บทที่ 9

อาจารย์ของเธอคือเจียงฉงเจิ้ง ผู้เชี่ยวชาญด้านการบูรณะวัตถุโบราณระดับแนวหน้าของประเทศ ซึ่งได้รับการยกย่องจากคนในวงการว่าเป็น “เทพแห่งการบูรณะ”

เมื่อสองปีก่อน เจียงฉงเจิ้งได้รับการว่าจ้างเป็นพิเศษจากหน่วยงานด้านโบราณวัตถุแห่งชาติให้จัดตั้งทีมบูรณะเอกสารโบราณ เพื่อเดินทางไปบูรณะโบราณวัตถุในเมืองโบราณแห่งหนึ่งทางตะวันตกของประเทศ

ตั้งแต่นั้นมา ซางเฉี่ยนก็ไม่ได้พบเจียงฉงเจิ้งอีกเลย

เวลาเจียงฉงเจิ้งทุ่มเทให้กับงาน เขามักเก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่สนใจเรื่องภายนอก แม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ไม่พกติดตัว

ดังนั้น เมื่อคืนซางเฉี่ยนโทรหาเขาแล้วติดต่อไม่ได้ เธอจึงฝากข้อความเล่าถึงสถานการณ์และความตั้งใจของตัวเองเอาไว้

เธอคิดว่าคงต้องรออย่างน้อยหลายวันกว่าอาจารย์จะตอบกลับ แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากซูลั่วลั่วกลับไปได้ไม่นาน อวี๋เมี่ยวอิน ศิษย์พี่ร่วมสำนักของเธอก็โทรมาหา

“ศิษย์พี่”

อวี๋เมี่ยวอินเปิดปากถามทันทีว่า “เธอหย่าแล้วเหรอ?”

ซางเฉี่ยนหลุบตาลง ก่อนตอบเบา ๆ ว่า “อืม”

“ไหนเธอบอกว่าจะพิชิตใจผู้ชายคนนั้นให้ได้ก่อนโครงการทางตะวันตกจะเสร็จไง?”

ซางเฉี่ยน “...”

โครงการบูรณะเอกสารโบราณทางตะวันตกต้องใช้เวลาสามปี ตอนนั้นซางเฉี่ยนเลือกแต่งงานและสละโอกาสเข้าร่วมโครงการ อวี๋เมี่ยวอินจึงถามเธอว่า “เธอแน่ใจเหรอว่าการพิชิตใจผู้ชายคนหนึ่งจะง่ายกว่าการบูรณะโบราณวัตถุ?”

ตอนนั้นซางเฉี่ยนตอบอย่างมั่นใจว่า “ฉันจะพิชิตใจเขาให้ได้ก่อนที่พวกพี่จะทำภารกิจเสร็จแล้วกลับมาแน่นอน”

แต่สุดท้าย สองปีผ่านไป เธอกลับต้องยอมรับความพ่ายแพ้

“เขาเป็นคนขอหย่าเหรอ?” อวี๋เมี่ยวอินถาม

“เปล่าค่ะ” ซางเฉี่ยนตอบ “ฉันเป็นคนขอหย่าเอง”

อวี๋เมี่ยวอินถามด้วยน้ำเสียงที่หนักขึ้นเล็กน้อย “เขารังแกเธอเหรอ?”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่…”

ซางเฉี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างเงียบ ๆ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด “ตอนที่ฉันแต่งงานกับเขา ก็เพราะคิดว่าเขาตัดใจจากรักเก่าได้แล้ว แต่ที่ไหนได้… เขายังรักแฟนเก่าอยู่ตลอด ในเมื่อเขามีคนในใจอยู่แล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปแทรกกลางความรักของพวกเขา”

อวี๋เมี่ยวอินนิ่งเงียบไป

“การหย่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ เพียงแต่…” ซางเฉี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยตัวเอง “ฉันทำให้พี่กับอาจารย์ต้องขายหน้าแล้ว”

“มันจะน่าขายหน้าตรงไหนกัน?”

อวี๋เมี่ยวอินพูดว่า “ทุกคนมีสิทธิ์ไขว่คว้าความรักและความสุข การกล้าเดินตามความรักถือเป็นความกล้าหาญ แต่การรู้จักปล่อยวางเมื่อถึงเวลาก็ยิ่งต้องอาศัยความเด็ดเดี่ยว”

“ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง พวกเราก็พร้อมสนับสนุนเธอเสมอ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ซางเฉี่ยนก็รู้สึกอบอุ่นใจจนอดน้ำตาคลอไม่ได้ “แล้วอาจารย์ล่ะคะ…”

“พอรู้ว่าเธอยินดีมาช่วยงาน อาจารย์ก็ดีใจยิ่งกว่าใครเลย”

“จริงเหรอคะ?”

“เรื่องแบบนี้ฉันจะโกหกทำไม?” อวี๋เมี่ยวอินพูด “โบราณวัตถุที่เราต้องบูรณะต่อจากนี้ส่วนใหญ่เป็นเครื่องเคลือบดินเผา ซึ่งเป็นงานถนัดของเธอพอดี ถ้าเธอมาช่วย ทีมเราก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก”

เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “แต่เร็วที่สุดก็คงอีกหนึ่งเดือนกว่าเธอจะมาทางตะวันตกได้ใช่ไหม?”

ซางเฉี่ยนตอบว่า “ใช่ค่ะ”

เธอต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะได้รับใบหย่า

“ช่วงนี้มีคนคนหนึ่งพยายามใช้เส้นสายทุกทางเพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ พออาจารย์ทนการรบเร้าไม่ไหว ก็เลยให้ฉันรับเขาเป็นลูกศิษย์แทน”

อวี๋เมี่ยวอินพูดต่อว่า “ฉันยังไม่เคยเจอเขาเลย พอดีอีกสักพักเธอก็จะมาที่ฐานแล้ว ระหว่างนี้เธอช่วยดูแลสอนงานเขาแทนฉันไปก่อนได้ไหม?”

ซางเฉี่ยนชะงักไปเล็กน้อย “ให้ฉันสอนเขาเหรอ?”

“ใช่ เธอช่วยสอนความรู้พื้นฐานให้เขาหน่อย พอเธอเดินทางมาทางตะวันตก ก็พาเขามาหาฉันด้วยเลยได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

ซางเฉี่ยนตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

ช่วงเวลาทบทวนการหย่าหนึ่งเดือนนี้ ถ้ามีงานเป็นชิ้นเป็นอันให้ทำ เวลาก็น่าจะผ่านไปเร็วขึ้น

วันต่อมา ซางเฉี่ยนก็ได้พบกับลูกศิษย์ของอวี๋เมี่ยวอินคนนั้น

เยี่ยนกุยจือ อายุยี่สิบสองปี เป็นชาวเมืองจิง สำเร็จการศึกษาสาขาโบราณคดีจากมหาวิทยาลัยจิง

เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ดูสดใสมีชีวิตชีวา

ภายในร้านกาแฟ เยี่ยนกุยจือมองสำรวจซางเฉี่ยนที่นั่งอยู่ตรงข้าม แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความประทับใจในความงดงามของเธอ และความอิจฉา “คุณก็คือ… ลูกศิษย์คนสุดท้ายของอาจารย์ปู่ผมใช่ไหมครับ?”

อาจารย์ปู่ที่เขาพูดถึงก็คือเจียงฉงเจิ้ง

ซางเฉี่ยนยิ้มบาง ๆ “ใช่ค่ะ”