Beranda / รักโบราณ / หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่ / ๙ สตรีที่ไม่อาจทำให้หลุดมือไป

Share

๙ สตรีที่ไม่อาจทำให้หลุดมือไป

last update Tanggal publikasi: 2025-12-31 21:50:18

๙

สตรีที่ไม่อาจทำให้หลุดมือไป

แม่สื่อที่เมิ่งกวังฮุยส่งไปเรือนตระกูลหรงกลับมารายงานผลด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ยิ่งตอนที่บอกเมิ่งกวังฮุยไปว่าหรงซินเยวี่ยนปฏิเสธ บรรยากาศรอบกายชายหนุ่มยิ่งทวีความไม่น่าเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น

มารดาของเขาเห็นแม่สื่อรู้สึกอัดอัดทำตัวไม่ถูกก็ยื่นมือไปแตะมือบุตรชายให้เขาข่มอารมณ์ลง เมิ่งกวังฮุยสูดหายใจเข้าลึก สะกดอารมณ์เอาไว้ ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบไม่หนักไปทางอารมณ์ใด

“นางปฏิเสธด้วยตนเองหรือฮูหยินท่านใดช่วยปฏิเสธให้นาง”

“ระ เรียนท่านรองแม่ทัพ เดิมทีฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองช่วยกันรับหน้าให้ แต่หลังจากที่ข้าน้อยออกมาจากเรือนใหญ่ คุณหนูรองก็ฝากคำพูดมาให้ข้าน้อยว่า…” เงียบไปลังเลที่จะกล่าว

“ว่าอันใด!”

ท่าทีอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ของนางทำให้ชายหนุ่มเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว

“ว่า…ว่านางยังรักอิสระในการทำธุรกิจ หากต้องแต่งให้ใครแล้วถูกจำกัดสิทธิ์ นางขอครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิตเจ้าค่ะ”

เมิ่งกวังฮุยอารมณ์เย็นลงเมื่อคิดว่าประโยคนี้ซ่อนความหมายอะไรเอาไว้ ฮูหยินใหญ่เองก็มีความคิดไม่ต่างจากบุตรชาย เว้นแต่ฮูหยินผู้เฒ่าที่แต่เดิมเป็นสาวชนบทมาก่อน ไม่ได้เชี่ยวชาญการอ่านคนมากนัก

“เหลวไหล! เด็กสาววัยเท่านี้ฝีปากกล้านัก ได้ยินเพียงคำพูดไม่ได้เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าหัวแข็ง ไม่เหมือนจินอวี้ของข้าที่เรียบร้อย พูดน้อย น่ารัก”

“ท่านแม่เจ้าคะ นางกำลังต่อลองอยู่เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ามีสีหน้าฉงน หลี่จื่อหยางยังไม่พูดอะไร พยักหน้าให้สาวใช้คนสนิทมอบเงินให้แม่สื่อหนึ่งถุง

แม่สื่อวัยกลางคนเปิดถุงดู เมื่อเห็นจำนวนเงินก็ย่อกายลงทำความเคารพแล้วเดินออกไปจากเรือนใหญ่โดยไม่ให้ใครต้องออกปากไล่ พอแม่สื่อเดินออกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถามเรื่องที่ตนสงสัย

“ต่อรองอย่างไร!”

“ท่านตาของคุณหนูรองเป็นเศรษฐีแห่งเมืองรั่วหยาง ร้านค้าในเมืองหลวงเองก็มีไม่น้อย นางแม้จะเป็นบุตรสาวของขุนนางก็ยังได้เรียนรู้การทำธุรกิจจากมารดา นางจึงกำลังต่อรองกับเราว่า หากแต่งเข้ามาแล้วถูกจำกัดสิทธิ์การทำงาน นางขอครองตัวเป็นโสดเจ้าค่ะท่านแม่”

หลี่จื่อหยางไม่ได้รู้สึกรังเกียจคนทำการค้า ในสภาวะเช่นนี้ เงินทองสำคัญกับนางเป็นอย่างยิ่ง หากว่าที่ลูกสะใภ้เข้าใจหาเงิน นางก็พร้อมเปลี่ยนความคิด อย่างไรตอนนี้บุตรชายนางก็ขึ้นเป็นรองแม่ทัพแล้ว หนทางการขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่จะใช้เส้นสายอย่างเดียวไม่ได้

ต้องงัดเอาความสามารถเข้าสู้ด้วย!

“ฮูหยินเอกมาจากตระกูลแม่ค้าจะไม่ทำให้คนติเตียนฮุยเอ๋อร์ลับหลังใช่หรือไม่”

“หรือท่านแม่จะเลือกหลินจินอวี้มาเป็นหลานสะใภ้ แม้จวนราชครูจะมีน้ำหนักในพระทัยฝ่าบาทไม่น้อย แต่จวนราชครูไม่อาจส่งเสริมฮุยเอ๋อร์ได้เท่าแม่ทัพหวังนะเจ้าคะ

หากแม่ทัพหวังผิดใจเพราะฮุยเอ๋อร์เลือกสตรีอื่นมาเป็นภรรยาเอกแทนคนกันเองอย่างคุณหนูรองจะทำอย่างไร คุณหนูใหญ่กล้าเสนอเช่นนี้ย่อมมีวิธีบอกท่านตาของนาง”

ฮูหยินผู้เฒ่าคิดหนัก เมิ่งกวังฮุยเห็นเช่นนั้นรีบเติมไฟในใจท่านย่า

“หากไม่อยากผิดใจท่านแม่ทัพหวังก็ต้องรอกุ้ยเอ๋อร์ออกจากวัง ท่านย่าต้องปรึกษาซินแสแล้วว่าจะแก้ดวงชะตามีภัยของจวนเราอย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าหยิบลูกประคำขึ้นมาลูบคลำทันทีเมื่อนึกถึงคำทำนายของซินแส

‘ดวงดาวเปลี่ยนตำแหน่ง ดาวร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาเหมือนเมฆฝนที่กำลังกลืนกินท้องฟ้า จะให้เมฆเหล่านี้สลายไปได้มีสองวิธี รอให้ฝนตกหรือให้สายลมพัดเมฆก้อนนั้นจากไป’

“หากรอให้ฝนตก จวนตระกูลเมิ่งต้องมีภัยเกิดขึ้นแน่ หากอยากให้ลมช่วยไล่เมฆฝนก็จำต้องมีงานมงคลเกิดขึ้นในปีนี้…”

เมิ่งกวังฮุยดวงตาสาดประกายเมื่อเห็นท่าทางหวั่นไหวของท่านย่า หลี่จื่อหยางที่สังเกตสีหน้าของทุกคนเริ่มคิดแล้วว่าซินแสที่ให้คำทำนายใช่ทำนายไปตามศาสตร์ความรู้หรือว่ามีคนชี้นำกันแน่

“ขอรับท่านย่า ให้โอกาสข้าได้พยายามดู ข้าไม่เชื่อว่าจะสยบสาวน้อยเช่นนางไม่ได้”

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางมั่นใจของหลานชาย สุดท้ายก็พยักหน้ารับ

“ย่าเชื่อเจ้า ทำให้นางแต่งเข้ามาให้ได้”

“ขอรับท่านย่า”

เมิ่งกวังฮุยรับคำเสียงหนักแน่น การสนทนาของทุกคนในห้องโถงล้วนอยู่ในการรับรู้ของเมิ่งซ่านซี

เขาหันหลังให้ห้องโถง รีบเดินกลับเรือนด้านหลังที่เขาอาศัยอยู่กับมารดาสองคน ไม่ได้แยกเรือนอยู่คนดียวเพราะร่างกายเขาอ่อนแอ

มารดากลัวว่าเขาจะเป็นอันใดไปจึงไม่วางใจ ขออยู่เรือนเดียวกันจนกว่าจะถึงวันที่เขาเข้าพิธีสวมกวานแล้ว

ซึ่งต้องรออีกสามปีกว่าจะถึงวันนั้น!

“ซ่านซี แม่ต้มยาไว้ให้เจ้าแล้ว ดื่มตอนร้อน ๆ”

ฟ่านฉีถือยาถ้วยเล็กมาให้บุตรชายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในเรือนผุพัง ไร้การซ่อมบำรุงจนหลังคามีรอยรั่วหลายแห่ง คานไม้มีปลวกกัดกิน รอวันที่หลังคาจะถล่ม

ด้วยสามีของนางสิ้นชีพในสมรภูมิรบ อีกทั้งเมิ่งซ่านซียังต้องใช้เงินส่วนกลางซื้อยา ฟ่านฉีจึงไม่ได้แจ้งเรื่องนี้แก่เรือนใหญ่เพราะเข้าใจสภาพคล่องของจวนดี

แค่ยังมอบเงินค่ายาทุกเดือนให้ นางก็ซึ้งใจมากแล้ว ดีหน่อยที่ช่วงนี้บุตรชายนางพอหาเงินได้ เงินที่ได้จากส่วนกลางก็เก็บเอาไว้ใช้เผื่อกรณีฉุกเฉิน

“ขอรับท่านแม่”

เมิ่งซ่านซีรับคำอย่างว่าง่าย ต่างจากทุกทีที่ต้องอิดออดเพราะเอียนกับการทานยารสขม

“หมดแล้วขอรับ ข้าขอไปทำงานก่อน”

เอ่ยเพียงเท่านั้นเขาก็ยื่นยาให้ฟ่านฉีที่ยื่นมือไปรับด้วยความงุนงงกับความว่าง่าย

เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวนางก็เดินไปห้องครัวเล็กโดยที่สีหน้ายังเต็มไปด้วยการตั้งคำถาม

“แปลก แต่ไม่รู้ว่าแปลกอย่างไร”

ณ ร้านเยวี่ยนวั่ง

หลายวันไม่ได้เข้าร้านสมุดบัญชียังกองเป็นตั้งให้นางได้ตรวจ ปรกติหรงซินเยวี่ยนจะโอดครวญเพราะเยอะเหลือเกิน แต่พอมาวันนี้เห็นรายการสินค้าที่ขายได้เป็นส่วนใหญ่ นางก็ไม่เหนื่อยที่จะตรวจทั้งยังรีบแบ่งกำไรให้เจ้าของนามปากเฮยอ้านหนานวั่ง

เผื่อเขาจะได้มีกำลังใจรีบสร้างผลงานชิ้นใหม่!

“…คุณหนูเจ้าคะ”

ในขณะที่หรงซินเยวี่ยนกำลังดีดลูกคิดอยู่นั้น เสี่ยวรุ่ยก็รีบร้อนเข้ามาหาคุณหนู สีหน้าดูยินดีจนนางพักการดีดลูกคิด

“ทำไม หรือว่าหนังสือขายหมดอีกแล้ว”

“หนังสืออีกไม่กี่เล่มก็จะหมดแล้วเจ้าค่ะคุณหนู แต่มีเรื่องน่ายินดีกว่านั้น นักเขียนเฮยอ้านหนานวั่งส่งคนมาบอกว่าจะส่งนิยายเรื่องใหม่มาให้ภายในสามวันนี้เจ้าค่ะ และคุณหนูจะได้อ่านก่อนใครเช่นเคย”

ปรกติเดือนละครั้ง นี่ยังไม่ถึงเดือนข้าจะได้อ่านนิยายเล่มใหม่ของนักเขียนคนโปรดแล้วหรือ

“ยังไม่ทันแบ่งกำไรเขายังมีไฟเขียนขนาดนี้ เห็นทีต้องแบ่งกำไรให้เสร็จภายในวันนี้แล้ว”

หรงซินเยวี่ยนกลับมามีสมาธิดีดลูกคิดต่อ บ่ายนี้ทั้งวันนางจมอยู่กับกองบัญชี

ไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังดักรอนางอยู่ชั้นหนึ่งของร้านเยวี่ยนวั่ง ยกหนังสือปิดบังใบหน้าส่วนล่างเอาไว้ ดวงตาจับจ้องไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง

“ท่านรองแม่ทัพเมิ่ง มีอันใดให้ข้าน้อยช่วยหรือไม่ หรืออยากให้แนะนำหนังสือหรือเครื่องเขียนแบบใหม่ ข้าน้อยพร้อมแนะนำให้ขอรับ”

จางหลงจู๊เห็นเมิ่งกวังฮุยอยู่ในมุมหนังสือมานานแล้วแต่ไม่เลือกสักที เขาจึงเดินเข้ามาถามเพราะเด็กในร้านไม่กล้าเข้าใกล้

“อ้อ! ข้าได้ยินมาว่าหนังสือเรื่องหนึ่งกำลังดังมาก ก็เลยจะซื้อไปให้ท่านแม่อ่านสักหน่อย”

“ท่านรองแม่ทัพใช่หมายถึงหนังสือเรื่องจอมนางเคียงบัลลังก์หรือไม่”

เมิ่งกวังฮุยที่คลับคล้ายคลับคลากับชื่อนี้พยักหน้ารับ

“ใช่ เรื่องนี้ รบกวนจางหลงจู๊ช่วยห่อให้ด้วย หากมีคนเข้าใจผิดว่าข้าอ่านนิยายสามอีแปะเหมือนสตรีคงถูกหัวเราะลับหลัง”

จางหลงจู๊ยิ้ม พยักหน้าเข้าใจแล้วรับหนังสือในมือชายหนุ่มมาส่งต่อให้เด็กในร้านห่อให้

“เอ่อ คือว่า…”

จางหลงจู๊หันมาหาชายหนุ่มพร้อมเสนอตัวช่วยเหลืออีกฝ่ายทุกอย่าง จนกระทั่งเขาพูดประโยคนี้ ชายวัยกลางคนถึงทราบจุดประสงค์ที่แท้จริง

“คุณหนูรองยังไม่กลับกระมัง ช่วยไปเรียนให้ได้หรือไม่ว่าข้ามีเรื่องสนทนาด้วย”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๗ หากปาฏิหารย์ไม่มีจริงคงไม่มีคำนี้เกิดขึ้น(จบ)

    ๕๗หากปาฏิหารย์ไม่มีจริงคงไม่มีคำนี้เกิดขึ้นหลายเดือนผ่านมานี้หรงซินเยวี่ยนพยายามดื่มยาและตรวจร่างกายกับหมอซุนเป็นประจำ ยาที่มีรสขมพอดื่มบ่อย ๆ ลิ้นก็เริ่มชินแต่นางก็ไร้วี่แววว่าจะตั้งครรภ์!หมอซุนกล่าวว่านางกดดันตัวเองมากเกินไป ยิ่งเครียดขึ้นไปอีกเพราะการตรวจวัดชีพจรที่บ่อยขึ้นแล้วมีผลว่านางยังไม่ตั้งครรภ์ดังนั้นนางจึงเลิกให้หมอซุนตรวจวัดชีพจรปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ“คุณหนูเจ้าคะ ขบวนนายท่านผู้เฒ่ามานั่นแล้วเจ้าค่ะ ดูจากสัมภาระแล้วต้องขนของมาให้คุณหนูแน่”“ท่านตาบอกว่าจะเอาของมาฝากด้วย ถ้าทั้งสิบเกวียนนี้คือของฝาก จวนแม่ทัพของเราคงไม่มีที่เก็บแล้ว…ไปเถอะ!”หรงซินเยวี่ยนทำหน้ากลุ้มใจก่อนที่จะเดินนำเสี่ยวรุ่ยลงไปยังด้านหน้าประตูเมืองหอคอยเพื่อต้อนรับท่านตาที่มีโอกาสเดินทางมาเยี่ยมนางเสียทีเมื่อลงมาด้านล่างหอคอยก็เห็นว่าสามียืนเอามือกอดดาบเอาไว้ท่าทางสงบนิ่ง สวนทางกับหัวใจที่สั่นระรัวเพราะความตื่นเต้น“หยุด~”คนบังคับรถม้ารั้งบังเหียนม้าเอาไว้ เกวียนบรรทุกของทั้งสิบคันค่อย ๆ หยุดการเคลื่อนไหวหลานเขยที่เห็นเช่นนั้นก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับท่านตาของภรรยาที่เพียงเปิดหน้าต่างรถม

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๖ ด้วยคำอธิษฐานนี้

    ๕๖ด้วยคำอธิษฐานนี้เมิ่งกวังฮุยลาดตระเวนแบบมีจุดมุ่งหมายมาที่ร้านเยวี่ยนวั่งสาขาสอง ด้วยชุดเกราะเต็มตัวของแม่ทัพทำให้เขาคิดอยู่ว่าจะหาเรื่องเข้าไปในร้านนางอย่างไรไม่ให้ดูสะดุดตาคนในร้าน จนกระทั่งเด็กในร้านคนหนึ่งเห็นเขาเข้าพอดีนางรีบเดินเข้ามาหาเขาแล้วทำการคารวะ“ท่านแม่ทัพมาหาฮูหยินหรือเจ้าคะ”“ฮูหยินเล่า”เขาไม่โกหกว่าตั้งใจมาลาดตระเวนแล้วผ่านมา แต่ก็ไม่ได้บอกเด็กในร้านว่าตั้งใจมาหาฮูหยินตอนเขาตั้งคำถามสายตาก็มองเข้าไปด้านในร้าน เผลอชะเง้อคอมอง เหล่าพลทหารที่ติดตามมาด้วยมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กับท่าทางนี้รู้ในทันทีว่าการเดินลาดตระเวนก็แค่ข้ออ้าง!“ฮูหยินไปลอยโคมกับเสี่ยวรุ่ยเจ้าค่ะ ไปได้สักพักหนึ่งแล้ว เดี๋ยวก็คงกลับมากันแล้วกระมัง”“อ้อ”เมิ่งกวังฮุยรับคำสั้น ๆ แล้วเดินนำพลทหารไป ท่าทางเขายังเหมือนทหารที่ลาดตระเวนเช่นเคย ทว่าหากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าชายหนุ่มกวาดสายตามองโดยรอบเผื่อจะเห็นฮูหยินของตนหรือจะอยู่ที่ทะเลสาบ“พวกเจ้าไปลาดตระเวนตามเส้นทางที่วางแผนไว้”“ขอรับ”ทหารรับคำสั่งจากเสียงเข้มเสียงผสานที่ชายหนุ่มรีบสั่งเช่นนี้เพราะไม่อยากให้เหล่าทหารได้เห็นท่าทางของเขายามที่อยู่กั

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๕ ใครเดินเล่นเดินไปข้าจะขายของ

    ๕๕ใครเดินเล่นเดินไปข้าจะขายของเทศกาลโคมลอยสำหรับคนอื่นคือจุดนัดพบระหว่างกันที่ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบคู่รักหรือนักขายหรงซินเยวี่ยนในฐานะที่เป็นแม่ค้า เตรียมสินค้าเอาไว้ขายให้ชาวเมืองลุ้นยิ่งนักว่าสินค้าจะขายได้หรือไม่เหนือสิ่งอื่นใด นางหวังว่าร้านค้าจะมีชื่อเสียงขึ้นจากเทศกาลโคมลอยในครั้งนี้ อย่างน้อยก็เป็นการประชาสัมพันธ์ร้านค้าความสัมพันธ์ในด้านคู่รักของนางไม่สร้างภาระทางใจให้กัน เพราะเมิ่งกวังฮุยก็ยุ่งอยู่กับการพิสูจน์ตัวเองงานนี้นอกจากจะเป็นการพิสูจน์ตัวเองว่าเขาจัดการดูแลความเรียบร้อยปลอดภัยให้แก่เมืองได้ดี ชาวเมืองก็จะยอมรับเขาในฐานะแม่ทัพคนใหม่ได้มากขึ้น…จะได้ไม่ดูถูกว่าเป็นแม่ทัพหน้าอ่อนอีก!“…ฟูจวิน ชุดนี้เหมาะกับข้าหรือไม่เจ้าคะ”สาวงามเอ่ยถามสามีด้วยความเอียงอาย ในใจหมายมาดว่าสามีจะยอมจ่ายเงินซื้อชุดที่ครบเครื่องทั้งศีรษะจรดเท้าให้…แล้วเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง!“หากเจ้าอยากได้ ฟูจวินจะซื้อให้เจ้า”ภรรยาสาวฉีกยิ้มหวานเมื่อได้ยินคำพูดนี้จนกระทั่งถามราคาที่มากถึงสามสิบตำลึงเงิน ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็นจืดเจื่อน หันไปส่งสัญญาณให้สามีแล้วส่ายหน้าเบา ๆหรงซินเ

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๔ ร้านเยวี่ยนวั่งสาขาสอง

    ๕๔ร้านเยวี่ยนวั่งสาขาสองหรงซินเยวี่ยนกับเสี่ยวรุ่ยเงยหน้าขึ้นมองร้านค้าเบ็ดเตล็ดที่ขายทั้งผ้า เครื่องประดับ เครื่องเขียนรวมถึงหนังสือ สองสาวจะไม่ตะลึงเลยหากไม่เห็นป้ายหน้าร้านตัวอักษรโต ๆ“ร้านเยวี่ยนวั่งสาขาสอง”หรงซินเยวี่ยนยกมือปิดปากด้วยไม่คิดว่าท่านตาจะเตรียมการทุกอย่างให้หมดแล้วแผนธุรกิจที่นางสู้อุตส่าห์คิดมาสามวันสามคืน สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้“คุณหนู นายท่านผู้เฒ่ารักคุณหนูมากเลยเจ้าค่ะ”“ข้ารู้สึกว่าตัวเองถูกรักก็ตอนนี้ เขียนว่าสาขาสองเช่นนี้ หากคนสงสัยถามว่าสาขาหนึ่งอยู่ที่ใดแล้วทราบว่าอยู่เมืองหลวง ใครจะไม่อยากใช้ของที่มาจากเมืองหลวงกัน นับเป็นการตลาดอย่างหนึ่ง”หลงจู๊เห็นสตรีอายุน้อยสองคนอยู่นอกร้าน ไม่เข้ามาด้านในเสียที เมื่อพิศดูลักษณะท่าทางแล้วคุ้นตาจึงเดินเข้ามาหาทั้งสอง“ขอถามแม่นาง ใช่คุณหนูรองหรงซินเยวี่ยน ฮูหยินแม่ทัพเมิ่งหรือไม่”หรงซินเยวี่ยนส่งยิ้มเป็นมิตรให้หลงจู๊“ข้าหรงซินเยวี่ยน ท่านคงเป็นเจี่ยหลงจู๊กระมัง ผู้ดูแลร้านเยวี่ยนวั่งสาขาสอง”“คารวะคุณหนู ข้าน้อยเจี่ยจี้รับหน้าที่ดูแลร้านมาหนึ่งเดือนแล้วขอรับ”เป็นอีกครั้งที่หรงซินเยวี่ยนยกมือขึ้นปิดริมฝีปากคงมิใช่

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๓ ท่านตาผู้แผ่กิ่งก้านสาขา

    ๕๓ท่านตาผู้แผ่กิ่งก้านสาขาณ ค่ายทหารทัพประจิม“…ค่ายประจิมงานเหมือนกับค่ายทั่วไป ที่ข้าอยากจะส่งมอบให้ก็คือแผนที่เหล่านี้ จุดที่ควรเน้นการคุ้มกันเป็นพิเศษ รายละเอียดปลีกย่อยหูหลี่จะเป็นคนช่วยเจ้าเอง ส่วนนี่…” หยิบกล่องไม้ขึ้นมาแล้วยื่นให้เมิ่งกวังฮุยชายหนุ่มรับมาเปิดดูก็เห็นว่าเป็นตราประทับเคลื่อนพลของค่ายประจิมสองมือยกขึ้นคารวะแม่ทัพผู้เฒ่าทันทีที่อีกฝ่ายไม่ยึดติดในอำนาจ ส่งมอบกำลังทหารให้โดยไม่ยึดติดเรื่องเล่าการเปลี่ยนผ่านส่งมอบกำลังทหาร เมิ่งกวังฮุยย่อมได้ยินมาบ้างว่าต่อให้จะได้รับพระราชโองการจากฝ่าบาทก็ยังมีการเล่นลิ้น เดิมทีเขาคิดว่าการมารับตำแหน่งครั้งนี้จะยากตั้งแต่วันแรกเสียแล้ว“ฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้าง”เมิ่งกวังฮุยเผลอเลิกคิ้ว แม่ทัพเซียวจึงเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนาง“ที่จริงข้ากับนางไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว กับตาเฒ่าเผิงต่างหากนับว่าเป็นสหายที่เคยดื่มสุราพูดคุยกันอย่างถูกคอ เมื่อทราบว่าหลานสาวจะย้ายตามสามีมาที่นี่ก็ฝากให้ข้าดูแล เดือนหน้าข้าถึงจะย้ายกลับรั่วหยาง ระหว่างนี้ข้าจะดูแลเจ้าสองสามีภรรยาให้เต็มที่”ที่แท้ท่านตาของนางก็มากรุยทางเอาไว้ให้แล้ว คืนนี

  • หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่   ๕๒ เมืองที่จัดว่าเจริญก็ไม่ใช่กันดารก็ไม่เชิง

    ๕๒เมืองที่จัดว่าเจริญก็ไม่ใช่กันดารก็ไม่เชิงสามวันผ่านไปในที่สุดขบวนเดินทางของแม่ทัพประจิมคนใหม่ก็เคลื่อนเข้าสู่เมืองหน้าด่านที่ไม่จัดว่าเจริญเท่าเมืองหลวงแต่ก็ไม่ได้กันดารถึงขนาดใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ได้เมืองนี้มีชาวเมืองอาศัยราวหนึ่งหมื่นบ้าน เป็นทั้งของครอบครัวทหารและชาวบ้านทั่วไป มีเส้นทางน้ำ ที่นาหลายพันไร่ ชาวเมืองส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมมากกว่าการค้าขาย ทหารของค่ายนี้จึงไม่อดอยาก เสบียงพร้อมสำหรับทหารทุกคนความเสี่ยงสองอย่างที่ค่ายประจิมเผชิญ หนึ่งเมืองนี้เป็นที่รับน้ำ สองชายแดนติดกับแคว้นที่การเมืองไม่มีเสถียรภาพ เกิดการกบฏเปลี่ยนผู้นำแคว้นเป็นว่าเล่น เคราะห์กรรมจึงมาตกอยู่ที่ประชาชนทหารเฝ้าเมืองต้องเข้มงวดตรวจคนเข้าเมืองเพื่อไม่ให้คนลักลอบเข้ามาทำเรื่องผิดกฎหมายเมื่อมาถึงหน้าเมือง เมิ่งกวัยฮุยก็ยื่นป้ายประจำตัวให้แก่ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเมือง ทันทีที่ทหารทราบว่าเป็นแม่ทัพคนใหม่ก็ทำการคารวะ เรียกความสนใจจากชาวเมืองที่กำลังต่อแถวเข้าเมืองให้หันมามองเขาเป็นตาเดียว“นี่นะหรือแม่ทัพคนใหม่ ไยดูอ่อนเยาว์เช่นนี้”“นั่นสิ เหมือนคุณชายมากกว่าเหมือนแม่ทัพ หน้าขาวแบบนี้จะมีฝีม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status