๑๐ ในหัวมีแค่เรื่องนี้หรือเจ้าคะ

๑๐

ในหัวมีแค่เรื่องนี้หรือเจ้าคะ

“อื้อ~กว่าจะเสร็จ!”

หรงซินเยวี่ยนบิดขี้เกียจเมื่อทำบัญชีแบ่งกำไรให้นักเขียนเฮยอ้านหนานวั่งเสร็จแล้ว มือลูบหน้าท้องเพราะรู้สึกหิวหน่อย ๆ ในหัวคิดว่าจะทานอะไรดีแต่เสี่ยวรุ่ยเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

“คุณหนูเจ้าคะ จางหลงจู๊ให้มาเรียนว่าท่านรองแม่ทัพขอเข้าพบเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนจากที่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวเป็นเริ่มโมโห โบกมือไล่เป็นเชิงว่า ‘ไม่พบ’

“คุณหนู บ่าวไม่กล้าไล่เจ้าค่ะ”

“เสี่ยวรุ่ยไยขี้ขลาด แค่ไปบอกว่าไม่พบมันยากหรือ ข้าไม่มีอันใดต้องคุยกับเขา”

“เช่นนั้นคุณหนูก็ไปบอกท่านรองแม่ทัพด้วยตนเองเถิดเจ้าค่ะ พูดให้ชัดเจนไปเลย ท่านรองแม่ทัพคงข้องใจเรื่องที่คุณหนูปฏิเสธแม่สื่อไปเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนถอนหายใจ

“ก็ได้ เชิญขึ้นมาด้านบนเถอะ ข้าจะพูดเรื่องนี้กับเขาเป็นครั้งสุดท้าย”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เสี่ยวรุ่ยรีบเดินลงไปชั้นล่าง เพียงไม่นานนางก็เดินนำเมิ่งกวังฮุยขึ้นมาด้านบน

“เยวี่ยนเอ๋อร์ ข้าดีใจที่เจ้ายอมให้ข้าขึ้นมาบนนี้”

หรงซินเยวี่ยนผายมือไปทางโต๊ะน้ำชา ท่าทางเป็นทางการประหนึ่งว่ากำลังเตรียมการสนทนาเรื่องธุรกิจกับเขา

“เยวี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดวันนี้เจ้าดูห่างเหินกับข้านัก”

“ท่านรองแม่ทัพมีสิ่งใดจะสนทนากับข้าหรือเจ้าคะ รีบเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะกลับจวนแล้ว”

เมิ่งกวังฮุยรู้ว่าหากขอสนทนากับที่จวนตระกูลหรงคงไม่มีสิทธิ์ได้ขอสนทนาเป็นการส่วนตัวกับหญิงสาวจึงได้มองหน้าเสี่ยวรุ่ยเพราะอยากให้นางออกไปก่อน

หรงซินเยวี่ยนอ่านสายตาเมิ่งกวังฮุยออก พยักหน้าให้เสี่ยวรุ่ยออกไปก่อน เมื่ออยู่กันเพียงสองคนแล้ว นางก็จ้องหน้าเขานิ่ง ๆ ให้อีกฝ่ายกล่าวธุระได้

“เยวี่ยนเอ๋อร์ ถึงเจ้าจะปฏิเสธแม่สื่อในวันนี้ แต่ข้าก็ยังไม่คิดยอมแพ้ อย่างไรข้าจะทำให้เจ้าตอบรับการแต่งงานของเราให้ได้”

“ในหัวท่านมีแต่เรื่องนี้หรือเจ้าคะ หากในหัวมีแต่เรื่องนี้เมื่อไรการงานจะก้าวหน้า หรือต้องรอให้พี่หญิงใหญ่ส่งเสริมเช่นที่ผ่านมา”

เมิ่งกวังฮุยนิ่งไป หรี่ตาอ่านภาษากายของนางถึงทราบว่าเหตุใดหญิงสาวถึงมีท่าทางต่อต้านเขา

“เรื่องที่แม่ทัพหวังช่วยส่งเสริมให้ข้าอยู่ในตำแหน่งนี้คือเรื่องจริง เรื่องที่ข้ามีฝีมือก็เรื่องจริงเช่นกัน อย่างไรท่านตาและท่านพ่อของข้าก็เคยเป็นแม่ทัพมาก่อน ท่านแม่ทัพหวังจะช่วยสนับสนุนข้าแทนท่านปู่ท่านพ่อจะเป็นอันใดไป”

“ยอมรับแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะว่าท่านมาถึงจุดนี้ได้เพราะได้รับการช่วยเหลือจากพี่หญิงใหญ่ นางรู้มาตลอดว่าท่านหลอกใช้นาง แต่นางก็ยินดีให้ท่านหลอกเพราะอยากส่งเสริมหน้าที่การงานให้ท่าน”

เมิ่งกวังฮุยได้ยินแบบนั้นก็หลุดหัวเราะ สายตาที่เขามองนางเหมือนคนที่มองเด็กที่อ่อนต่อโลก มือหนายื่นไปดึงข้อมือนาง กระตุกเบา ๆ ให้ร่างบางมานั่งข้างกายตน

“อะ! ทำอันใดเจ้าคะ…ปล่อย!”

“นิ่ง ๆ หากไม่อยากให้ข้ากอดเจ้าก็นิ่งไว้”

หรงซินเยวี่ยนฟังคำที่เขาบอก ชายหนุ่มถึงปล่อยข้อมือนางให้เป็นอิสระ

“เยวี่ยนเอ๋อร์กล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเข้าหานางเพราะผลประโยชน์ก็จริง แต่ความจริงใจที่มอบให้นางก็มีไม่น้อย อันใดคือการหลอกลวงกัน”

หรงซินเยวี่ยนหันมามองตาเขาเพื่อสำรวจว่าคำพูดนี้มีความจริงใจอยู่กี่ส่วน

“ฟู่กุ้ย…ไม่สิ! พระสนมพึงใจในตัวข้า ข้าก็ตอบรับนางด้วยหัวใจ นางยื่นประโยชน์ให้ข้าก็เพื่อที่ตัวเองจะได้มีคนรักที่มียศตำแหน่ง เราต่างก็ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย สุดท้ายเป็นข้าคือนักต้มตุ๋นหรือ”

หรงซินเยวี่ยนพูดไม่ออก เพราะที่เขาพูดมาก็ไม่ผิด ต่างคนต่างมุมมองต่างความคิด ทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเองจนนางแย้งไม่ได้

“เยวี่ยนเอ๋อร์”

หญิงสาวสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกสวมกอดจากเมิ่งกวังฮุย นางรีบดิ้นออกจากอ้อมกอดเขาด้วยแรงมด แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดรัดแน่นขึ้น นางถึงได้เลิกดิ้นแล้วยอมให้เขากอดเพื่อขอเจรจา

“ปล่อยข้าเจ้าค่ะ”

“จุมพิตข้าก่อน แล้วข้าจะปล่อย”

หรงซินเยวี่ยนถลึงตาใส่เขา

“เป็นข้าเสียเปรียบอีกแล้ว”

“เรื่องนี้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ เลิกเอาเรื่องเพศมาแยกความหนักเบาของเรื่องนี้ได้แล้ว เจ้าคือคนที่จุมพิตข้าก่อน ข้ามองเจ้าเป็นภรรยาของข้าตั้งแต่วันที่เราได้จุมพิตกันแล้ว”

สุดท้ายเป็นข้าที่ผิดพลาดมหันต์

“กำลังให้ข้ารับผิดชอบหรือเจ้าคะ”

“ใช่”

“ในเมื่อไม่ให้เอาเรื่องเพศมาแยกหนักเบา ไยข้าต้องเป็นคนรับผิดชอบด้วย”

เมิ่งกวังฮุยยกหรงซินเยวี่ยนมานั่งบนตัก ใบหน้าของทั้งสองจึงอยู่ในระยะประชิด

“สถานการณ์ของเราในตอนนี้คือเจ้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน มิใช่เพราะเจ้าเป็นสตรี”

ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้าใกล้หญิงสาว ใช้ปลายจมูกโด่งปัดปลายจมูกเล็กของนาง ใบหน้าน่ารักไม่ได้หันไปไหนเพราะถูกมือหนารั้งต้นคอเอาไว้

“หากข้าไม่จุมพิตจะไม่ปล่อยข้าหรือเจ้าคะ”

“ใช่ วันนี้เจ้าทำร้ายจิตใจข้าด้วยการปฏิเสธแม่สื่อ ข้าจะไม่เลิกตอแยกับเจ้าจนกว่าเจ้าจะรับหมั้นแล้วแต่งงานกับข้า ในเมื่อได้หลุดวาจาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ”

หรงซินเยวี่ยนเม้มปาก ประเมินสถานการณ์ไม่นานก็ยื่นหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากชายหนุ่ม

ดวงตาคู่คมเป็นประกายวาววับ เผยอริมฝีปากออกเพราะไม่ได้หวังเพียงริมฝีปากประกบริมฝีปากเท่านั้น ลิ้นหนาสอดลิ้นเข้ามาที่ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้ม ดูดดึงเบา ๆ จนร่างบางสะท้าน

“อื้อ~”

นางประท้วงในคำคอ ริมฝีปากโดนรุกรานไม่พอร่างกายยังโดนรั้งเข้ามาแนบชิดร่างแกร่ง

อกอิ่มเบียดเสียดเข้ากับอกแกร่ง ยิ่งเขาได้ดูดดึงริมฝีปาก รับความหวานจากโพรงปากนางมากเท่าไร สะโพกยิ่งสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงตรงส่วนกลางกายเขา

นะ นี่เขากำลังมีอารมณ์

หรงซินเยวี่ยนพลันมีแรงฮึดที่จะดันเขาออกห่าง อาศัยจังหวะที่เขาผละริมฝีปากออกแล้วเลื่อนฝีปากมายังลำคอ นางถึงดันเขาออกห่างพร้อมปฏิเสธเสียงแข็ง

“พอแล้วเจ้าค่ะ!”

หญิงสาวสะท้านเมื่อเห็นสายตาชายหนุ่มในยามนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา มือหนาลูบไล้ไปทั่วกลางแผ่นหลังบาง พยายามทำให้นางเคลิ้มไปกับเขา

“ขออีกนิด ยังไม่อิ่มเลย”

ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาจุมพิตนางอีกครั้ง ทว่าหญิงสาวไม่ให้เขาสมปรารถนา เบี่ยงหน้าออก ริมฝีปากของเขาจึงจรดไปที่ปลายคางนางแทน

“ตรงนี้ก็หอมดีเช่นกัน”

ปลายจมูกโด่งสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอขาว ก่อนที่จะไล่พรมจูมไปตามกรอบหน้าเล็ก หัวใจพลันพองโตเพราะสัมผัสได้ว่าหญิงสาวเริ่มหวั่นไหว

“พะ พอแล้วเจ้าค่ะ”

“ขออีกนิด”

เมิ่งกวังฮุยเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ข้างลำคอ

หรงซินเยวี่ยนอยากหยุดการกระทำนี้ของเขาจึงดึงความสนใจของเขาไปที่การจุมพิตริมฝีปากอีกครั้ง

“ฮึ่ม!”

ชายหนุ่มครางเสียงพอใจในลำคอเมื่อได้รับการรุกกลับจากนาง ตอนแรกริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มก็มอมเมาเขาได้อยู่แล้ว พอมาตอนนี้นางเปลี่ยนเป็นรุกเขา จากที่ควบคุมตัวเองได้ก็เริ่มขาดการยับยั้งชั่งใจ

“อื้อ~”

หรงซินเยวี่ยนหลุดเสียงร้องเพราะเขารุกริมฝีปากนางหนักหน่วงยิ่งขึ้นจนเริ่มได้กลิ่นสนิม

เขากัดริมฝีปากนางตอนที่ควบคุมอารมณ์ดิบของตัวเองไม่ได้ สมองนางขาวโพลน ลืมไปแล้วว่าตนไม่ควรจะทำสิ่งนี้กับเขา ลืมไปแล้วว่ารักนวลสงวนตัวคือสิ่งใด ลืมไปแล้วว่าตนควรห้ามมือหนาที่ตอนนี้ได้แกะเชือกกระโปรงที่รัดหน้าอกนางอยู่ออกจากกันแล้ว

“พะ พอแล้วเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนหน้าร้อนผ่าว นางมีโอกาสปฏิเสธเขาก็ตอนที่เขาผละริมฝีปากออกจากนาง เลื่อนต่ำลงมายังลำคอ

เมื่อนางก้มมองตัวเองว่าอยู่ในสภาพใดยิ่งใบหน้าร้อนผ่าว กระโปรงยาวเกาะอกร่นลงมากองที่สะโพกเผยช่วงบนที่เห็นเอี๊ยมบังทรงสีชมพูหวาน

“อะ!”

นางหลุดเสียงร้องอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มผลักนางให้เอนกายลงนอนบนตักแล้วก้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาว ตอนนี้นางเองก็เริ่มหลุดการควบคุมตัวเองเช่นกัน ความรู้สึกที่เคยกดเอาไว้มาหลายปีเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

ความรู้สึกที่นางเองก็เคยหลงใหลเจ้าของริมฝีปากที่กำลังพรมจูบนางไปทั่วหน้าอกและลำคอ

หรงซินเยวี่ยนได้สติเดี๋ยวนี้