หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่

๑

สตรีที่ไม่อาจแต่งงานเป็นภรรยาใครได้

หิมะตกโปรยปรายกลบทับดอกไม้ที่หรงซินเยวี่ยนปลูกเอาไว้ที่สวนข้างเรือนนอน

มือเรียวจับร่มสีแดง พาร่างที่ไม่ผอมบางจนเกินไปมาที่แปลงดอกไม้ ตรวจดูว่าความงามที่ถูกรังสรรค์โดยมือของนางจะอยู่พ้นฤดูหนาวไปได้หรือไม่

ร่างงามย่อกายนั่งลงให้ความสูงอยู่ระดับเดียวกันแล้วก้มลงดอมดมกลิ่นดอกไม้

เมื่อผละออกก็กล่าวเสียงอ่อนโยนเหมือนยามที่สนทนากับของรัก

“ต้องอย่างนี้สิ พวกเจ้าผ่านมือหรงซินเยวี่ยนทั้งทีจะตายง่าย ๆ ได้อย่างไร”

เช่นเดียวกับหรงซินเยวี่ยนที่สามารถรอดพ้นจากความตายเพราะเจ็บป่วยได้ แต่ก็มีราคาที่ต้องจ่ายกลับไป

ตอนเด็กนางเจ็บป่วยง่าย ท่านตาผู้เป็นคหบดีร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในสิบของแคว้นเหลียนสรรหายาและหมอเทวดาทั่วแผ่นดิน

ทว่านอกจากจะไม่เจอหมอเทวดาแล้ว ร่างกายยังทรุดโทรมลงเพราะเป็นหนูทดลองยา!

เดิมทีนางควรทิ้งอายุเอาไว้ตั้งแต่ 10 หนาว ดีว่าสวรรค์ยังให้โอกาสนางรอดชีวิต หมอเทวดาประจำหุบเขาเดียวดายที่ปลีกวิเวกเข้าจวนกุนซือใหญ่หรงกงหมิงผู้เป็นบิดา ยื่นความหวังให้นางรอดชีวิตที่แฝงความเสี่ยงมาด้วย

ฮูหยินรองเผิงทูทูผู้เป็นมารดาต้องเลือกว่าจะส่งบุตรสาวสู่แม่น้ำลืมเลือนหรือว่าฉุดมือนางเอาไว้แล้วรับการรักษาจากหมอเทวดาที่มีตำรายาแรง

เขารับรองผลว่านางจะหายขาด แต่ผลข้างเคียงจะทำให้นางไม่สามารถมีบุตรได้ตลอดชีวิต!

ตอนนั้นทุกคนไม่มีทางเลือก หมอหลายท่านวินิจฉัยตรงกันว่านางจะไม่รอดคืนนี้ หรงกงหมิงและเผิงทูทูเห็นตรงกันว่าอย่างไรก็ต้องรักษาชีวิตบุตรสาวเอาไว้ให้ได้ คว้าเชือกเส้นเล็กที่ต้องเลือกจับตรงกลางหน้าผา

แม้ไม่รู้ว่าเชือกเส้นนี้จะขาดหรือไม่ แต่เมื่อเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะสามารถต่อชีวิตให้บุตรสาวได้

ทั้งสองก็จำต้องคว้าเชือกเส้นนี้เอาไว้!

สุดท้ายหมอเทวดาก็ดึงหรงซินเยวี่ยนขึ้นมาจากประตูปากผีได้ ทุกคนจึงเชื่อว่านางจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้จริง ๆ

หลังจากหรงซินเยวี่ยนอายุ 15 หนาวผ่านพิธีการปักปิ่นได้ลองเชิญหมอหลวงที่เชี่ยวชาญด้านสูติมาตรวจอาการอีกครั้ง พบว่านางจะไม่สามารถมีบุตรได้จริง ๆ

เรื่องนี้ถูกปิดเอาไว้เป็นความลับ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทราบความลับข้อนี้

เผิงทูทูในฐานะที่เป็นมารดาคนถึงสองรู้สึกเสียใจแทนบุตรสาวยิ่งนักที่นางจะไม่ได้สัมผัสความรู้สึกตอนเป็นมารดาคน ต่างจากหรงซินเยวี่ยนที่นอกจากเสียดายเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกอื่น

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวจากเรือนใหญ่มาเจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนค่อย ๆ หันไปมองด้านหลัง บ่าวชายคนสนิทของบิดาโค้งกายให้นางอย่างนอบน้อมแล้วผายมือไปยังทิศทางที่เขาเดินมา

“คารวะคุณหนูรอง นายท่านให้มาเชิญไปที่เรือนใหญ่ขอรับ ขบวนขันทีใกล้จะมาถึงจวนแล้ว”

“จะไปเดี๋ยวนี้”

สิ้นคำหรงซินเยวี่ยนก็เดินนำทุกคนไป

ทุกคนในตระกูลทราบล่วงหน้าแล้วว่าขบวนขันทีจะมาประกาศพระราชโองการในเรื่องใด เพียงแต่ต้องลุ้นเท่านั้นว่าหรงฟู่กุ้ยจะได้ตำแหน่งใดในวังหลัง

เมื่อหรงซินเยวี่ยนเดินมาถึงลานเรือนหน้าเรือนใหญ่ก็เห็นว่าทุกคนในตระกูลหรงมารอรับขบวนประกาศพระราชโองการแล้ว ขาดเพียงหรงจิ่นปู้ที่ไปศึกษาต่างแดน

“เยวี่ยนเอ๋อร์”

เผิงทูทูกวักมือเรียกบุตรสาวให้เข้ามายืนใกล้ ๆ

หรงซินเยวี่ยนส่งยิ้มให้มารดาบางเบาก่อนที่จะหันไปย่อกายทำความเคารพบิดาและฮูหยินใหญ่หวังปิงหลิง

“คารวะท่านพ่อ คารวะแม่ใหญ่เจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนย่อกายทำความเคารพอย่่างงดงาม ก่อนที่จะหันไปผงกศีรษะให้พี่สาว

ทุกคนยังไม่ทันได้สนทนากัน ขบวนขันทีก็เดินเข้ามาในจวนกุนซือใหญ่ โดยที่หัวหน้าขันทีนั้นถือพระราชโองการสีทองไว้กับมือด้วย

“หรงฟู่กุ้ยรับราชโองการ…”

ทุกคนทั้งนายและบ่าวคุกเข่าลงบนพื้น สองแขนยกขึ้นมือซ้ายประกบมือขวา ก้มหน้าลงต่ำเสมือนกำลังอยู่หน้าหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้จริง ๆ

ทุกคนตั้งใจฟังเนื้อหาพระราชโองการที่ขันทีเสียงแหลมกำลังจะเอื้อนเอ่ย

“ด้วยพระราชโองการแห่งฟ้า หรงฟู่กุ้ยคุณหนูใหญ่ตระกูลหรงมีรูปโฉมงดงาม คุณสมบัติเพียบพร้อม เป็นเลิศในศาสตร์ทั้งสี่ ฉิน ฉี ซู ฮว่า ^[1] เห็นควรว่าสมตำแหน่งชงอี๋ จบราชโองการ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี” ทุกคนขอบพระทัยพร้อมกันเสียงผสาน

หรงฟู่กุ้ยที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งโดยตรงยื่นมือไปรับพระราชโองการ ขอบคุณในพระมหากรุณาธิคุณอีกครั้ง ตำแหน่งชงอี๋ไม่สูงไม่ต่ำ เป็นรองชั้นเฟยแต่อยู่เหนือพระสนมทั้งหมด

ทว่าสำหรับหรงฟู่กุ้ยแล้ว ไม่ว่านางจะได้ตำแหน่งใดล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น นางเข้าวังเป็นสนมครั้งนี้ในนามเท่านั้น

ฮ่องเต้รัชกาลปัจจุบันพระชนม์มายุมากทั้งยังมีโรคชรารุมเร้า สามปีเท่านั้นที่ทุกคนแอบคาดการณ์ว่าพระองค์จะสวรรคต

ตามธรรมเนียมสนมทุกคนจะต้องถูกแขวนคอตามไปด้วย ทว่าฮ่องเต้ออกราชโองละเว้นธรรมเนียมนี้ หลังจากที่พระองค์สวรรคตอนุญาตให้สนมทุกคนมีครอบครัวใหม่ได้

ดังนั้น 12 ตระกูลที่เข้าวังปีนี้จึงไม่ได้หวั่นวิตกว่าบุตรหลานของตนจะตกที่นั่งลำบาก ทว่าสำหรับความลำบากใจของหรงฟู่กุ้ยคือ…

นางมีคนที่ชอบพออยู่แล้ว!

แม้จะทราบอยู่แก่ใจว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่ตอนที่ยื่นมือไปรับพระราชโองการ มือกลับสั่นเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้

ขบวนขันทีต้องเดินทางไปประกาศพระราชโองการที่อื่นต่อจึงไม่อาจรั้งอยู่จวนตระกูลหรงได้นาน ทุกคนรอส่งขันทีออกจากประตูหน้าจวนแล้วพากันเดินเข้าไปในเรือนใหญ่เพื่อหารือเรื่องนี้กันต่อ

“กุ้ยเอ๋อร์ พ่อรู้ว่าในใจเจ้ายังยอมรับได้ไม่ทั้งหมด แต่พ่อรับปากเจ้าอย่างหนึ่งว่าเมื่อใดที่เจ้าเป็นอิสระ พ่อจะเร่งจัดงานแต่งให้เจ้ากับเขา”

หรงฟู่กุ้ยยิ้มเศร้า ทุกคนคาดการณ์เอาไว้สามปียังไม่นับช่วงเวลาไว้ทุกข์ ต่อให้นางจะมั่นใจในตัวคนรัก แต่ให้อีกฝ่ายรอนานถึงเพียงนั้น…

นางไม่มั่นใจว่าจะไม่เกิดสถานการณ์พิเศษขึ้น!

“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”

หรงฟู่กุ้ยไม่บอกความกังวลใจของตนให้บิดารับรู้

นางเปิดดูพระราชโองการในมือ มองทุกตัวอักษรนิ่งนาน ย้ำกับตัวเองว่านี่เป็นเหตุการณ์จริงมิใช่ฝันไป

หรงซินเยวี่ยนมองพี่สาวด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางไม่มีสิทธิ์เห็นใจใครทั้งยังไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงความยินดีด้วยจึงทำเพียงจิบชาอย่างเงียบ ๆ

พี่สาวของนางยังมีโอกาสได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักและยังสามารถมอบทายาทให้สามี

ต่างจากนางที่แต่งงานได้ ยกเว้นว่าสามีจะไม่ถือสาแล้วรับภรรยาคนอื่นมาช่วยอุ้มบุตรแทน

หรงซินเยวี่ยนยังไม่อยากมีชะตาชีวิตเช่นนั้นเร็วเกินไป ตอนนี้นาง 17 หนาว ใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขยิ่ง ต่อให้ต้องเลยวัยออกเรือนไปไกลนางก็ยอม

สาวใช้เดินเข้ามาในโถงนั่งเล่นแล้วรายงาน

“...เรียนนายท่าน ฮูหยิน คุณหนู ท่านรองแม่ทัพมาขอพบคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”

รองแม่ทัพเมิ่งกวังฮุย เดิมทีเข้านอกออกในจวนกุนซือหรงอยู่แล้ว เพราะกองทัพต้องร่วมกันหารือกับกุนซือใหญ่ตลอด เพียงแต่การเข้าจวนตระกูลหรงในวันนี้ของเขามิใช่เพราะเรื่องงาน แต่เป็นเรื่องที่คุณหนูใหญ่ของจวนได้รับพระราชโองการอย่างเป็นทางการแล้ว

“ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกขอตัวไปสนทนากับท่านรองแม่ทัพสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

หรงฟู่กุ้ยขออนุญาตบิดา ทว่าคนที่ออกปากห้ามคือ

…มารดาของนาง!

“เพียงลำพังไม่ได้ หากจะสนทนาต้องมีเยวี่ยนเอ๋อร์อยู่ด้วย พระราชโองการลงมาแล้ว เท่ากับว่าตอนนี้เจ้าคือพระสนมของฝ่าบาท”

หวังปิงหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่แม้แต่หรงกงหมิงก็ยังไม่กล้าขัดคำพูด

คนในจวนนี้ผู้ที่มีอำนาจที่สุดมิใช่หรงกงหมิง แต่เป็นฮูหยินใหญ่ที่มาจากตระกูลแม่ทัพ!

นอกจากนางจะเชี่ยวชาญด้านวรยุทธ์แล้วยังเป็นเพื่อนเล่นของสามีตั้งแต่ตอนที่ยังเยาว์วัย นางที่เป็นรักแรกของสามีไม่ถือหากเขาจะรับฮูหยินรอง

เผิงทูทูที่เป็นรักในวัยหนุ่มสาวของหรงกงหมิงถึงได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

หรงฟู่กุ้ยรับคำมารดาอย่างเลี่ยงไม่ได้ก่อนที่จะหันมาหาหรงซินเยวี่ยน

“น้องรอง ไปกัน”

“เจ้าค่ะ”

หรงซินเยวี่ยนรับคำพี่สาวที่อายุมากกว่าตนหนึ่งปี เดินตามหลังไปอย่างว่าง่ายโดยมีสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามคู่มองตาม เผิงทูทูที่อึดอัดกว่าใครถอนหายใจเบา ๆ

ไม่ใช่สตรีทุกคนที่จะได้แต่งงานกับบุรุษที่ตนหมายปองสินะ ไม่โชคดีเหมือนข้าที่ได้แต่งให้ท่านพี่

^[1] ศาสตร์ทั้งสี่คุณสมบัติที่คนชั้นสูงควรมี ฉิน (ความเชี่ยวชาญเครื่องสาย) ฉี (ความเชี่ยวชาญด้านการเดินหมาก) ซู (ความเชี่ยวชาญด้านพู่กัน) ฮว่า (ความเชี่ยวชาญด้านการวาดภาพ)