เมื่อไหร่จะยอมเป็นแฟนพี่สักที

ร่างอรชรในชุดเสื้อกล้ามสีชมพูสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวไหมพรมกางเกงวอมสีเทาเดินลงมาจากบนบ้านก็เห็นว่าพ่อแม่และน้องสาวกำลังจัดแต่งสำรับเย็น แต่ไร้ความหิวสำหรับเธอ

"กินข้าวก่อนเลยเด้อ สิออกไปนั่งเล่นอยู่ร้านยายวาด"(กินกันได้เลยนะ จะออกไปนั่งเล่นที่ร้านองพี่วาด"

"ข่อยไปนำ"(หนูไปด้วย)

ว่าแล้วลำดวนที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จและแต่งพาข้าวให้พ่อแม่เรียบร้อยก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหยิบเอาเสื้อแขนยาวมาสวมทับและขึ้นซ้อนท้ายจักรยานของพี่สาวทันที แต่ก็ไม่ลืมที่จะอุ้มเอาถุงต้นหอมติดไปส่งร้านค้าในหมู่บ้านด้วยเนื่องจากเป็นทางผ่าน

ถนนคอนกรีตในหมู่บ้านทอดยาวไป บ้านเรือนแถบชนบทส่วนมากก็จะเป็นบ้านไม้ยกสูงใต้ถุนโล่งหลังไหนที่มีอันจะกินหน่อยก็จะเป็นครึ่งปูครึ่งไม้ วัวควายที่ไล่ต้อนเข้ามาในยามพลบค่ำก็เดินเต็มถนน

ร้านยาดองวาสนา   

แม่ค้าสาวคนสวยในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีขาวกับผ้าถุงลายหงส์ที่เธอชอบใส่กำลังยืนตักเหล้าดองยาจากไหใส่กระบอกไม้ไผ่ก่อนจะเดินไปเสิร์ฟให้ลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาดื่ม โดยมี อบต. หนุ่มนั่งอยู่ไม่ห่าง ทันทีที่เห็นน้องสาวสองคนเธอก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับส่งยิ้มกริ่มใส่เรไร

"ไม่ต้องมายิ้ม รู้เห็นเป็นใจใช่ไหม"

"เรื่องอะไร" หญิงสาวค้อนสายตาใส่พี่สาวที่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องคร้านจะถามต่อในเมื่อรู้คำตอบอยู่แล้วเธอจึงเดินเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกันกับ อบต.ว่าที่พี่เขย

"บ่มีหม่องไปบ่คือมาสิงอยู่แต่นี้"(ไม่มีที่ไปหรือไง ทำไมมาสิงอยู่แค่ที่นี่)

"มาเฝ้าผู้สาว ย่านเขามาลัก"(มาเฝ้าแฟน กลัวมีคนมาขโมย)

"ฮึ เฝ้าได้กะส่ำนั้นล่ะ บ่เคยได้ยินเบาะ มดแดงแฝงรังบักม่วง"(ฮึ เฝ้าไปก็เท่านั้นแหละ ไม่เคยได้ยินเรื่องมดแดงแฝงรังมะม่วง)

"เอ้า! คือว่าแนวนั้น"(อ้าว...หมายความว่าไงพูดแบบนี้)

"จักแล่ว เฝ้าสุมื้อ สุดท้ายเขาแล่นนำคนอื่นเด้"(ใครจะไปรู้เฝ้าอยู่ทุกวันสุดท้ายก็มีคนชิ่งไปก่อน)

"คือเรนั้นเบาะ"(เหมือนเรอะเหรอ)

คำพูดของครามทำให้เรไรสะอึกไปเล็กน้อย จริงสิเธอก็เฝ้าห่วงเฝ้าหวงห้อยมาอยู่หลายปีแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ครอบครอง

"ยายเอาเหล้ามากินดู้ ของแบบสองเป๊กสลบเลย"(พี่วาดเอาเหล้ามา ขอแบบแรง ๆ ชนิดที่สองช็อตสลบ)

"อ้ายหยอก"(พี่แค่ล้อเล่น)

"หยอกแฮงโพด"(ก็เล่นแรงเกิน)

ร้านยาดองของวาสนาเป็นพื้นที่ของตาสำราญพ่อของครามที่ปล่อยว่างไว้ ครามเลยขอเช่าคนเป็นพ่อเพื่อเปิดร้านเล็ก ๆ ให้เธอ แรก ๆ ก็เงียบแต่ปัจจุบันก็มีคนแวะเวียนมาซื้อกับเธอจนพอที่จะเก็บเงินเอาไว้ได้หนึ่งก้อน ทั้งยังเหลือพอหยิบยื่นไปให้พ่อกับแม่กับน้องบ้าง ไม่รู้ว่าเหล้าที่พี่สาวเอามาให้นั้นแรงหรือเพราะท้องว่างเลยทำให้เรไรนั้นเริ่มรู้สึกมึน ๆ ทั้งที่กินไปเพียงไม่กี่แก้ว เรไรขึ้นชื่อเรื่องคอแข็งกินแข่งกับผู้ชายได้สบายเลยล่ะ ถ้าเอาอีเรเมาได้แสดงว่าก็แรงพอสมควร

"สิไปไส"(จะไปไหน)

"เยี่ยว สินำกูไปอยู่บ่"(ไปเยี่ยว จะตามไปดูไหม)

ใบหน้าสวยหวานหันมาตอบน้องสาวพร้อมกับลุกขึ้น สองพวงแก้มเริ่มเปล่งสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด กระท่อมน้อย ๆ ที่วาสนาใช้หลับนอนมุงด้วยหญ้าคาและมีห้องน้ำอยู่หลังบ้านซึ่งติดอยู่กับหลังบ้านของครามเลยก็ว่าได้ ไม่แปลกใจว่าทำไมครามถึงมานั่งที่นี่ได้ทุกวัน

หลังจากทำธุระเสร็จขณะที่กำลังเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็คล้ายกับว่าเธอกำลังจะเสียหลักเพราะการทรงตัว แต่...

หมับ!!

อ้อมกอดจากใครบางคนที่รวบกอดจากทางด้านหลังและปิดปากเธอเอาไว้พลันหัวใจดวงน้อยก็ตื่นตระหนกเตรียมพร้อมที่จะส่งเสียงร้องทว่า...

"กรี๊ด! อุ้บ!" มือหนารีบปิดปากของเธอเอาไว้ก่อนจะได้ส่งเสียง ก่อนจะกระซิบบอกเธอที่ข้างหูเบา ๆ

"อ้ายเอง"(พี่เอง)

"อื้อ อ่อย(ปล่อย)" แคนค่อยๆปล่อยมือที่ปิดปาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือที่กอดเอวเธอเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวของเธอทำให้แคนอดไม่ได้ที่จะหอมฟอดลงที่แก้มเนียนนั้นหนึ่งที

"อ้ายแคน! ฉวยโอกาสเรอีกแล้วนะ"(พี่แคน ฉวยโอกาสอีกแล้วนะ)

"ยามอยู่ใกล้อ้ายอดบ่ได้อิหลี เรตัวหอมคัก"(ก็เรตัวหอม ใครจะอดใจไหว)

"สิมาเฮ็ดคือเรเป็นคนใจง่าย ปล่อยเลย"(ทำอย่างกับว่าเรเป็นคนใจง่าย! ปล่อยเลย)

ว่าแล้วก็พยายามดิ้นตัวให้หลุกแต่อ้อมแขนนั้นก็แน่เกินกว่าที่เธอจะสลัดให้หลุดได้

"บ่ปล่อย"(ไม่ปล่อย)

คนตัวสูงกอดไว้แน่นและยืนยันว่าจะไม่ปล่อย แถมยังอุ้มเธอตัวลอยมาที่มุมมืดข้างห้องน้ำ

"อ้ายแคนปล่อยเร"(พี่แคนปล่อยเรนะ)

เรไรยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดแน่น แถมยังหันหน้าเธอเข้าหาตัว ถึงแม่จะเป็นมุมมืดแต่ว่าเขาก็มองเห็นใบหน้านวลเนียนของเธอได้ชัดเจน มุมปากหยักยกยิ้มเล็กน้อย มองคนที่พยายามจะหนีและเอาแต่ก้มหน้างุด

"ยามได๋สิเปิดใจให้อ้าย ยามได๋สิยอมให้อ้ายเป็นแฟน"(เมื่อไหร่จะเปิดใจให้พี่ เมื่อไหร่จะยอมรับพี่เป็นแฟน)

ใบหน้าหล่อก้มถามชิดใบหูเสียงแผ่วเบา ลำพังแค่เขากอดเธออยู่แบบนี้หัวใจก็เต้นแรงจนหอบแล้ว สถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายต่อหัวใจของอีเรเหลือเกิน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าหล่อนั้นอยู่ห่างเพียงคืบเท่านั้น

"สิมาอยากเป็นแฟนอิหยัง คนมักเพิ่นอ้อมบ้าน อย่าเอาเรไปไปเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง พอได้สมใจแล้วกะสิ..."(ฟงแฟนอะไรกัน คนที่ชอบพี่เกลื่อนบ้านไปหมด อย่าคิดที่จะเอาเรไปเป็นหมากอีกตัวของพี่ พอได้สมใจแล้วก็จะ...)

จุ๊บ!!!

ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ขยับพูดไม่หยุดนั้นมันทำให้แคนอดใจไม่ได้เลยที่จะจูบปิดปากเธอเอาไว้ แต่ครั้งนี้เขาหยั่งเชิงด้วยการขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างอ้อยอิ่ง มือเล็กที่ผลักออกในคราแรกเปลี่ยนเป็นจับเสื้อของเขาเอาไว้แน่น ทันทีที่มีโอกาสเขาก็สอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากพลางดูดดึงลิ้นของเธอตักตวงเอาความหวานจากปากฝ่ายตรงข้าม

ฉันเอาแต่ก้มหน้างุดอยู่กับอกแกร่งหลังจากที่เขาถอดถอนจูบออก ไม่รู้ว่าไอ้ที่เขาเรียกว่าาจูบสูบวิญญาณเป็นแบบไหนแต่ที่เขาทำเมื่อครู่ก็ทำเอาฉันสติล่องลอยจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และตอนนี้ก็ยังไม่พร้อมที่จะมองหน้าเขา ฉันตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาในมุมมืดหากมีใครมาเห็นคงเอาไปพูดสนุกปาก

"เรจะกลับบ้าน" ฉันว่าพร้อมกับผละตัวออก แต่ก็ไม่วายที่คนตัวสูงจะดึงข้อมือเล็กเอาไว้

"อ้ายไปส่ง"(พี่ไปส่ง)

"บะ...บะ...บ่เป็นหยัง"(มะ...มะ...ไม่เป็นไร)

แต่ดูเหมือนคำตอบของฉันจะไม่ผ่านการประมวลผลของเขาเพราะตอนนี้เขาเดินนำหน้าไปโดยที่จูงมือฉันออกมาด้วย ไอ้ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยอมให้เขาถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้...

#เอะอะจูบอย่างเดียวเลยขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนนะเนี่ย มันเขี้ยวแหละเนอะ

กดหัวใจให้หน่อยนะคะ อ้อนๆ