๑๑ ความรู้สึกที่เคยกดเอาไว้กลับมาอีกครั้ง

๑๑

ความรู้สึกที่เคยกดเอาไว้กลับมาอีกครั้ง

เมิ่งกวังฮุยควบคุมตัวเองไม่ได้โดยสมบูรณ์ เขาปลดเอี๊ยมบังทรงสีหวานออกแล้วครอบครองเจ้าของอกอิ่มที่ตอนนี้ก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้วเช่นกัน

ความรู้สึกที่นางเคยกดทับเอาไว้มานานหลายปี ยามนี้ถูกเขาดึงเกราะป้องกันออกด้วยความหลงใหลและไม่ยอมแพ้ในตัวนาง

ร่างงามที่ส่วนบนเปลือยเปล่านอนอยู่บนตักแกร่ง แอ่นอกขึ้นมือเขาดูดดึงยอดอกสีหวาน มือหนาข้างหนึ่งช้อนแผ่นหลัง อีกข้างหนึ่งบีบอกอิ่มเต็มไม้เต็มมือไม่ให้น้อยหน้าข้างที่ริมฝีปากหนากำลังดูดดึงด้วยความลุ่มหลง

ความเสียวช่องท้องวาบทำให้นางเกือบหลุดเสียงครางหลายครั้ง ดีที่นางเม้มปากเอาไว้ได้ทัน จิกเล็บเข้ากับร่างชายหนุ่มให้ช่วยบรรเทาอาการเสียวซ่าน

“ฮึ่ม! เยวี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดน่าหลงใหลเช่นนี้”

เมิ่งกวังฮุยผละริมฝีปากออกจากอกอิ่มที่ยามนี้ขึ้นรอยกัดและดูดมาที่อกอิ่มอีกข้างที่ขึ้นรอยบีบของนิ้วมือ หรงซินเยวี่ยนหลับตาพริ้มเพราะกำลังหลงใหลไปกับสัมผัสของเขา จนกระทั่งชายหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ เริ่มสอดมือเข้ามาใต้กระโปรงของนาง หญิงสาวถึงได้สติ ยื่นมือไปจับมือเขาเอาไว้แล้วส่ายหน้า

“ฮุยเกอเกอ…”

เมิ่งกวังฮุยเชื่อฟังคำหรงซินเยวี่ยน ยอมเก็บไม้เก็บมือแล้วเปลี่ยนมาลูบไล้ร่างกายส่วนอื่นแทน หรงซินเยวี่ยนเห็นแบบนี้แล้วคิดว่าต่อไปต้องแย่แน่

หักใจจับใบหน้าเขาให้หยุดการดูดดึงอกอิ่ม!

“เยวี่ยนเอ๋อร์ อีกนิดไม่ได้หรือ”

หรงซินเยวี่ยนส่ายหน้าเบา ๆ นางดันตัวเขาออกแล้วลุกขึ้นนั่ง กำลังจะลุกขึ้นจากหน้าตักเขาแต่ก็โดนชายหนุ่มรั้งเอวให้กลับมานั่งเช่นเดิม

“เยวี่ยนเอ๋อร์ เรามาถึงขั้นนี้กันแล้ว ยังจะปฏิเสธที่จะแต่งให้ข้าอีกหรือไม่”

ไม่ว่าเปล่าสองมือกอบกุมอกอิ่มทั้งสองข้างเอาไว้แล้วบีบเบา ๆ กระตุ้นอารมณ์นางอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากจรดลงบนเสื้อตัวบางที่ยังคลุมไหล่หญิงสาวอยู่ หากเขาปลดปราการชิ้นนี้ไป นางก็จะไม่เพียงเปลือยหน้าอกเท่านั้น แต่ยังเปลือยท่อนบนอีกด้วย

“ฮุยเกอเกอ พอแล้วเจ้าค่ะ เท่านี้ก็มากเกินไปแล้ว”

นอกจากเขาจะไม่หยุดแล้วยังกระชับเอวนางเพื่อให้สะโพกนุ่มได้สัมผัสแก่นกลางกายเขาที่ตอนนี้ปวดหนึบพร้อมที่จะปลดปล่อย

“เยวี่ยนเอ๋อร์ ข้าทรมานนัก หากได้คำตอบที่พอใจก็คุ้มที่จะใช้นิ้วมือทั้งห้าของตัวเองปลดปล่อย ความทรมานนี้จะไม่ไปลงที่ใครเท่านั้นนอกจากเจ้า”

หรงซินเยวี่ยนส่ายหน้า นางจะไม่ยอมให้เขาลึกซึ้งกับนางมากไปกว่านี้แน่ ก่อนที่…

“ไม่เจ้าค่ะ จนกว่าเรื่องของเราจะถูกต้องตามครรลอง”

คำพูดของหญิงสาวหยุดการกระทำทั้งหมดของเมิ่งกวังฮุย เขาหันตัวนางให้มาเผชิญหน้ากัน

“เจ้าตกลงแล้วใช่หรือไม่ ตกลงที่จะแต่งงานกับข้าแล้วใช่หรือไม่”

หรงซินเยวี่ยนกลั้นยิ้มแล้วพยักหน้ารับเบา ๆ เพียงเท่านั้นนางก็โดนชายหนุ่มกอดรัดจนตัวจมเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ศีรษะทุยโดนจุมพิตซ้ำ ๆ เช่นเดียวกับใบหน้าที่กำลังได้รับการจุมพิตจากเขา ยามนี้หัวใจดวงน้อยที่ถูกผนึกด้วยน้ำแข็งแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

ยามไฮ่ [1] หรงซินเยวี่ยนอยู่ในชุดนอนตัวบางเตรียมตัวเข้านอน ทว่านางไม่ได้เอนกายอยู่บนเตียงเล็ก แต่กำลังนั่งมองดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่กำลังส่องสว่างสุกสกาวท่ามกลางดวงดาวนับล้าน

พระจันทร์ดวงนั้นก็คือเมิ่งกวังฮุยในใจหรงซินเยวี่ยน ในหัวย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ครั้งแรกที่นางใจสั่นให้กับเขาเพราะการช่วยเหลือในครั้งนั้น

วันนั้นรถม้าของนางมีปัญหาทำให้ต้องลงจอดข้างทางเพื่อซ่อมแซม กุศลของการทำบุญที่วัดไม่ได้ทำให้นางเดินทางราบรื่น เพราะระหว่างทางกลับล้อรถม้ามีปัญหาทำให้ต้องลงจอดข้างทางเพื่อซ่อมแซม

เคราะห์ร้ายที่ตอนนั้นนางอยู่กลางป่า โดนชายชุดดำที่ไล่ต่อสู้มากับบุรุษคนหนึ่งเห็นเข้าจึงจับตัวนางเป็นตัวประกัน เอามีดจ่อคอนางเอาไว้

‘ลูกผู้ชายไม่ใช้สตรีเป็นข้อต่อรอง’

‘แล้วอย่างไร ขอเพียงข้ารอดไปวันนี้จะเรียกข้าว่ามารดาก็ย่อมได้’

หรงซินเยวี่ยนน้ำตาไหลพราก จ้องมองบุรุษตรงหน้าที่พูดนามตัวเองให้นางได้ทราบนามของเขา

‘หากวันนี้ข้าปล่อยให้เจ้ารอดไปก็อย่ามาเรียกข้าว่าเมิ่งกวังฮุย’

ฉึก!

มีดสั้นพุ่งเข้าไปปักหน้าผากชายชุดดำจนเลือดกระเด็นติดใบหน้าหรงซินเยวี่ยน

ตุบ!

พร้อมกับที่ร่างของชายชุดดำเอนตัวมาด้านหน้าล้มทับหญิงสาวร่างบาง

‘คุณหนู!’

เมิ่งกวังฮุยรีบเข้ามาช่วยหญิงสาวพร้อม ๆ กับสาวใช้คนสนิทของนางที่น้ำตาไหลพราก รีบวิ่งเข้ามาช่วยหรงซินเยวี่ยนให้รอดพ้นจากการถูกบุรุษร่างใหญ่ทับ

‘คุณหนูไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่’

หรงซินเยวี่ยนหัวใจเต้นระส่ำเพราะความระทึก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่คุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้า จากความระทึกก็เป็นความต้องมนต์สะกดเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาเรียวยาว ดวงตาคมเรียวรีมีเสน่ห์รับกับจมูกและริมฝีปากได้อย่างลงตัว

ตึกตัก~

นางเผลอมองหน้าเขานิ่ง ชายหนุ่มเองก็มองหน้านางนิ่งนานเช่นกัน จนกระทั่งมือหนาโบกเบา ๆ ตรงหน้า

หรงซินเยวี่ยนถึงได้สติ!

‘เอ่อ ข้าไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ’

ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก

‘ดีแล้ว ไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว’

นี่เป็นเหตุการณ์ครั้งแรกที่หรงซินเยวี่ยนพบเมิ่งกวังฮุยเป็นครั้งแรก เดิมทีคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกจนกระทั่งวันหนึ่งเขาเดินเข้ามาในจวนตระกูลหรงพร้อมหรงกงหมิง

ตอนนั้นไม่รู้ด้วยเหตุใดนางถึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง ทำเพียงหลบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้มองตามหลังชายหนุ่มจนลับสายตา แอบสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงพี่สาวดังขึ้นมาจากด้านหลัง

‘คุณชายเมิ่งรูปงามนัก แม้ตอนนี้จะยังเป็นนายกองอยู่ แต่หากได้รับการสนับสนุนดี ๆ อนาคตคงไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งนายกองแน่’

หรงซินเยวี่ยนสะท้านเมื่อเห็นแววตาของพี่สาวฉายความชื่นชมในตัวเมิ่งกวังฮุย

‘พี่หญิงใหญ่รู้จักเขาหรือเจ้าคะ’

‘แน่นอน เขาเพิ่งเข้ากองทัพของท่านตา นายกองอายุน้อยมีอนาคต ตอนนี้เขาเป็นบุรุษเพียงคนเดียวของตระกูลที่มีแววกำลังไปได้ดี

น้องชายเขาป่วยยากจะมีครอบครัวหรือหน้าที่การงานที่ดีได้ ท่านปู่และบิดาก็พลีชีพกลางสนามรบ เลือดทหารในกายเขาเข้มข้นจนไม่หวั่นจะเจริญรอยตามปู่และบิดา ฝีมือเขามีแล้ว ขอเพียงมีโอกาสได้รับการสนับสนุน’

ความหวังเดียวของตระกูลหรือ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะชอบเขาต่อแล้วหรงซินเยวี่ยน คนที่ไม่อาจตั้งครรภ์ได้เช่นเจ้า ใครจะอยากรับเข้าวงศ์ตระกูล โดยเฉพาะเขาที่เป็นกำลังหลักของครอบครัว

‘พี่หญิงใหญ่ชอบเขาหรือเจ้าคะ’

หรงฟู่กุ้ยไม่ตอบ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อของนางตอบคำถามในใจหรงซินเยวี่ยนแล้ว

นับตั้งแต่นั้นมานางก็ตัดความสนใจทั้งหมดที่มีต่อเมิ่งกวังฮุย ไม่เอาตัวเข้าใกล้ ไม่สบตา ยิ่งต่อมาเขาได้คบหากับพี่สาวนางท่ามกลางการรับรู้ของผู้ใหญ่ นางก็ไม่คิดจะเข้าไปพัวพันกับเขาจนทำให้หัวใจเจ็บปวด

“เสียน้ำตาเพื่อตัดใจจากเขา สุดท้ายก็ต้องเข้ามาพัวพันกันอีกจนได้ แต่ความรู้สึกนี้จะยาวนานเท่าไรกัน เพราะสุดท้ายเขาก็ยังรอสตรีที่สามารถมีทายาทให้เขาได้”

หรงซินเยวี่ยนถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นหลับตา ความรู้สึกประเดี๋ยวประด๋าวที่นางจะได้รับต่อจากนี้ไม่สั้นไม่ยาว นางกลัวเหลือเกินว่าหากตกลงแต่งให้เขาแล้ว หัวใจจะถลำลึกจนไม่อยากตัดใจ

กลัวว่าเมื่อถึงวันนั้นนางจะไม่อยากหย่า แล้วสุดท้ายคนที่ไม่อาจมีบุตรให้สามีเช่นนางก็จะถูกครอบครัวสามียกเหตุผลนี้ขึ้นมา บีบให้นางพยักหน้าให้สามีรับสตรีอื่นเข้ามาเพื่ออุ้มทายาทของตระกูล แล้ววันนั้นนางอาจจะเปลี่ยนเป็นคนร้ายกาจเช่นนางร้ายในนิยาย

“ฮือ~ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าไม่อยากเป็นเหมือนนางเอกในนิยาย”

หรงซินเยวี่ยนเบะปากร้องไห้ จะโทษก็โทษที่นางมีประสบการณ์ (ในการอ่านนิยาย) มากเกินไปจึงคาดเดาเรื่องราวในอนาคตได้แล้ว

“ยอมตัดใจเพื่อไม่ให้ใจเจ็บมากไปกว่านี้ หรือตักตวงความสุขช่วงนี้เอาไว้ให้มากที่สุด ข้าจะเลือกอันใดดี”

---

[1] ยามไฮ่ คือ 21.00-23.00 น.