บททั้งหมดของ หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่: บทที่ 1 - บทที่ 10

๒ เขากล้า…พิสูจน์ครั้งนี้ทำใจสะท้านร่างสูงใหญ่ อกผายไหล่ผึ่งของเมิ่งกวังฮุยยืนหันหลังอยู่ในศาลา ท่วงท่าที่มองจากด้านหลังก็ยังสัมผัสได้ถึงความสง่างามดูตรึงตรายิ่งขึ้นหากใช้ดวงตาที่มีใจรักมั่นเขาในตอนมอง หรงซินเยวี่ยนที่เดินเคียงข้างพี่สาวสามารถรับรู้สายตาของนางได้อย่างชัดเจน“ฮุยเกอ [1] ”หรงฟู่กุ้ยเรียกเมิ่งกวังฮุยเสียงแผ่ว แต่ก็ดังมากพอที่เจ้าของนามจะได้ยินแล้วหมุนตัวหันมามอง“ฟู่กุ้ย!”เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้มจะดูดุแต่เมื่อแย้มยิ้มออกมาแล้วจะดูหวานเดินเข้ามาหาหรงฟู่กุ้ยเขาไม่ได้ชายตามองหรงซินเยวี่ยนเลยสักนิด แต่หญิงสาวไม่ลืมมารยาท ย่อกายลงคารวะอีกฝ่ายแล้วเดินเข้าไปนั่งในศาลาเงียบ ๆ“ฮุยเกอ ขันทีเพิ่งมาประกาศราชโองการเจ้าค่ะ”“ทราบแล้ว ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องจะบอกเจ้า แต่ว่า…” ปรายตามาทางหรงซินเยวี่ยนหรงฟู่กุ้ยที่อ่านภาษากายชายหนุ่มออกทำสีหน้าหนักใจเพราะนางไม่อาจขัดคำสั่งมารดาเพื่อความสบายใจของเมิ่งกวังฮุย“ท่านแม่ให้นางมาเจ้าค่ะ เพื่อความเหมาะสมฮุยเกอต้องพูดต่อหน้านางแล้ว”หรงซินเยวี่ยนมองคู่รักเงียบ ๆ ไม่กลัวว่าตนจะเสียมารยาททั้งยังไม่ขอตัวออกไปจากศาลาแห่งนี้ตอนน

๔พวกเจ้าสองพี่น้องขวัญกล้าเทียมฟ้านักหรงซินเยวี่ยนบริหารเวลาได้ดียิ่ง นางกลับถึงจวนภายในเวลาที่รับปากกับหวังปิงหลิง มาเรือนของนางให้เห็นหน้าว่ากลับมาอย่างปลอดภัยถึงได้ไปเรือนมารดาเพื่อจะถามเหตุผลที่มารดาส่งบัญชีมาให้นางตรวจเป็นกองเช่นนี้“ลมอะไรหอบมาที่นี่”เผิงทูทูได้ยินจากสาวใช้แล้วว่าบุตรสาวมาหา ตอนที่ร่างงามเดินเข้ามาด้านในห้องทำงานของนาง เผิงทูทูก็ยังคงก้มมองสมุดบัญชีในมือ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุตรสาว“ท่านแม่ เหตุใดให้คนส่งบัญชีโรงเตี๊ยมไปหาข้าเจ้าคะ ไหนจะพูดเรื่องออกเรือนนั่นอีก”หรงซินเยวี่ยนลองหยั่งเชิงมารดาดู ในตอนนั้นเองที่ใบหน้าซึ่งใส่แว่นของชาวโพ้นทะเลเงยขึ้นมองหน้าบุตรสาว หรี่ตาอย่างจับผิด“ไม่ปรกติ ไยวันนี้ให้ความสนใจกับเรื่องออกเรือนเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่แม่พูดเรื่องนี้เจ้ามักจะทำหูทวนลม ตอนนี้เกิดความสงสัยจนเก็บมาถามแล้ว” ปลายเสียงสูง“ก็…ก็ท่านแม่ไม่เคยเอาบัญชีกิจการอื่นให้ข้าดูเลย แต่วันนี้อยู่ ๆ ก็ให้คนเอามาไว้ที่โต๊ะทำงานของข้าแทนที่จะให้ที่บ้าน ข้าก็เลยสงสัยนิดหน่อย…ไม่ได้หรือเจ้าคะ” ปลายเสียงนางแสร้งใส่อารมณ์แง่งอนเผิงทูทูที่จับความไม่เป็นปรกติของบุตรสาวได้ร้อง

๖จุมพิตข้าแล้วจะผิดคำพูดหรือณ โรงน้ำชาที่มีนักเล่านิทานชื่อดังสังกัดอยู่หรงซินเยวี่ยนนั่งอยู่โต๊ะประจำที่มุมร้านฟังนักเล่านิทานเล่าเรื่อง ‘จอมนางเคียงบัลลังก์’ ที่นางย่อเนื้อเรื่องเอาไว้ให้เขา เนื้อเรื่องที่แม้นางจะฟังครั้งที่สองก็อดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้“...ฮองเฮาและฮ่องเต้เป็นคู่ชิงเหมยจู๋หม่า [1] ทั้งสองนับว่าเป็นรักแรกของกันและกัน ความรักของทั้งคู่แม้จะหวานชื่น แต่วังหลังคือสถานที่รวมดอกไม้งาม อี้ฮองเฮาแม้จะงดงาม แต่ก็เป็นดอกไม้ที่โรยราขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนนางสนมที่ยังสดใหม่ ไร้ผู้ใดแตะต้องฮองเฮาไร้ทายาท ไทเฮาที่หวังว่าโอรสองค์เล็กจะได้ครองราชย์ต่อจากโอรสองค์โตหลอกใช้อี้ฮองเฮาให้นำยาบำรุงที่แสลงต่อครรภ์ให้สนมใหม่ ทำให้สนมใหม่ที่เพิ่งตั้งครรภ์สูญเสียก้อนเนื้อในท้องไป ฮ่องเต้พิโรธ สั่งปลดฮองเฮาแล้วขังเอาไว้ในตำหนักเย็นแต่ความลับไม่มีในโลก มาถึงวันที่ความจริงเปิดเผย ฮ่องเต้เสด็จไปรับอี้ฮองเฮาที่ตำหนักเย็นด้วยองค์เอง แต่ก็สายไปแล้วเมื่ออี้ฮองเฮาร่างกายต้องความเย็นจนทำให้พิษในร่างกายที่ถูกลอบวางเอาไว้กำเริบจนกระทั่งถึงแก่ชีวิตนี่เป็นเพียงเรื่องย่อจากนิยายเรื่องจอมนางเคียงบัลลังก์

๘หรงฟู่กุ้ยสตรีโง่เขลาพร้อมใจมอบประโยชน์ให้เพื่อความรักหรงซินเยวี่ยนกลับมาถึงจวนก็ตรงไปที่เรือนบิดาในทันที วันนี้นางต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่เมิ่งกวังฮุยพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือเขาแค่ขู่นางไปเท่านั้น“คุณหนูขอรับ นายท่านเชิญด้านในขอรับ”พ่อบ้านเหยาที่รออยู่หน้าเรือนใหญ่เชิญนางเข้าไปด้านใน ดูจากสีหน้าของพ่อบ้านชราแล้วนางยังเดาสถานการณ์ไม่ออกจึงรีบเดินเข้าไป“เยวี่ยนเอ๋อร์มาแล้วหรือ”หรงซินเยวี่ยนดึงรอยยิ้มมาประดับใบหน้า ย่อกายลงทำความเคารพหรงกงหมิง หวังปิงหลิง เผิงทูทูตามลำดับหรงกงหมิงนั่งตั่งตัวเดียวกับฮูหยินใหญ่ซึ่งคั่นเอาไว้ด้วยโต๊ะน้ำชา เผิงทูทูในฐานะเมียรองนั่งเก้าอี้แยกจากทั้งสอง เมื่อหรงซินเยวี่ยนทำความเคารพเสร็จแล้วก็เข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างมารดาที่รินชาใส่ถ้วยให้นางแล้วยื่นมาให้“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”เผิงทูทูทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น ดวงตาสำรวจใบหน้าบุตรสาวก่อนที่จะหันไปทางสามีเมื่อเขาเริ่มเกริ่นเข้าสู่ประเด็นแล้ว“การค้าวันนี้ราบรื่นดีกระมัง”“กระแสตอบรับค่อนข้างดีเจ้าค่ะ คาดว่าสามวันนี้สิ่งที่ขายดีที่สุดในร้านเห็นทีจะเป็นจอมนางเคียงบัลลังก์”ปลายเสียงหรงซินเยวี่ยนติดห

๑๐ในหัวมีแค่เรื่องนี้หรือเจ้าคะ“อื้อ~กว่าจะเสร็จ!”หรงซินเยวี่ยนบิดขี้เกียจเมื่อทำบัญชีแบ่งกำไรให้นักเขียนเฮยอ้านหนานวั่งเสร็จแล้ว มือลูบหน้าท้องเพราะรู้สึกหิวหน่อย ๆ ในหัวคิดว่าจะทานอะไรดีแต่เสี่ยวรุ่ยเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน“คุณหนูเจ้าคะ จางหลงจู๊ให้มาเรียนว่าท่านรองแม่ทัพขอเข้าพบเจ้าค่ะ”หรงซินเยวี่ยนจากที่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวเป็นเริ่มโมโห โบกมือไล่เป็นเชิงว่า ‘ไม่พบ’“คุณหนู บ่าวไม่กล้าไล่เจ้าค่ะ”“เสี่ยวรุ่ยไยขี้ขลาด แค่ไปบอกว่าไม่พบมันยากหรือ ข้าไม่มีอันใดต้องคุยกับเขา”“เช่นนั้นคุณหนูก็ไปบอกท่านรองแม่ทัพด้วยตนเองเถิดเจ้าค่ะ พูดให้ชัดเจนไปเลย ท่านรองแม่ทัพคงข้องใจเรื่องที่คุณหนูปฏิเสธแม่สื่อไปเจ้าค่ะ”หรงซินเยวี่ยนถอนหายใจ“ก็ได้ เชิญขึ้นมาด้านบนเถอะ ข้าจะพูดเรื่องนี้กับเขาเป็นครั้งสุดท้าย”“เจ้าค่ะคุณหนู”เสี่ยวรุ่ยรีบเดินลงไปชั้นล่าง เพียงไม่นานนางก็เดินนำเมิ่งกวังฮุยขึ้นมาด้านบน“เยวี่ยนเอ๋อร์ ข้าดีใจที่เจ้ายอมให้ข้าขึ้นมาบนนี้”หรงซินเยวี่ยนผายมือไปทางโต๊ะน้ำชา ท่าทางเป็นทางการประหนึ่งว่ากำลังเตรียมการสนทนาเรื่องธุรกิจกับเขา“เยวี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดวันนี้เจ้าดูห่างเหินกับข้านัก