บทที่ 1

ชายหนุ่มเลิกคิ้วคมเข้มตกตะลึงอยู่กับภาพเบื้องหน้า เขาส่ายหัวไปมาอย่างเร็ว ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตาไม่ได้ฝาดไป

ผู้หญิงตรงหน้าคือคนที่เขาตามหามาตลอดสิบปีจริง ๆ  

ไปอยู่ที่ไหนมาวะตั้งสิบปี..ชายหนุ่มสบถในใจ

"เชิญคนไข้นั่งก่อนค่ะ . .คุณปริญ" คุณหมอสาวขมวดคิ้วเป็นปม ชื่อนี้ หน้าตาแบบนี้ คงไม่ใช่มั้ง 

"คุณพยาบาล ผมขออยู่ตามลำพังกับคุณหมอได้ไหมครับ" เขาเอียงคอ กล่าวกับพยาบาลสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หญิงสาวหันรีหันขวาง มองหน้าคุณหมอคนสวย 

"กฎของคลินิกไม่อนุญาตให้คนไข้กับหมออยู่ด้วยกันตามลำพังน่ะค่ะ" คุณหมอสาวเอ่ยเสียงเรียบ เอากฎที่ไม่มีอยู่จริงมาอ้างแล้วพยายามฝืนยิ้มตามมารยาท

คนไข้หนุ่มมองหน้าเธอสักพักแล้วจึงตัดสินใจโพล่งคำถามออกมาทำเอาคุณหมอกับพยาบาลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก 

"เปิดซิงผมแล้วทำไมทิ้งผมไว้คนเดียว"

"ห้ะ" คุณหมอรีบหันไปทางพยาบาลแล้วสั่งให้อีกฝ่ายออกไปรอหน้าห้องก่อน

"คนไข้พูดอะไรหมอไม่เข้าใจ" น้ำเสียงของเธอสั่นหน่อย ๆ

"ผมชื่อปริ้นส์" เขาแนะนำตัวเองอย่างกวน ๆ

"เออ คุณปริ้นส์"

คุณหมอสาวมองหน้าคนไข้หนุ่ม สิบปี…เขาโตขึ้นมากจนเธอเกือบจำไม่ได้ ตอนเห็นชื่อคนไข้ครั้งแรกเธอก็ยังตกใจนิดหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะใช่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนั้นจริง ๆ  ชายหนุ่มที่บังอาจหลอกเธอและเกือบทำเธออับอายขายหน้า 

คนไข้หนุ่มมองหน้าคุณหมอสาวด้วยแววตาอาฆาต

เพราะเธอ… ชีวิตเขามันถึงเหี้ยแบบนี้

เพราะเธอ…เขาถึงต้องมาพบจิตแพทย์

ไม่คิดว่าในที่สุด เขาก็เจอผู้หญิงที่เขาตามหามาเป็นสิบปี

จนเจอจนได้ 

"คนไข้คงจำคนผิดแล้วค่ะ"

"จะดูคลิปไหม"

"ห้ะ" คุณหมอสาวหน้าถอดสี อะไรคือคลิป สิบปีที่แล้วมีคลิปแล้วเหรอ จำได้ว่าตอนนั้นไม่ได้ถ่ายนี่นา

"ไม่เชื่อเหรอ" 

"ตกลงมาหาหมอทำไมคะ" คนเป็นหมอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

"ผมจะนอนไม่หลับ ถ้านอนร่วมเตียงกับผู้หญิง โดยเฉพาะหลังมีเซ็กส์" เขากัดกรามตอบเธอด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"ทำไมคะ" คนเป็นหมอก้มหน้าบันทึกข้อมูลลงบนชาร์จคนไข้ ปกปิดอาการประหม่าอย่างมิดชิด

"ผมโดนผู้หญิงบ้าทิ้ง หลังจากเธอเปิดซิงผม" เขากดเสียงต่ำประชด

"ฉันก็โดนเปิดซิงเหมือนกันไม่ใช่นายคนเดียว อุ๊บ"

คนบอกไม่รู้จักกันลืมตัวเผลอบอกเรื่องราวในอดีตได้แม่นยำ ...

ตอนที่ 2: ทำไมถึงต้องหนี

ปริ้นส์มองหน้าหญิงสาวที่ไม่ได้เจอกันมากว่าสิบปี เธอดูไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด หน้าตายังเหมือนเดิมไม่มีผิด โครงหน้าเรียวรีรูปไข่ ตาคม ขนตายาว ปากนิดจมูกหน่อย ผิวเนียนขาว แม้ไร้เครื่องสำอางเธอก็ยังดูดี ดูแพง เขาชอบใบหน้าของเธอที่สุด ใบหน้างดงามที่อยู่ในใจเขาไม่เคยเปลี่ยน ทุกครั้งที่มีเซ็กส์ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหน ภาพของเธอก็จะผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ

"ตกลงจะรักษาไหม ถ้าไม่ก็จะได้เรียกคนไข้คนอื่น"

"รักษาสิ จะไม่รับผิดชอบเลยรึไง"

"เอ๊ะ ..ไหนเล่าอาการมาให้ฟังหน่อยค่ะ"

คุณหมอตั้งหน้าตั้งตาฟังแต่พอสนทนาไปนานเข้าเธอก็ชักสงสัยว่าตกลงคุณหมอซักคนไข้ หรือ คนไข้ซักคุณหมอกันแน่ 

"คุณไปอยู่ไหนมาสิบปี ทำไมผมไม่เคยเจอคุณ" เขารอคำตอบอย่างสนใจ

"หมอเพิ่งกลับจากอังกฤษมาไม่นาน หลังจากคืนนั้นก็ย้ายไปเรียนต่ออังกฤษ" หญิงสาวตอบห้วน ๆ

"แต่งงานรึยัง"

"ยังค่ะ"

คนถูกถามเรื่องแต่งงานหน้าแดงขึ้นสีทันที เขาจะว่าเธอทึนทึกไหม อายุอานามก็สามสิบปีแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน แฟนสักคนยังไม่มี ก็เพราะเขานั่นล่ะ ที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้

"แล้วคุณล่ะคะ" เธอถามกลับบ้างเพราะไม่อยากถูกซักอยู่ฝ่ายเดียว

"ผมจะแต่งกับใครได้ นอนไม่หลับทุกครั้งที่ขึ้นเตียงกับผู้หญิง"

"เดี๋ยวหมอ’รักษา’ รักษาให้" คุณหมอสาวแนะนำชื่อจริงเป็นครั้งแรก

"หือ" เขาขมวดคิ้วแล้วเอามือจิ้มตรงป้ายชื่อที่อยู่บนโต๊ะของเธอพร้อมกับอ่านออกมาดัง ๆ "จิตแพทย์หญิงบุญรักษา เอกบำรุงกุล" 

"ใช่ค่ะ คุณเรียกฉันหมอรักษาก็ได้ ขอแนะนำตัวใหม่ เผื่อคุณลืมและขอโทษที่ทิ้งไปเมื่อสิบปีที่แล้วนะคะคุณปริ้นส์"

"หึ ครับรักษา ผมปริญหรือปริ้นส์ เผื่อคุณลืม"

"กรุณาเรียกสรรพนามนำหน้าชื่อฉันด้วย เลือกเอาจะเรียกพี่หรือเรียกหมอ" หมอสาวให้ตัวเลือก

"เมีย"

"ไอ้เด็กบ้า"

"เออ เด็กบ้าคนนี้แหละ ผัวคุณ"

"นอนด้วยกันครั้งเดียวอย่ามาเรียกว่าเมีย"

"แน่ใจเหรอว่าครั้งเดียว เท่าที่จำได้หลายครั้งอยู่นะ" ไอ้เด็กบ้าของคุณหมอบุญรักษา เขานี่มันหน้าไม่อายจริงๆ ยังจะจำได้อีกว่าทำไปหลายครั้ง ...ไอ้เด็กบ้ายังไม่หยุดแค่นั้น

"ถ้ามีคนรู้ว่าคุณหมอคนดัง ซื้อบริการเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี คงเป็นข่าวดัง" เขาพึมพำทำหน้าเจ้าเล่ห์

"ไอ้..." คุณหมอคนดังไม่กล้าแม้แต่จะด่าออกไป ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ แต่เธอไม่อยากเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเสี่ยง