมายเลขหนึ่งทางทิศใต้ของชานเมือง เขตวิลล่าแห่งนี้ตั้งอยู่มายี่สิบกว่าปีแล้ว ถือเป็นถิ่นคนรวยเก่า สาธารณูปโภคพื้นฐานเก่าหมดแล้ว

รถเบนท์ลี่ย์คันหนึ่งค่อย ๆ จอดหน้าวิลล่าหมายเลขสิบสอง วิลล่าหลังนี้คือหลังที่ตระกูลหรงขายไป

กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลา เขามองไปในวิลล่า ภายในนั้นแสงไฟสว่าง

แสงไฟสีเหลืองนวลตกกระทบในดวงตาเขา นั่นคือความสับสนและเดียวดายที่ยากจะปกปิด

เขาละสายตากลับมา แล้วจุดบุหรี่ตัวหนึ่ง

ขณะนี้

เสียงมือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดรับ น้ำเสียงอ่อนโยน “ว่าไง ชิงเยว่”

น้ำเสียงตัดพ้อของอันชิงเยว่ดังขึ้น “พี่คะ เมื่อไหร่พี่จะถึง? ฉันหิวแล้วนะคะ พี่เชินก็ไม่ยอมให้ฉันกินก่อน”

ต่อมาปลายสายมีเสียงเอ็นดูทุ้มต่ำดังขึ้น “ใครที่บอกให้ฉันเตือนเธอให้ระวังปาก ตอนนี้กลับมาโทษฉันซะแล้ว?”

อันชิงเยว่ทำเสียงฮึดฮัด

“ถ้าหิวก็กินก่อนเลย พี่จะกลับไปเดี๋ยวนี้”

เขาวางสาย

ซูชิงจือดับบุหรี่ สุดท้ายมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เลื่อนกระจกขึ้นแล้วขับรถออกจากวิลล่า

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 566

    “เซิ่งถิงเชิน...”ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ก้มหน้าจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาว ครั้งนี้เป็นเพียงจูบที่แตะผ่านผิวเผิน เป็นจูบที่แผ่วเบามาก ริมฝีปากเขาเพียงแนบอยู่ชั่วครู่ แต่แฝงไว้ด้วยเสน่หาที่อ่อนโยนหรงซูจ้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาสับสน แสงจากนอกหน้าต่างกระทบบนตัวเขา ทำให้แสงสว่างจาง ๆ โอบล้อมตัวเขา สายตาล้ำลึกที่จ้องมอง คล้ายกำลังมองดูผู้หญิงคนหนึ่งที่ตัวเองรักอย่างลึกซึ้งที่สุด“พอใจมากแน่นอน”เสียงของเขาแผ่วเบาอ่อนนุ่ม คล้ายสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านกลางใจ แต่ก็เหมือนมหาสมุทรที่สามารถโอบรับทุกอย่างของเธอชั่วขณะนั้นหรงซูเกิดความเข้าใจผิดอย่างหนึ่งว่าถูกเขารักและเอ็นดูที่สุดแต่ในไม่ช้าเธอก็ดึงตัวเองออกมาจากความเข้าใจผิดนั้น แล้วถลึงตาใส่เขา ยื่นมือผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นนั่งเซิ่งถิงเชินเองก็ไม่ขัดขวาง เขาลุกขึ้นตาม แล้วดึงมือเธอไว้อีกครั้ง “เสื้อฉันยังไม่ได้ติดกระดุมเลย”หรงซูเก็บมือตัวเองกลับมา แล้วเบี่ยงตัวหันมองเขา พูดอย่างรำคาญ “เซิ่งถิงเชิน คุณจะไม่จบสักทีใช่ไหม!”ขณะนี้เสียงสั่นของมือถือดังขึ้นเป็นมือถือของเซิ่งถิงเชินนั่นเองเขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือไปหยิบโทรศ

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 565

    หรงซูนั่งอยู่ตำแหน่งอีกฝั่งหนึ่ง “วันนี้อยู่ที่นี่ยังมีคนกล้าลงมือกับคุณอย่างโจ่งแจ้ง ดันเป็นคุณเสียด้วยที่โดนเล่นงาน ดูท่าคุณก็ถูกรังแกง่ายเหมือนกันนะ”เซิ่งถิงเชินหันหน้าไปมองเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนปนดูแคลน “ใช่สิ เพราะงั้นทางที่ดีเธอคอยอยู่ข้าง ๆ ฉันไว้หน่อยก็แล้วกัน”หรงซูหรี่ตาจ้องมองเขา ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาจงใจทำทั้งหมดผ่านไปพักใหญ่“คุณนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ”ตอนนี้จู่ ๆ เธอก็สงสัยว่าตอนนั้นเขาเป็นแบบนี้ด้วยหรือเปล่า แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะยังไงซะหลังจากนั้น เขาก็เกลียดชังเธอจริง ๆ ต่อให้อยู่ในสถานที่ทำงานก็มักจะเคร่งขรึมและไม่เคยยิ้มแย้มเลยสักนิดเซิ่งถิงเชินเพียงแค่ยิ้ม สายตาเหลือบไปมองเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่วางอยู่ด้านข้าง “เธอเปลี่ยนให้ฉันหน่อย”หรงซูหันหน้าหนี เมินเฉยโดยตรงเซิ่งถิงเชินกลับไม่ได้โกรธ ยื่นมือหยิบเสื้อผ้าและกางเกงขึ้นมา แล้วเตรียมจะแก้ชุดคลุมอาบน้ำออกทันทีหรงซูสังเกตเห็นการกระทำของเขา จึงเอ่ยอย่างระแวดระวังทันที “คุณจะทำอะไร?”สายรัดเอวของเสื้อคลุมอาบน้ำถูกเขาคลา

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 564

    ตอนนั้นเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จริง ๆ งั้นเหรอ?หลังจากความเงียบงันช่วงสั้น ๆเมื่อแน่ใจว่าตอนนี้เขาจะไม่ทำอะไรตนเอง หรงซูก็ค่อย ๆ สงบใจลง “ทำตัวเองลำบากขนาดนี้เลยเหรอ”เซิ่งถิงเชินเอ่ย “ตอนนี้เธอไม่ยอมให้ฉันแตะต้อง ก็ทำได้แค่ฝืนตัวเองเท่านั้น”หรงซูเอ่ย “ต้องมีคนเต็มใจช่วยคุณจัดการแน่”เซิ่งถิงเชิน “ฉันไม่อยากหย่านี่”พูดพลางเขายื่นมือประคองพวงแก้มของหญิงสาว ก้มหน้าลงจูบที่มุมปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ตรงลำคอของหญิงสาว น้ำเสียงเจือความแหบพร่าอันเย้ายวน เอ่ยว่า “คอยเฝ้าฉันไว้ดี ๆ นะ”เซิ่งถิงเชินปล่อยเธอ หลุบตามองหญิงสาวที่มีสีหน้าตึงเครียด เขายกยิ้มที่มุมปาก หันหลังเดินตรงไปยังทิศทางของห้องน้ำหรงซูยืนอยู่กับที่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังแว่วมาเธอพ่นลมหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นหรงซูไม่ทันตั้งตัวจนสะดุ้งตกใจ เธอรีบเก็บอารมณ์อย่างรวดเร็ว หันไปเปิดประตู ก็เห็นคนรับใช้ยืนอยู่หน้าประตูอย่างนอบน้อม ในมือถือเสื้อผ้าบุรุษสำหรับผลัดเปลี่ยนหนึ่งชุด“นี่คือเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้คุณเซิ่งค่ะ”หรงซูมองคนรับใช้

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 563

    ผู้ชายที่หล่อเหลาและมั่งคั่ง ยอมลดตัวลงมาเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว ความอ่อนโยนที่มีให้เฉพาะตัวแบบนี้ เปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนไหน ใครเล่าจะยังคงความเป็นตัวเองไว้ได้โดยไม่ถลำลึกลงไปเซิ่งถิงเชิน สีจิ้นชวน ฉินจ้าน และหลี่เฉินเฮ่อตั้งวงเล่นไพ่นกกระจอกซูชิงจือไม่ได้เข้าร่วม เขาไปตีกอล์ฟกับฟู่สิงโจวและเซิ่งถิงอวี้ฝั่งพวกผู้หญิงเองก็นัดเล่นไพ่ด้วยกันวันนี้อากาศไม่เลวเด็ก ๆ นั่งพักกันครู่หนึ่ง ก็จะออกไปเตะบอลเล่นกันอีกหรงซูกับเฉิงซินตามออกไปยังสนามหญ้าด้านนอกเพื่อคอยดูพวกเขาพวกเขาเล่นจนเหนื่อยจึงมานั่งกินอะไรนิดหน่อยบนม้านั่งตอนนั้นเอง หรงซูได้รับโทรศัพท์จากเซิ่งถิงเชิน เธอกดรับสายปลายสายมีเสียงของชายหนุ่มดังมา “ที่รัก เธอมาที่ห้องบนชั้นสองหน่อยสิ”เมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียกแบบนั้น มือที่ถือโทรศัพท์ของหรงซูก็กำแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เธอขมวดคิ้วเอ่ยว่า “คุณเรียกอะไรมั่ว ๆ?”เซิ่งถิงเชินหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน เรียกผิดตรงไหน”หรงซูเอ่ยอย่างหมดความอดทน “มีเรื่องอะไร?”“เธอขึ้นมาก่อน ฉันรอเธออยู่”เซิ่งถิงเชินไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก แล้ววางสายไปหรงซูวางโ

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 562

    ความงดงามและบุคลิกของเธอล้วนโดดเด่นกว่าอันชิงเยว่ ที่สำคัญคืออันชิงเยว่ก็เป็นเพียงแจกันประดับที่เหมาะจะถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม แต่เอเวอลินไม่ได้มีดีแค่ใบหน้าที่สะสวย หากยังเปี่ยมไปด้วยความสามารถเหมยเหม่ยจูงมือหรงซูไปเล่นต่อจิ๊กซอว์ตอนเที่ยงอาหารกลางวันเตรียมเสร็จเรียบร้อยวัตถุดิบของวันนี้ ล้วนเป็นของที่เพิ่งส่งทางอากาศมาจากทั่วโลกเมื่อวานนี้ ปรุงโดยเชฟระดับห้าดาวต่างคนต่างหยิบอาหารที่ตัวเองอยากกินไปนั่งทานที่โต๊ะอาหารเซิ่งถิงเชินคีบอาหารและยกจานไปวางตรงหน้าเหมยเหม่ย จากนั้นรินไวน์ขาวให้หรงซูหนึ่งแก้ว เอ่ยว่า “ลองชิมไวน์ขาวเกรดพิเศษจากโดเมนเลอรัวดูสิ”หรงซูยกแก้วไวน์ขึ้นดม กลิ่นหอมของไวน์ที่เข้มข้นและหรูหรา เธอจิบคำหนึ่ง ความพึงพอใจของรสสัมผัสและต่อมรับรส สมกับที่เป็นไวน์มูลค่าหลักล้านจริง ๆ“รสชาติเป็นยังไง?”“ก็ไม่เลว”เซิ่งถิงเชินเอ่ย “ถ้าชอบ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้คนสั่งมาอีกล็อตหนึ่ง”หรงซูมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรจากการปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ เซิ่งถิงเชินยิ่งแสดงท่าทีตามใจและยอมอ่อนข้อให้เธอหลี่อันน่ากับคนอื่น ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเอเวอลินจะเป็นคนของเซิ่งถิงเช

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 561

    หลี่เฉินเฮ่อหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใส่ใจเรื่องของน้องสาวขนาดนี้ จะว่าไปตอนที่ประธานซูต้องอาศัยพึ่งพาคนอื่นในตระกูลอัน ก็ต้องพึ่งพาคุณนายอันและน้องสาวของตัวเองไม่ใช่เหรอ ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้ประธานซูยังทำให้แม่ของตัวเองโกรธจนเข้าโรงพยาบาล ช่างใจดำซะจริง ๆ ต่อคนสายเลือดเดียวกันยังโหดเหี้ยมขนาดนี้ วิธีการแบบนี้ พวกเราเทียบไม่ได้เลยจริง ๆ ฮ่า ๆ”เรื่องสถานการณ์ของซูชิงจือกับตระกูลอัน แน่นอนว่าหลี่เฉินเฮ่อให้คนไปสืบมาแล้วคำพูดของเขาเมื่อครู่ ขาดก็แค่ไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ว่า เมื่อก่อนซูชิงจือก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งของตระกูลอันที่อาศัยผู้หญิงเพื่อให้ได้ดี พอตอนนี้กลับพลิกหน้าไม่ยอมรับคน ก็เป็นแค่พวกคนเนรคุณใจคอโหดเหี้ยมใบหน้าหล่อเหลาของซูชิงจือสงบนิ่ง แววตาไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์ เขาเอ่ยขอบคุณสาวใช้ที่รินชาให้เซิ่งถิงเชินเหลือบตามองเขาแวบหนึ่งหลี่เฉินเฮ่อยื่นมือลูบสุนัขหมาป่าบลูเบย์ที่หมอบอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “น่าเสียดาย สุนัขหมาป่าที่ผมเลี้ยงไว้ตัวนั้น จู่ ๆ เมื่อสองวันก่อนก็คลุ้มคลั่งกัดคน เลยถูกผมตีตายไปแล้ว หมาที่กัดคน เก็บเอาไว้ไม่ได้”ใครต่างก็ฟังออกว่าคำพูดนี้ของหลี่เ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status