ตอนที่ 2 (1/2)

หลังจากที่ชญาดาช่วยพ่อของเธอล้างของและเก็บกวาดร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว พ่อของเธอก็เสนอเมนูเย็นนี้ว่าจะทำหมูกระทะฉลองในโอกาสที่เธอเรียนจบทั้งคู่เลยแวะซื้อของที่ตลาดสดหน้าปากซอยทางเข้าบ้านแบ่งกันไปซื้อ ชโลธรเป็นคนไปเดินเลือกซื้อผักและชญาดาไปซื้อพวกหมูสามชั้นกับของทะเลนิดๆ หน่อยไม่อยากซื้อไปเยอะมากเพราะกินกันแค่สองคนพ่อลูก และนัดว่าให้ไปเจอกันที่รถ

“ไหนดูสิคนสวยของพ่อได้อะไรมาบ้าง มาๆ เดี๋ยวพ่อช่วยถือแขนแดงหมดแล้ว” ชโลธรพูดขึ้นทันทีที่เห็นลูกสาวของตนเดินมาถึงรถและรีบเข้าไปรับของที่เธอมาช่วยถือไว้กลัวว่าแขนเล็กๆ นั่นจะหักเอาเสียก่อนดูสิแค่นี้ผิวขาวๆ ของเธอก็ขึ้นรอยแดงเต็มไปหมด

“โอ๊ยพ่อ.. เวอร์ไปไหมเนี่ยเฌอแค่ถือของนะคะไม่ได้แบกเสาเข็ม ไปเปิดท้ายเลยค่ะเฌอจะได้เอาของใส่รถเห็นตัวแค่นี้แต่เฌอแข็งแรงมากเลยนะขอบอก” เธอกลอกตาไปมาเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของผู้เป็นพ่อที่ดูจะเป็นห่วงเธอเอามากๆ ทั้งๆ ที่วันนี้ทั้งวันเธอทำอะไรที่มันหนักหนากว่านี้ตั้งหลายเท่า

“ครับๆ ลูกผมมันเก่งอยู่แล้วครับ” ชโลธรจีบปากจีบคอพูดใส่ลูกสาวของตนด้วยความมันเขี้ยว

“เก่งได้พ่อแหละ ฮ่าๆ” เฌอหัวเราะชอบใจพร้อมกับวางของในมือลงที่ท้ายรถและเดินขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับตามด้วยคนขับรถสุดหล่อของเธอที่ขึ้นมานั่งประจำที่หลังพวงมาลัยคู่ใจ

“ยังไม่ตอบพ่อเลยนะว่าซื้ออะไรมาบ้าง” พอล้อเริ่มหมุนออกจากตลาดชโลธรก็ทวงถามลูกสาวของตนอีกครั้ง ดูท่าลูกสาวตัวดีของเขาคงจะขี้หลงขี้ลืมตั้งแต่ยังไม่ทันแก่

“โอ๊ะ! ลืมไปเลยนะเนี่ยว่าพ่อถามอะ” นั่นไงล่ะผิดจากที่เขาคิดเสียเมื่อไหร่

“ยังไม่ทันแก่ก็ขี้ลืมแล้วเหรอครับคุณลูก” ไม่วายพูดหยอกลูกสาวของตนไปที

“พ่ออะ!” ชญาดาทำท่ากระเง้ากระงอดกอดอกทำแก้มพองลมใส่ผู้เป็นพ่ออย่างขัดใจกับคำพูดที่เขาหาว่าเธอแก่เมื่อครู่

“ฮ่าๆ โอเคๆ ไม่แก่ๆ ลูกสาวพ่อออกจะน่ารักตั้งขนาดนี้” ชโลธรผละมือออกจากพวงมาลัยข้างหนึ่งมาขยี้ผมของลูกสาวด้วยความเอ็นดู ‘ลูกน่ะน่ารักเหมือนกับแม่ของลูกนั่นแหละเฌอ’

“หนูก็ซื้อหมูสามชั้นสไลด์กับสันคอหมูสไลด์มาอย่างละแพ็ค แล้วก็กุ้งครึ่งโลหมึกครึ่งโล อ้อ! แล้วก็ไส้กรอกชีสอีกหนึ่งแพ็คด้วย” ชญาดายกนิ้วมือขึ้นมาไล่นับตามจำนวนสิ่งของที่เธอพูดบอกกับคนเป็นพ่อ “แล้วพ่อล่ะได้ผักอะไรมาบ้างคะ ไม่ใช่ว่ามัวแต่ไปเหล่แม่ค้าสาวๆ สวยๆ จนไม่ได้อะไรมาเลยหรอกใช่ไหม” เธอหรี่ตามองหมายจะจับผิด

“จะบ้าเหรอไอลูกคนนี้นี่ พ่อไปซื้อผักก็ต้องได้ผักมาสิ ได้ทั้งผักบุ้ง ผักกาดขาว ขึ้นฉ่าย แล้วก็ได้ข้าวโพดหวานมาด้วย” ชโลธรร่ายยาวบอกกับลูกสาวที่จ้องจะจับผิดตนถ้าให้พูดจริงๆ ก็ยอมรับว่าก็มีแอบเหล่บ้างนิดหน่อยพอให้เป็นอาหารสายตา

“ยังไม่ครบเลยนะคะ” เธอท้วงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ขาดอะไรอีกล่ะ นี่พ่อก็ซื้อตามที่เฌอบอกทุกอย่างเลยนะหรือว่าน้ำจิ้มแต่เราก็ตกลงกันแล้วนะว่าจะกลับไปทำน้ำจิ้มสูตรเด็ดของแม่กันที่บ้าน”

“ก็ชีสกับวุ้นเส้นของโปรดเฌอไงพ่อ” คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันในตอนที่พูดออกไปแล้วผู้เป็นพ่อทำท่าทีตกใจเหมือนกับว่าเพิ่งนึกขึ้นได้

“โอ๊ะ! คือพ่-”

“พ่อลืม? นี่พ่อลืมของโปรดลูกตัวเองได้ยังไงคะแล้-”

“พ่อแค่จะบอกว่าพ่อซื้อมาแล้วครับลูก..” ชโลธรลากเสียงยาวบอกกับลูกสาวที่กำลังงองแงคิดว่าเขาลืมของโปรดของเธอ จะลืมได้ยังไงล่ะก็ตั้งแต่เด็กๆ เวลาที่เขากลับไปเที่ยวหาเธอที่บ้านทีไรทุกครั้งก็จะต้องกินเลี้ยงหมูกระทะกันและสิ่งที่จะขาดไม่ได้ในทุกๆ ครั้งก็คือชีสยืดๆ กับวุ้นเส้นใสๆ ของโปรดของคุณชญาดาเขาเนี่ยแหละ

“หูยยย.. พ่อใครเนี่ยน่ารักที่สุ๊ดดดด” เธอโน้มตัวเอาหัวไปถูไถกับแขนของพ่ออย่างน่าเอ็นดู

“น่ารักก็ต้องรักพ่อมากๆ นะครับลูกสาว”

“ไม่ให้เฌอรักพ่อแล้วจะให้เฌอไปรักใครล่ะคะคุณพ่อขา” เธอพูดพร้อมกับทำสายตาวิ๊งๆ ส่งให้พ่อของตัวเอง

“ทำเป็นพูดไปเดี๋ยวพอมีแฟนก็ลืมพ่อแล้วมั้งเรา” ชโลธรพูดแอบเหล่มองลูกสาวของตนเล็กน้อยเห็นแค่ว่าเธอทำตาปริบๆ ใส่เขาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“แฟนเฟินอะไรล่ะพ่อ โตมาขนาดนี้แล้วเฌอยังไม่เคยมีแฟนสักคนใครจะมาชอบผู้หญิงบ้านๆ แบบเฌอล่ะหน้าก็ไม่แต่งแป้งยังไม่ทาเลยแต่งตัวก็เช๊ยเชยแบบนี้ ชาตินี้ทั้งชาติเฌอก็คงจะอยู่เกาะพ่อกินไปจนแก่นั่นแหละ ฮ่าๆๆ” เธอพูดทีเล่นทีจริงก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกันจนดังกึกก้องไปทั่วรถ

ไม่นานทั้งคู่ก็ขับรถมาถึงบ้านสองชั้นหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ที่หน้าบ้านมีต้นไม้และดอกไม้ปลูกเรียงรายอยู่เต็มไปหมดยิ่งพอถึงตอนกลางคืนพวกมันก็จะส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณได้กลิ่นทีไรรู้สึกชื่นใจทุกที บ้านหลังนี้ชโลธรเก็บเล็กผสมน้อยซื้อมันมาด้วยตัวเองจากการที่เขาขายอาหารตามสั่งนั่นแหละ เขาทั้งรักแล้วก็ศรัทธาในอาชีพของตนมากอาจจะไม่ถึงกับว่ารวยล้นฟ้าโอ่อ่าเหนือใครๆ แต่มันทำให้เขามีกินมีใช้ไม่ลำบากจนถึงทุกวันนี้

ชญาดาอาสาในการล้างผักและหมักหมูทั้งหมดรวมไปถึงการก่อเตาถ่านตรงลานหน้าบ้านด้วย เพื่อนๆ ของเธอเคยถามว่าทำไมถึงไม่ใช้เตาไฟฟ้าล่ะสะดวกสบายกว่าเยอะไม่ต้องมานั่งก่อไฟให้ยุ่งยากด้วยไหนกว่ามันจะติดอีกแต่เธอก็ไม่สนใจเพราะคิดว่าหมูกระทะยังไงมันก็ต้องกินกับเตาถ่านสิถึงจะอร่อยกลิ่นหอมๆ ของหมูที่กำลังสุกด้วยความร้อนจากถ่านนี่แหละคือเดอะเบสเลยขอบอก

ชญาดาไล่ให้พ่อของเธอไปทำน้ำจิ้มรสเด็ดและน้ำซุปแสนกลมกล่อมในครัวซึ่งใช้เวลาไม่นานหม้อน้ำซุปกับถ้วยน้ำจิ้มใบใหญ่สองใบก็ถูกวางลงบนโต๊ะ เธอไม่รอช้าตั้งกระทะลงบนเตาตักน้ำซุปในหม้อใส่ลงตรงช่องข้างๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นถูวนไปรอบๆ เตาจนมันวาวไปทั่วทั้งเสียงทั้งกลิ่นของมันทำให้ทั้งคู่รอช้าต่อไปไม่ได้จัดการลงมือคีบหมูขึ้นมาย่างจนเต็มไปหมด บางทีก็มีไปแย่งชิ้นที่ตัวเองไม่ได้ย่างมาบ้าง

“แล้วที่บอกพ่อว่าไม่เคยมีแฟนนี่ไม่มีใครมาจีบหรือมีแต่เฌอไม่ชอบล่ะลูก” ระหว่างที่กินไปชโลธรก็วกกลับมาถามเรื่องเดิมกับเธออีกครั้งก่อนที่เขาจะคีบหมูที่ตุนไว้ในถ้วยเข้าปากไปอีกคำเคี้ยวไปก็มองหน้าเธอไป

“ก็มีนะพ่อคนมาจีบอะแต่ก็เป็นอย่างที่พ่อพูดนั่นแหละเขาชอบเฌอแต่เฌอไม่ชอบเขาอะ พอคิดว่ามันไม่ใช่ก็ปฏิเสธเขาไปเลยตัดไฟตั้งแต่ต้นลมดีกว่าลองคบกันไปแล้วต้องมาเสียใจทีหลังเฌอว่ามันไม่โอเค” สำหรับเธอคนไม่ใช่มันก็คือไม่ใช่นั่นแหละจะฝืนหัวใจตัวเองไปทำไมช้ำใจเปล่าๆ

“แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เฌอคิดว่ามันไม่ใช่”

“ก็ใจเฌอมันบอกแบบนั้น.. อีกอย่างตอนนั้นเฌอก็โฟกัสกับเรื่องเรียนมากกว่าไม่มีเวลาไปใส่ใจใครหรอกค่ะ” เธอพูดไปก็หยิบข้าวโพดหวานที่ตัดเป็นท่อนขึ้นมาแทะไปด้วยน้ำซุปที่ซึมข้าวไปในข้าวโพดงี้หวานมากๆ เลยล่ะ

“แล้วใจเฌอมันบอกด้วยหรือเปล่าล่ะว่าคนแบบไหนที่ใช่สำหรับเฌอ” ชโลธรรู้สึกขอบคุณลูกสาวของตนอยู่ในใจไม่น้อยที่เธอคิดได้แบบนั้นมันเลยทำให้เขาไม่ต้องมานั่งเป็นกังวลหรือหนักใจในเรื่องพวกนี้

“อืมม.. แบบไหนที่ใช่น่ะเหรอคะ ก็คงจะเป็นคนที่เขาดูเป็นผู้ใหญ่ ดูแลเฌอได้ คอยสอนเฌอดุเฌอเวลาที่ทำอะไรผิด แล้วก็ต้องเข้ากับคุณพ่อสุดที่รักของเฌอได้ด้วย ประมาณนั้นล่ะมั้งคะ..” พูดไปพูดมาทำไมใบหน้าของคนที่ลืมเงินทอนไว้ที่ร้านวันนี้มันถึงลอยเข้ามาในหัวเธอได้ล่ะเนี่ย

“แล้วแบบ ‘คุณอัฐ’ ล่ะเป็นไงพอจะเข้าข้อไหนบ้างไหม”