로그인“ต่างคนต่างอยู่ดีกว่านะคุณปา ผมก็รักคุณนะครับ” ชุติพลก็ยังคงเป็นชุติพลวันยังคำ เมื่อภรรยาออกอาการไม่พอใจเขาก็เลือกจะประจบเอาใจ แล้วปารมีก็อารมณ์ดีขึ้น แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างในความไม่มีเหตุผลของเธอก็ตาม ผ่านไปสามปี“น้ำหวานมาหาพ่อหน่อยค่ะ” ตฤณเรียกลูกสาวที่โตเป็นสาวน่ารักสวยเหมือนแม่ไม่มีผ
@วงเหล้าใต้ถุนบ้านพ่ออุ้ยคำแปง“ไอ้พ่อเลี้ยง ดีกับคุณนายตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีลูกสักทีวะ” ยศวีได้ทีก็ข่มเพื่อนรักที่ตัวติดกันกับอย่างกับปาท่องโก๋แต่ไม่มีน้ำยาสักที “ไอ้นี่ กูจะคอยดูมึงบ้าง ดูสิจะมีน้ำยาไหม” ตฤณที่โดนเพื่อนค่อนขอดเรื่องลูกทุกวันถึงกับอารมณ์เสียเพราะไอ้เพื่อนเวรนี่ล้อเขาอยู
สายตาร้อนแรงของเขาโลมเลียเธอไปทั้งร่าง จนรู้สึกขนลุกชัน ท่าทางดุดันเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงภาพวันที่เขารักเธอจนเกือบเช้า ใบหน้าที่เคยเนียนใสก็ขึ้นสีแดงเรื่อทันที เมื่อประตูรีสอร์ตปิดลง เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขารีบละลำละลักถอดเสื้อผ้า “คุณ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” เดินขึ้นเขาลงเขามาเหนื่อย
“ถึงแล้ว...!” เขาพูดปนหอบและวางเธอลง หญิงสาววิ่งไปซื้อน้ำตรงทางขึ้นมาจุดชมวิวร้านสุดท้ายเมื่อเขาวางเธอลง ข้างบนมีห้องน้ำและก็ร้านค้าด้วย ดูแล้วก็สะดวกดี แต่เมื่อเดินมาสมทบกับเขาที่ม้านั่งไว้ชมวิว ภาพที่เห็นตรงหน้าอลังการมาก “คุณน้ำ” เธอส่งขวดน้ำให้เขา แต่สายตายังไม่ละจากวิวที่สวยงา
“มีพบก็มีจากนะดวงแข เจ้านายดวงแขเห็นฉันเหมือนคนแปลกหน้าไปแล้ว อยู่ด้วยกันยังไงก็ลำบาก” เทียนไขรู้ข้อนี้ดี เธอไม่อยากให้เขาฝืนใจทั้งที่ไม่ได้รักเธอ ใบหน้าเคร่งเครียดมองใบสัญญานั้นจนอยากนำมันไปเผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาไม่อยากให้เธอจากไปแต่ทว่าสมองเขานั้นมันดันจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เ
ตฤณสวนกับเธอที่ทางเข้าไร่ แต่เลือกจะขับรถออกไปก่อน เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง ยิ่งนานวันผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลในหัวใจของเขามากขึ้น “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอด้วยเทียนไข” เขาบ่นกับตัวเอง ทุกวันเขาไปยืนหน้าห้องของเธอ ยืนอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเคาะประตู จนแล้วจนรอดเขาก็ได้แค่ยืนแล
“ให้ย่าคุยกับคุณแม่หน่อยได้ไหมลูก” “ได้ฮะ” เด็กชายส่งโทรศัพท์ให้กับมารดาแล้วตักข้าวกินเองคำโต “ค่ะคุณแม่” “ทำไมไปไหนกันสองคน อันตรายนะ” สาวิตรีบ่นก่อนอันดับแรก “ไม่อยากเห็นลูกเศร้าน่ะค่ะ เพราะว่าไม่เคยพาไปเที่ยวที่ไหนเลย เลยมาตั้งแคมป์กันสองคนก็สนุกดี” ดาหลาตอบไปต
“แม่ฮะ พี่ธันง่วงแล้ว” เด็กน้อยไม่อยากอยู่ใกล้ผู้เป็นบิดาอีก เขาอยากหนีหน้าไปนอนกับแม่ “ได้สิครับ แม่พาไปนอน” ลูกชายเธอช่างได้ใจนัก ง่วงตอนที่เธออยากให้ง่วงเสียจริง “วันนี้เล่านิทานเรื่องอะไรดีฮับ” “เล่าเรื่องตำนานความรักของดวงดาว ดีไหมครับ” ดาหลานึกเรื่องตำนานความรักของดว
เช้าวันถัดมาเธอก็ทำตัวเหมือนปกติ ที่เป็นภรรยาของเขา หน้าที่ดูแลสามีเธอไม่เคยบิดพลิ้ว แม้ในใจจะแทบไม่เหลือเยื้อใยอื่นใดแล้วก็ตามเขาทำเธอเจ็บปวดจนเธอเริ่มด้านชาเข้าไปทุกวัน ตลอดสี่ปีตั้งแต่เขาเริ่มรังแกเธอ จวบจนลูกชายอายุได้สามขวบปีนี้ เธอก็ไม่หลงเหลือความรักใดอีกแล้ว ในเมื่อหัวใจเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ
ในใจของดาหลามีเครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นเต็มหัว เพราะเขาจะพาเธอกับลูกไปเที่ยว แล้วมาผิดสัญญากับลูกแบบนี้ ลูกจะไม่เสียใจหรือไง“แม่ฮาบพ่อไปไหน”“พ่อมีงานด่วนครับลูก”“งานด่วนเหรอ” เด็กชายธันวาไม่โวยวาย แต่สีหน้ามีความสุขกลับจางไป เจอด้วยใบหน้าที่ผิดหวังและเศร้าสร้อยที่สุด“ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวแม่พาพี







