บทที่ 4

“ทำรายงานวิเคราะห์งบการเงินของซินติ่งให้เสร็จก่อนพักเที่ยง”

หรงซูกลับไปที่นั่งตัวเอง

แม้เธอจะถูกโยกมาทำตำแหน่งเล็ก ๆ ในแผนกเลขานุการ แต่โจวซานกลับมอบหมายงานซึ่งไม่ใช่หน้าที่ของเธอให้ทำไม่น้อย

ส่วนเธอก็รับไว้ทั้งหมด

เธอก้มหน้าก้มตาทำงานในบริษัทมาโดยตลอด แต่ก็เป็นการหลอกตัวเองของเธอเท่านั้น เซิ่งถิงเชินไม่มีวันชายตาแลเธอด้วยซ้ำ

หลังจากหรงซูทำรายงานวิเคราะห์งบการเงินเสร็จแล้ว ก็ส่งให้โจวซานทั้งไฟล์เอกสารและแบบกระดาษ ต่อมาไปสั่งอาหารเดลิเวอรี

แม้บริษัทจะมีโรงอาหาร แต่เธอเอาอาหารกลางวันมาเองตลอด เธอไม่อยากไปที่ที่คนเยอะ ไม่อยากถูกสายตาของคนอื่นมองสำรวจตัวเองตลอดเวลา ไม่อยากสมาคมกับใคร แค่อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ

เช้านี้ไม่ได้เตรียมอาหารกลางวัน เลยต้องสั่งเดลิเวอรี

ระหว่างรออาหารมาส่ง

มีเพื่อนร่วมงานที่กินอาหารเสร็จแล้วกลับมาในห้องทำงาน เดินไปด้วยพูดอย่างตื่นเต้นไปด้วย

“แฟนประธานเซิ่งเด็กมาก น่าจะเป็นนักศึกษาอยู่มั้ง!”

“น่าจะใช่ หน้าตาสวยมากจริง ๆ เหมือนกับตุ๊กตาเลย”

“สายตาที่ท่านประธานมองเธอ อ่อนโยนจนจะละลายอยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าท่านประธานที่เข้มงวดมาตลอดจะมีด้านที่รักลึกซึ้งขนาดนี้ นี่มันท่านประธานที่เอาแต่ใจกับภรรยาสาวในชีวิตจริงชัด ๆ”

“...”

เพื่อนร่วมงานสองคนเดินไปคุยไป สังเกตเห็นหรงซูที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เธอเหมือนภูเขาแกะสลักอยู่ตรงนั้น

ตั้งแต่เธอถูกย้ายมาทำแผนกเลขานุการ นอกจากเรื่องงาน ปกติก็ไม่พูดคุยกับใคร จนตอนนี้ยิ่งสันโดษมากขึ้นเรื่อย ๆ เอาแต่ใส่หน้ากากอนามัยเหมือนไม่สู้หน้าคน

ยากจะจินตนาการจริง ๆ ว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเธอยังเป็นผู้ช่วยท่านประธานที่เฉิดฉาย

หลังจากหรงซูได้รับสายจากพนักงานส่งอาหาร จึงลุกขึ้น

พอเธอไปถึงชั้นล่างเพื่อเอาอาหาร

เห็นพนักงานโรงแรมสองคนที่ถืออาหารกำลังสอบถามประชาสัมพันธ์ พนักงานประชาสัมพันธ์รูดการ์ดลิฟต์สำหรับประธานให้พวกเขา

หรงซูเห็นพนักงานคนหนึ่งถือไวน์แดง ไวน์แดงขวดนั้นราคาประมาณสิบล้าน เงินแค่สิบล้านเท่านั้น สำหรับเซิ่งถิงเชินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็หาได้แล้ว

เธอถือข้าวขาหมูอาหารของตัวเองขึ้นไปชั้นบน

ตอนบ่ายสอง

โจวซานมาหาเธอ “ท่านประธานให้เธอไปหา”

หรงซูตกใจ ในใจเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีโดยไร้สาเหตุ

เป็นไปตามคาด

หรงซูเข้าไปในห้องทำงานประธาน แรงกดดันต่ำสายหนึ่งโชยมาปะทะหน้า เธอเดินไปหน้าโต๊ะทำงานแล้วเรียกเขา “ประธานเซิ่ง”

ตอนเซิ่งถิงเชินช้อนตามองเธอ ใบหน้าหล่ออึมครึม แล้วสะบัดแขนโยนเอกสารที่อยู่ในมือใส่หน้าหรงซู “นี่ก็คือรายงานการวิเคราะห์ที่เธอทำ?”

กระดาษเอสี่คมกริบกรีดผ่านแก้มของหรงซู เธอรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อมองดูเอกสารที่ตกอยู่ข้างเท้า นี่เป็นรายงานที่เธอทำช่วงเช้า

เธอใช้มือหนึ่งพยุงท้อง แล้วก้มตัวลงไปเก็บเอกสารบนพื้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ดวงตาดำขลับเย็นชาของชายหนุ่ม จ้องมองท่าทางพยุงท้องก้มตัวอย่างเชื่องช้าของเธอ

หรงซูดูรายงานที่อยู่ในมืออย่างละเอียด เพียงแวบเดียวก็เห็นว่ามีตัวเลขหลายจุดผิดปกติ เธอแก้ต่าง “ประธานเซิ่ง นี่ไม่ใช่รายงานฉบับที่ฉันทำค่ะ”

“เอาละ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธอ”

หรงซูกำเอกสารในมือแน่น

ไม่ใช่เซิ่งถิงเชินไม่รู้ถึงความสามารถของเธอ เขาไม่ใช่ไม่อยากฟังคำแก้ตัว แค่ยอมให้เธอถูกใส่ร้ายโดยปริยายเท่านั้น

เมื่อถูกชายหนุ่มที่ตัวเองรักเกลียดชังถึงขนาดนี้ เธอทั้งน่าเศร้าและน่าขันจริง ๆ

เธอสูดลมหายใจ หลับตาลงอย่างแผ่วเบา พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง รวบรวมความกล้าบอกว่า “ฉันมีรายงานสำรอง ฉันสามารถส่งให้ประธานเซิ่งตรวจดูได้เดี๋ยวนี้ ถึงตอนนั้นท่านประธานค่อยตำหนิฉันก็ยังไม่สายนะคะ”

ดวงตาของเขาหรี่ลง ในดวงตาคือความไม่พอใจ

หรงซูตึงเครียด เธอรู้สึกกลัวเซิ่งถิงเชินจากข้างในใจ เป็นความกลัวที่มีต่ออำนาจแบบนั้น โดยเฉพาะตอนเขาทำหน้าเย็นชา เธอไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

ขณะนี้ เธอพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง ถึงยังไงก็ใกล้จะหย่ากันแล้ว เธอจะทำให้เขาสมหวัง ต่อไปจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก เธอเองก็ไม่คาดหวังใด ๆ กับเขาอีก ยังมีอะไรต้องกลัวอีกล่ะ

“เธอน้อยใจมากใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกและติดประชดประชัน

หรงซูสบเข้ากับดวงตาดำขลับ ปลายเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “ประธานเซิ่งใส่ร้ายฉันโดยไม่ถามสาเหตุ แล้วฉันไม่ควรยืนยันเพื่อตัวเองเหรอคะ?”

สีหน้าเซิ่งถิงเชินเย็นลงอย่างสิ้นเชิง “นั่นเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”

หรงซูรู้สึกเพียงหัวใจปวดหนึบรุนแรงเป็นระยะ สีหน้าซีดเผือดทันที

ขณะนี้

ประตูห้องพักผ่อนถูกเปิดออก

หญิงสาวที่สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูผ้าซาตินเดินออกมา ผมยาวดำขลับเงางาม ผิวขาวผุดผ่องเป็นยองใย หน้าตาที่สวยงามทำให้ละสายตาไม่ได้

“พี่เชิน”

น้ำเสียงของหญิงสาวเหมือนลมในฤดูใบไม้ผลิกลายเป็นฝน อ่อนโยนละเมียดละไม

ในที่สุดหรงซูก็เห็นหน้าหญิงสาวชัดเจน สวยงามจนรู้สึกต่ำต้อยจริง ๆ

เธอแค่มองดูแวบหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงตวาดของเขาดังขึ้น “ไสหัวออกไป!”

หรงซูเก็บสายตากลับมา อดกลั้นอารมณ์ปั่นป่วนในใจแล้วหันหลังออกไป

เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน

เธอก็ได้ยินเสียงปลอบโยนอ่อนหวานของหญิงสาว ชายหนุ่มใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว

“...”

หรงซูเงยหน้าขึ้น กลั้นน้ำตากลับเข้ากรอบตา

เธอไปตรงมุมบันไดที่ไม่มีคน มือหนึ่งจับราวเอาไว้ ในที่สุดก็กลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลพรากลงมา หัวใจเธอเจ็บปวดกระเพาะปั่นป่วน

คิดจะลบเลือนชายหนุ่มที่รักมาแปดปีจากใจตัวเองอย่างสิ้นเชิง ไม่ต่างจากการเลาะเนื้อออกจากกระดูก แต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้น เธอจะลืมเขาอย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

ในที่สุดเธอก็ใจเย็นลง ตอนขึ้นไปชั้นบนเพื่อกลับไปทำงาน เจอกับหญิงสาวที่เดินมาข้างหน้า เธอสวมชุดแบรนด์เนมสั่งตัด ประณีตสวยงามตั้งแต่หัวจรดเท้า แค่ดูก็รู้ว่าถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีท่ามกลางความรัก

โจวมู่ลงมาส่งเธอด้วยตัวเอง โจวมู่คือผู้ช่วยพิเศษของเซิ่งถิงเชิน

เมื่อเธอเห็นหรงซูก็ยิ้มแล้วเดินเข้ามาหาหรงซู พอหยุดฝีเท้า หญิงสาวพูดอ่อนโยน “ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่เชินไม่โกรธคุณแล้ว”

ระหว่างที่พูด

เธอยื่นมือเข้าไปเอาไข่มุกหนึ่งเม็ดออกมาจากกระเป๋า แล้วจับมือหรงซู วางไข่มุกเม็ดนั้นเอาไว้กลางฝ่ามือ “อันนี้ขอมอบให้คุณ อย่าเสียใจไปเลยนะ อย่าลืมทำแผลที่หน้าด้วยละ เป็นผู้หญิงถ้ามีแผลบนหน้าจะไม่สวยนะ”

เป็นผู้หญิงที่จิตใจดีเหลือเกิน

เมื่อเทียบกับหญิงสาวที่ทันสมัย เธอเหมือนตัวตลกที่มีชีวิตอยู่ในโลกแห่งเงามืด

เมื่อเห็นหรงซูไม่มีปฏิกิริยา

โจวมู่ขมวดคิ้วพูดเสียงเย็น “ยังไม่ขอบคุณคุณหนูอันอีก?”

ที่แท้เธอแซ่อัน

อันชิงเยว่เก็บมือกลับมา “ไม่เป็นไร พวกเราไปกันเถอะ!”

ทั้งสองจากไปแล้ว

หรงซูยืนอยู่ที่เดิม มองดูไข่มุกออสเตรเลียสีเงินแกมฟ้าในฝ่ามือ คุณภาพไร้ที่ติ บริสุทธิ์เหมือนหญิงสาว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าคุณหนูอันจะรู้ความจริงไหมว่าเซิ่งถิงเชินแต่งงานแล้ว

พอกลับไปถึงโต๊ะทำงาน

เธอพรินซ์เอกสารต้นฉบับหนึ่งชุดแล้ววางไว้ตรงหน้าโจวซาน พอโจวซานเห็นเธอ สีหน้าไม่มีความละอายสักนิด กลับได้ใจอย่างมาก

“เธอเห็นชัดเจนหรือยัง ว่าผู้หญิงที่คู่ควรกับท่านประธานเป็นยังไง”

หรงซูโยนเอกสารใส่หน้าเธออย่างแรง “เพราะงั้นฉันไม่คู่ควร เธอก็ไม่คู่ควร ดีแต่ใช้วิธีสกปรก ชาตินี้เธอก็ไม่มีอนาคตอะไรแล้ว อายุตั้งสามสิบกว่าแล้ว รีบหาคนแต่งงานด้วยเถอะ อย่ามัวแต่ฝันกลางวันอยู่เลย”