บทที่ 7

คืนนั้นหรงซูพักอยู่ที่ตระกูลหรง

คนนี้เป็นการนอนหลับที่อุ่นใจที่สุดของเธอหลังจากผ่านมานานขนาดนี้

เมื่อตื่นนอนตอนเช้า

เผยหลานหัวเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว ต้มซุปไก่ให้เธอโดยเฉพาะ และยังเตรียมอาหารเที่ยงที่มีประโยชน์ให้เธอ ใส่ในกล่องเก็บความร้อนให้เธอเอาไปที่บริษัท

เมื่อคืนหรงซูบอกเรื่องลาออกกับพวกเขาแล้ว เตรียมตัวจะไปเป็นผู้ช่วยของเจียงหวยซวี่หนึ่งเดือน

ตอนแรกพวกเขาไม่เห็นด้วย บอกให้เธอดูแลลูกและร่างกายให้ดี

แต่หรงซูยืนกราน ตอนนี้นอกจากร่างกายเทอะทะไปบ้าง ไม่มีจุดไหนที่รู้สึกไม่สบาย ทำงานง่าย ๆ ไม่เป็นปัญหา อีกอย่างเธออยากเปลี่ยนสภาพแวดล้อมให้งานยุ่ง ไม่งั้นถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย กลับจะทำให้คิดฟุ้งซ่าน

สุดท้ายหรงชิงเหวินไม่ว่าอะไรอีก

เดิมทีเธออยากเข้าไปช่วยในครัว แต่เผยหลานหัวไม่ยอม

หรงซูก็ไม่ดึงดัน เธอไปนั่งลงที่โซฟา เอามือถือขึ้นมาค้นในอินเตอร์เน็ต เธออยากสมัครคลาสเรียนพิลาทิสที่เหมาะกับคนท้อง

เธอเลือกได้ที่หนึ่ง เตรียมจะหาเวลาไปสอบถามรายละเอียด

พอดูมือถือไปเรื่อย ๆ

จู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน

ไปเจอไทม์ไลน์โซเชียล

อีกฝ่ายโพสต์รูปสังสรรค์เป็นภาพตารางเก้าช่อง ภาพพื้นหลังเป็นคลับส่วนตัวระดับไฮเอนด์

รายชื่อผู้ติดต่อคือเซี่ยอันหมิงเพื่อนกลุ่มเดียวกับเซิ่งถิงเชิน ตอนเธอยังเป็นผู้ช่วยของเซิ่งถิงเชิน ได้เพิ่มช่องทางติดต่อกับอีกฝ่ายเอาไว้

หัวข้อในรูปภาพเขียนว่า ‘คืนสังสรรค์ ปล.เป็นอีกวันที่ต้องดูคนรักกัน เมื่อไหร่จะมีข่าวดีสักที’

ในรูปภาพมีสามรูปที่เป็นรูปคู่ของเซิ่งถิงเชินกับอันชิงเยว่

รูปตรงกลางสุด อันชิงเยว่ปิดหน้าด้วยความอายอิงแอบอยู่ในอ้อมอกเซิ่งถิงเชิน ชายหนุ่มที่หล่อขนาดนี้ มือใหญ่จับไหล่หญิงสาวไว้ ตอนหลุบตาลงมองดูหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความอ่อนโยน

ความรักหวานชื่นแทบจะล้นออกมาจากหน้าจอ

เพื่อนในกลุ่มเซิ่งถิงเชินต่างรู้ว่าเขาจดทะเบียนแต่งงานแล้ว เพียงแต่ในสายตาพวกเขา หรงซูไม่คู่ควร

ไทม์ไลน์ที่เซี่ยอันหมิงโพสต์เป็นไปได้ว่าจงใจโพสต์ให้เธอดู

หรงซูรู้สึกเพียงหัวใจเจ็บปวดรวดร้าว เจ็บจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

เธอเลยปิดมือถือ

ลุกขึ้นไปที่ระเบียง เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง พยายามทำให้ตัวเองไม่สนใจ ไม่ต้องไปคิดอีก

เธอยื่นมือไปลูบท้องน้อยที่นูนขึ้นอย่างลืมตัว

ในใจหนักอึ้งมาก

รอให้พวกเธอหย่ากัน เซิ่งถิงเชินต้องแต่งงานกับอันชิงเยว่แน่นอน พวกเขาจะมีลูกด้วยกัน เขารักอันชิงเยว่ขนาดนั้น เขาต้องรักลูกของพวกเขามากแน่ ๆ ถึงตอนนั้นลูกของเธอจะทำยังไง? ยังได้รับความรักจากพ่อไหม?

“เสี่ยวซู กินข้าวแล้ว”

เสียงของเผยหลานหัวดังขึ้น

หรงซูเรียกสติคืนมา แล้วสูดหายใจเข้า ยกมือเช็ดน้ำตาตรงหางตา แล้วหันหลังเดินไปเข้าห้องน้ำตรงห้องรับแขก

รอให้เธอออกมา ก็กลับมาเป็นปกติแล้ว

หลังอาหารเช้า

เผยอวี้ส่งหรงซูไปบริษัท

ระหว่างทาง

เผยอวี้สังเกตเห็นว่าหรงซูผิดปกติ เลยสอบถาม “เสี่ยวซูมีเรื่องอะไรเหรอ?”

หรงซูส่ายหน้า ไม่อยากพูดอะไรเลย

เผยอวี้พูดอย่างหวังดี “เสี่ยวซู ตอนนี้เธอกำลังท้อง ถ้ามีอะไรยิ่งอย่าเก็บเอาไว้ในใจ ไม่ดีทั้งกับเธอแล้วก็ลูกของเธอ”

ผ่านไปสักครู่หรงซูถึงเอ่ยปาก “ไม่มีอะไรค่ะ แค่เซิ่งถิงเชินมีคนอื่น ปุบปับยังทำใจยอมรับไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ฉันจะปรับตัวเองค่ะ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

เธอพูดเหมือนง่าย

เผยอวี้รู้ว่าตอนนี้เธอทรมาน แต่กลับไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไง เลยบอกว่า “เวลาจะทำให้ทุกอย่างเลือนราง จะต้องค่อย ๆ ดีขึ้นแน่นอน”

หรงซูพยักหน้าแล้วตอบรับ

พอไปถึงบริษัท

หรงซูถือกล่องเก็บความร้อนลงจากรถ แล้วบอกลาเผยอวี้ เดินเข้าไปในตึกบริษัท

พอเข้าบริษัท

เธอก็เจอเซิ่งถิงเชินอีก

เพราะเซิ่งถิงเชินมักไม่กลับบ้าน สาเหตุที่เธอยังคงทำงานที่บริษัทต่อไปทั้งที่โดนลดตำแหน่งเพื่อให้ได้เจอเขาทุกวัน

แต่หลายเดือนมานี้ในบริษัท เธอได้เจอกับเขาน้อยมาก ต่อให้เจอกัน เขาก็เย็นชากับเธอมาก

นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเขาตอนเข้างานสองวันติด

ชายหนุ่มลงจากรถ สวมชุดสูทภูมิฐาน ไหล่กว้างเอวสอบ ขายาวคู่นั้นโดดเด่นมาก ใบหน้าที่โครงหน้าชัดเจนล้ำลึกหล่อเหลา ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ได้เจอก็ยังคงตกตะลึง หล่อจับใจ มีอำนาจและดุดัน

ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายเย็นชาไร้หัวใจ แต่ก็มีด้านที่อ่อนโยนขนาดนั้นเหมือนกัน

จู่ ๆ หัวใจหรงซูรู้สึกขมขื่นอยู่ในอก เธอหลุบตาลง แล้วหลีกทางให้ พร้อมเรียกอย่างนอบน้อม “ประธานเซิ่ง”

เซิ่งถิงเชินยังเห็นเธอเป็นอากาศธาตุเหมือนเดิม เมื่อเห็นว่าเธออยู่ สีหน้ายิ่งเย็นชา ก้าวยาว ๆ ผ่านหน้าเธอไปโดยตรง

จนกระทั่งชายหนุ่มเข้าไปในลิฟท์ท่านประธานโดยเฉพาะ

หรงซูถึงได้โล่งอก แล้วนั่งลิฟท์พนักงานขึ้นชั้นบน

เมื่อวาน

เธอกับโจวซานทะเลาะกันขนาดนั้น วันนี้โจวซานก็ชักสีหน้าใส่เธออยู่แล้ว อีกทั้งให้คนมารับช่วงงานต่อจากเธอ

หรงซูไม่สนใจท่าทีของโจวซานสักนิด ตอนนี้เธอแค่อยากจะรีบมอบหมายงานให้เสร็จแล้วไปจากที่นี่

เมื่องานช่วงเช้าเสร็จสิ้น

หรงซูเห็นว่าวันนี้อากาศดี ด้านหลังตึกบริษัทเป็นสวนสาธารณะ เธอเลยจะเอากล่องเก็บความร้อนไปนั่งกินอาหารใต้ตึก พอดีจะได้เดินเล่นด้วย

พอนั่งลิฟท์ลงไปชั้นล่าง

ตอนเดินมาถึงล็อบบี้บริษัท มีคนเดินมาตรงหน้าสองคน หนึ่งในนั้นคือเซี่ยอันหมิง ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเขา รูปร่างสง่างาม ราศีไม่ธรรมดา ดูแล้วน่าจะเป็นเพื่อนของเซิ่งถิงเชิง แต่ไม่เคยเจอมาก่อน

หรงซูไม่คิดจะทักทาย ก้มหน้าเดินให้ห่างทั้งสองคนแล้วมุ่งหน้าไปที่ประตู

แต่เซี่ยอันหมิงมองเห็นหรงซูตั้งแต่เดินเข้ามา

รูปร่างอ้วนท้วมแบบนั้นสะดุดตาเหลือเกิน

เมื่อเห็นเธอหลบเลี่ยง

เซี่นอันหมิงก้าวยาว ๆ เข้าไปขวางเธอเอาไว้

หรงซูหยุดฝีเท้าทันที เมื่อเงยหน้ามองเซี่ยอันหมิง พลันเห็นสีหน้ารังเกียจอย่างที่สุดของเขา “ไม่มีตาหรือว่าตาบอด ไม่รู้จักทักทายกันเลยนะ?”

เมื่อก่อนตอนเธอยังเป็นผู้ช่วยของเซิ่งถิงเชิน เซี่ยอันหมิงเกรงใจเธอมาตลอด แต่ตอนนี้ ในสายตาของพวกเขา เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่ทั้งน่าเกลียดทั้งอ้วนและไม่รู้จักเจียมตัว

หรงซูหลุบตาลงต่ำ เรียกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณชายเซี่ย”

เซี่ยอันหมิงแค่นหัวเราะ แล้วเยาะเย้ย “นี่มันท่าทีอะไรของเธอ นึกว่าตัวเองเปลี่ยนจากคางคงเป็นหงส์ฟ้าแล้วเหรอ”

มือหรงซูที่ถือกล่องเก็บความร้อนกำแน่น รู้สึกอับอายอย่างถึงที่สุด เธออ้อมผ่านเซี่ยอันหมิงแล้วคิดจะเดินจากไป

จู่ ๆ เซี่ยอันหมิงยื่นขาออกไป

หรงซูไม่ทันตั้งตัวถูกเขาขัดขาจนล้ม หัวเข่าสองข้างกระแทกลงบนพื้นที่แข็ง จนเกิดเสียงดัง สีหน้าของเธอขาวซีดฉับพลัน ปวดจนฟันกระทบกัน กล่องเก็บความร้อนในมือกระเด็นออกไป น้ำซุปไก่และอาหารข้างในหกเลอะเทอะ

ซูชิงจือที่มองดูอยู่ไม่ไกลมาตลอดก็ตกใจ