อยู่คนเดียวก็ไม่ตาย

แสงแดดจ้าในตอนกลางวันช่วงหน้าหนาวไม่ได้ให้ความรู้สึกร้อนอย่างที่ควรจะเป็นแต่ยังเพิ่มความอบอุ่นให้จากอุณหภูมิที่ต่ำแบบนี้ด้วย สองพี่น้องที่ช่วยกันถอนหญ้าจากแปลงกะหล่ำและต้นหอม พลางเปิดเพลงจากลำโพงบลูธูทขนาดเล็กที่ลำดวนนั้นพกมาด้วยจนเสียงดังไปทั่วบริเวณ เข้าหน้าหนาวแบบนี้พริกปลูกยากเป็นโรคแล้วก็ไม่โตจึงต้องหันมาปลูกพืชตามฤดูแทน แต่ตอนนี้มีเพียงต้นหอมที่พอจะเก็บขายได้ส่วนกะหล่ำพึ่งจะได้สามสิบวันต้องรอให้ได้อายุก่อน

"พี่เร...ลำดวนว่าพี่แคนก็ดีนะ เมื่อไหร่พี่จะเปิดใจให้แกสักที นี่เขาก็ตามจีบพี่มาเป็นเดือน ๆ แล้ว"

ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจจากพี่สาวกลับมา แต่ลำดวนนั้นเชียร์ว่าที่พี่เขยคนนี้สุดใจ

"ข่อยเห็นอิสร้อยลูกผู้ใหญ่วินัยเทียวไปเทียวมาบ้านเลาอยู่เด้อ ระวังเล่นตัวหลาย ๆ เขาสิหันไปหาคนอื่นก่อนยามนั้นอย่ามาคิดเสียดาย"(หนูเห็นสร้อยลูกผู้ใหญ่วินัยเทียวไปเทียวมาที่บ้านพี่แคนบ่อย ๆ ถ้าเขาหันกลับไปสนใจคนอื่นจะมาคิดเสียดายทีหลังไม่ได้นะ)

"อีลำดวน มึงสิเว้าฮอดอ้ายแคนสุมื้อเลยบ่ มักปานนั้นมึงคือบ่เอาเองโลด"(ลำดวน..นี่จะพูดถึงพี่แคนทุกวันเลยหรือไง ถ้าชอบขนาดนั้นทำไมไม่เอาเองไปเลย)

"เอ้ายายอันนี้ กะเลาบ่ได้มักข่อยแมะ"(ก็เขาไม่ได้ชอบฉันนี่!)

"สิไปไสกะให้เลาไปโลด กูอยู่ผู้เดียวกะบ่ตายดอก"(จะไปไหนก็ให้เขาไปเถอะ อยู่คนเดียวได้)

"ฮืม~~~~ กะสั้นกะให้อิสร้อยเอาไปกินโลด คาตะปากแข็งใจแข็งอยู่นี้ล่ะ"(อืม ถ้าอย่างนั้นก็ให้สร้อยมันเอาไปเถอะ มัวแต่ปากแข็งใจแข็งอยู่นี่แหละ)

"มึงกะเบิ่งสภาพกูแน มึงสิให้กูเอาชีวิตลำบาก ๆ ของกูไปเป็นภาระให้ไผ"(ก็ดูสภาพพี่แบบนี้จะให้เอาชีวิตลำบากแบบนี้ไปเป็นภาระให้ใครวะ)

ลำดวนเข้าใจพี่สาวดี แต่ก็อยากให้พี่สาวลองเปิดใจดูบ้าง เพราะที่บ้านแคนนั้นก็ไม่ได้กีดกันอะไรเธออยากให้พี่สาวมีความสุขบ้าง

"นั้น เว้าฮอดกะมาโลด จังแม่นตายยาก"(พูดถึงก็มาเลย ตายยากจริง)

เรไรพูดลอดไรฟันออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นรถกระบะของแคนขับเข้ามาที่นาของเธอ ชายตัวสูงใบหน้าหล่อคมเจ้าของรอยยิ้มหวาน แรก ๆ ก็ปกติ แต่ตอนนี้เรไรนั้นแทบไม่กล้ามองเพราะมันส่งผลต่อหัวใจของเธอเอาเรื่องอยู่

"เมื่อยบ่"(เหนื่อยไหมจ๊ะ)

"มาทำไม"

"มาหา คิดฮอด"(มาหาไง คิดถึง)

หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักกับคำหวาน ไหนจะสายตาประกายที่ส่งมาและจุดยิ้มที่มุมปากนั้นอีก เรไรเอาแต่ก้มหน้างุดมือก็ถอนหญ้าไปเรื่อย ไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมองคนที่อยู่ตรงข้าม

"เว้าอิหยังบ่อยากอายอิลำดวนเบาะ"(พูดอะไรของพี่ ไม่อายลำดวนมันหรือไง)

"เว้าความจริงเป็นหยังต้องอาย"(พูดความตีจริงทำไมต้องอาย)

"คือสิเว้ากับคนอื่นดุ จนชินเนาะ"(คงพูดกับคนอื่นบ่อนจนชินสินะ)

"เรไรคนแรก"

ลำดวนที่นั่งถัดไปไม่ไกลได้ยินทุกคำก็ถึงกับเขินตัวม้วนแทนพี่สาว ภายใต้ผ้าขาวม้าที่โพกหน้าไว้ก็มีรอยยิ้มไม่ต่างกัน

"ปะไปกินข้าว"(ไปกินข้าวกัน)

"หิวก็ไปกินเลย เรบ่หิว"(หิวก็ไปกิน เรไม่หิว)

จ๊อก~~

ปากออกมาไปแบบนั้นแต่ท้องดันส่งเสียงออกมาแบบนี้ ขายหน้าขายตาชะมัด เรไรหลับตาพร้อมกับกัดปากคาดโทษเจ้าท้องน้อย ๆ นี้เอาไว้

"แน่ใจว่าบ่หิว"(ไม่หิวจริงอะ)

"เออ...หิวกะได้ อีลำดวนขึ้น ไปกินข้าว"(เออ...หิวก็ได้ ลำดวนลุกไปกินข้าว)

คนตัวเล็กลุกขึ้นเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่เถียงนา พร้อมแวะล้างมือที่โอ่งมังกรที่รองน้ำฝนไว้จนเต็ม กับข้าวที่ห่อมาก็มากมายแต่แคนก็ยังซื้อของกินมาให้สองพี่น้องจนเต็มไม้เต็มมือ

ตกเย็น...

สองพี่น้องซ้อนมเตอร์ไซด์คันเก่า ๆ กลับมาที่บ้านในช่วงสี่โมงเย็น หลังที่กินข้าวเที่ยงเสร็จแคนก็กลับออกมาเพราะต้องไปดูหน้างานต่อที่จริงเขาอยากอยู่ชาวยงานนั่นแหละแต่ต้องไปตกลงราคาเรื่องเหมาถมที่

พักหลังมานี้เรไรก็ไม่ได้ให้พ่อ แม่ ออกไปช่วยทำสวนผักเหมือนอย่างเคยตาสิทธิ์ก็ออกไปดูแค่นาข้าวของตัวเอง เงินที่ได้มาจากการขายพริกเก็บหอมรอมริบไว้ก็เอาออกมาซื้อปุ๋ยใส่ข้าวพร้อมกับจ้างคนมาช่วยตาสิทธิ์ทำนา เพราะที่บ้านไม่มีลูกชายที่พอจะช่วยแรงงานได้เหมือนบ้านอื่น

"คือได้ถอนต้นหอมมาหลายแท้ละนั้น"(ทำไมเก็บต้นหอมมาเยอะขนาดนั้น)

"สิเอาไปส่งร้านค้า"(จะเอาไปส่งร้านค้า)

"จังแม่นงามเนาะ เทิงอวบ เทิงขาว เป็นตาหวานคัก"(ทั้งขาวทั้งอวบสวยมากคงจะหวานน่าดู)

ทันทีที่เห็นต้นหอมในถุงที่สองพี่น้องช่วยกันเก็บมาล้างทำความสะอาดจนพร้อมขายก็พูดชมขึ้นเลย

"คือคนปลูกนี่หล่ะ"(สวยเหมือนคนปลูกนี่แหละ)

เรไรดูจะอารมณ์ดีกว่าทุกวันพูดเชิงล้อเล่นกับแม่ ก่อนจะขึ้นไปเอาเสื้อผ้าบนบ้านเพื่อมาอาบน้ำแต่หัววัน ขี้เกียจต้มน้ำ ยายนีตาสิทธิ์ที่เห็นรอยยิ้มของลูกสาวก็พลอยเบาใจ เพราะเป็นเดือนที่เธอนั้นเอาแต่ซึมเงียบ

"อ้ายแคนไปหาอยู่นา ซื้อแนวกินไปให้บักหลาย"(พี่แคนไปหาอยู่ที่นา ซื้อของกินไปให้เยอะแยะเลย"

"มันคือสิมักลูกเฮาอิหลีละเฒ่า"(มันคงรักลูกสาวเราจริง ๆ)

"มันสิคือติเฒ่า เขาคนรวยเฮามันคนทุกไทบ้านสิบ่ส่าจ้น ๆ ติ"(มันจะดีเหรอ เขาคนรวยรามันคนจน)

"โอ้ย! อิพ่อ ไผส่ากะส่างมัน สิไปหัวซาหยัง เบิ่งแต่ช่วงยายวาดเปิดร้านขายยาดองใหม่ ๆ มันกะพากันส่ายายวาดว่าเป็นแบบนั้นแบบนี้ เมื่อยมันกะพากันเซาเองนั้นล่ะ"(โอ้ย! พ่อใครจะพูดก็ช่างเขาปะไร ดูแค่ช่วงแรกที่พี่วาดเปิดร้านขายยาดอกเขายังพูดเลยว่าพี่วาดเป็นแบบนั้นแบบนี้ เหนื่อยเดี๋ยวก็เลิกพูดเองนั่นแหละ)

"อีลำดวน มึงกะอย่าปากหลาย ปานนี้คนกะเว้าพี่สาวมึงคักอยู่ว่าหวังสูงอยากได้ผัวรวย"(ลำดวนเอ้ย...เอ็งก็อย่าปากมากไป แคนนี้คนเขาก็โจดพี่สาวเอ็งไปทั่วแล้วว่าหวังสูงอยากได้ผัวรวย)

"ไผมันสิบ่อยากได้ผัวรวยให้ข่อยถามแน ถ้าอ้ายแคนไปจีบลูกสาวมันสิบ่ให้ฟ้าวคุบเอาพุ้นติ ทั้งหล่อทั้งรวยปานนั้นไปบ่เอากะแปลกแล้ว"(ให้ฉันถามหน่อยใครไม่อยากได้ผัวรวย ถ้าสมมติพี่แคนไปจีบลูกสาวมันไม่ใช่จะรีบคว้าไว้เลยหรือไง ทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้ไม่เอาสิแปลก)

"เว้ากับมึงสิบปีกะบ่แล้วลำดวนเอ้ย"(พูดกับเอ็งสิบปีก็ไม่จบ)

เรไรได้ยินบทสนทนาทุกคำและก็มักจะเก็บมาคิด ที่พ่อและลำดวนพูดต่างก็มีเหตุผลทั้งคู่แต่ก็ไม่ได้ต่อบทให้มันยาวมากไปกว่านี้และเดินตรงไปทางห้องน้ำหลังบ้านเพื่ออาบน้ำจะได้เอาต้นหอมไปส่งก่อนที่ฟ้าจะมืดเสียก่อน

"อิพ่อ อิพ่อ!"(พ่อ! พ่อ!)

"เอ้อ"

"ผู้ได๋มาเฮ็ดห้องน้ำอิหยังคือเป็นแบบนี้"(ใครมาทำอะไรกับห้องน้ำ ทำไมเป็นแบบนี้)

ลำดวนรีบเดินไปทันทีที่ได้ยินเสียงพี่สาวตามด้วยตาสิทธิ์และยายนี ลำดวนถึงกับตกใจร้องว้าวออกมาเมื่อสภาพห้องน้ำมันเปลี่ยนไปจากเดิมลิบลับ ทั้งที่เมื่อเช้ามันไม่ได้เป็นแบบนี้ ภายนอกยังเหมือนเดิมทว่าภายในนั้น ปูกระเบื้องพื้นและผนัง แถมช่องโหว่ก็ถูกปิดจนสนิทชนิดที่ไม่ต้องระแวงว่าใครจะมาแอบดูแล้ว ประตูก็เปลี่ยนใหม่ แถมยังเดินสายไฟให้พร้อมติดตั้งเครื่องทำน้ำอุ่นอีกด้วย

"ยายวาดมาเฮ็ดให้บ่"(พี่วาดมาทำให้เหรอ)

ที่เรไรถามออกไปแบบนั้นเพราะวาสนาเคยพูดว่าจะเก็บเงินมาทำให้ใหม่

"อีวาดมันมาอยู่แต่มันบ่ได้เฮ็ดดอก ทิศแคนเป็นคนซื้อของพาซ่างมาเฮ็ดหลังสูออกไปคราวเดียว"(วาสนาก็มาแต่ไม่ได้เป็นคนทำหรอก แคนเป็นคนซื้อของและพาช่างเข้ามาทำหลังจากที่เอ็งสองคนออกไปได้แปบเดียว)

"อ้ายแคนติพ่อ...เห็นบ่ข่อยบอกแล้วว่าอ้ายแคนเลาคนดี"(พี่แคนเหรอพ่อ...เห็นไหมฉันบอกแล้วพี่แคนเป็นคนดี)

"จักสิมายากนำเฮ็ดหยังดอก วุ่นวายบ่เข้าเรื่อง"(ไม่รู้จะมาสนใจทำไม วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง)

"เอ้าอีอันนี้แมะ เขามาเฮ็ดให้กะดีแล้ว กะซั่นถ้ามึงบ่อยากได้มึงกะแกะออก ถ้ากูฌป็นอ้ายแคนมาได้ยินคือสิเสียใจวะ"(อ้าว...แปลกคนจริง เขามาทำให้ก็ดีแล้ว หรือถ้าไม่อยากได้นะก็ถอดออกสิไป ถ้าพี่แคนมาได้ยินคงเสียใจ)

ลำดวนว่าพี่สาวอย่างไม่จริงจังนัก พลางหันหลังเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อทำกับข้าวมื้อค่ำ