Ep41ให้เวลา

บนโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องรับแขกมีหนึ่งร่างของชายหนุ่มนอนแผ่หลาอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก แขนที่ยกขึ้นก่ายหน้าเสมือนเกราะป้องกันไม่ให้ใครมองเห็นหยาดน้ำตาที่รินไหล ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่คารอสอยู่ในสภาพแบบนี้ หลังจากกลับมาจากบ้านของจีน่า คารอสทิ้งตัวลงนอนตรงนี้ไม่ไปไหน

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้า

คารอสพุ่งตัวเข้าไปกอดแล้วรั้งจีน่าไว้ เขาอ้อนวอนเธอ ร้องขอโอกาสจากเธอ แต่สิ่งที่จีน่าให้เขาได้มีแต่ความเมินเฉยเท่านั้น เธอพูดย้ำคำเดิมว่าเรื่องของเราไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ใช่อยู่ที่เธอไม่เคยลืมเขา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอยังรักเขาอยู่

มันเหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้าเจ็บจนชา ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยประโยคใดออกไป วงแขนที่เหนี่ยวรั้งจีน่าไว้ค่อย ๆ หมดแรงลง รู้ตัวอีกทีคารอสก็ยืนจมกับความรู้สึกด่ำดิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง เขาไม่มีแรงจะเหนี่ยวรั้งจีน่าไว้ได้อีก

“เฮ้ย ทำไมมึงมานอนอยู่ตรงนี้วะ” แรงสะกิดตรงเท้าไม่อาจทำให้คนที่กำลังจมอยู่กับความเสียใจได้สติ คารอสนอนนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง คิดวนเวียนแต่คำพูดของจีน่าที่ดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทอยู่อย่างนั้น เขาตกอยู่ในภวังค์ความโศกเศร้าไม่อาจกู่ก