บทที่ 6 แตกสลายไม่มีชิ้นดี

ตึกวิศวะ...

หญิงสาวเดินเข้าไปที่อาคารชั้นล่าง เพราะมีคนบอกว่าเห็นปอร์เช่อยู่ตรงนั้น หม้อแกงเดินไปตามทางก่อนจะต้องชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายที่เป็นแฟนของเธอกำลังคุยกับเพื่อนของเขาอยู่

"น้องมะปรางตกลงคบกับมึงแล้วเหรอไอ้ปอร์เช่"

"เออสิวะ กูว่าคืนนี้จะพาน้องเขาไปฉลองสักหน่อย"

"พกถุงยางไปสักโหลหนึ่งนะมึง เผื่อว่าจะไม่พอ ฮ่า ๆ"

"กูแค่พาไปกินข้าวโว้ย พวกมึงนี่จะเชียร์ให้ได้เลยนะ"

หญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปมือไม้สั่นไปหมด น้ำตาเอ่อล้นขอบอาบแก้ม ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินสิ่งเลวร้ายจากปากของเขา เธอค่อย ๆ ปาดน้ำตายืนรออยู่ตรงนั้น รอคอยว่าปอร์เช่จะพูดอะไรออกมาอีก แต่ทว่าจู่ ๆ ก็มีคนเดินตามมาข้างหลัง

"อ่าวหม้อกะ..."

เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากของแบรี่ ก่อนจะสั่งให้เขาเงียบ เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้ยินบางอย่างที่เขาพูดต่อ

"แล้วยัยแว่นล่ะ มึงจะบอกเลิกตอนไหน"

"ถ้าเกิดน้องมะปรางรู้ขึ้นมามึงจะโดนเทนะเว้ย"

แบรี่ได้ยินแบบนั้นก็หลับตาลงก่อนจะถอนหายใจออกมา ในใจตอนนี้อยากจะเดินเข้าไปตบหัวไอ้พวกเพื่อนทั้งสี่คน ให้หยุดพูดเรื่องบัดซบพวกนั้นสักที แต่ก็ถูกผู้หญิงตรงหน้าดึงมือไว้ซะก่อน

"เดี๋ยวกูค่อยบอกเลิกแล้วกัน ถ้าบอกตอนนี้เดี๋ยวยัยแว่นทำใจไม่ได้จะทำยังไง"

"ทำไมวะ เป็นห่วงความรู้สึกยัยนั่นหรือไง"

ในตอนนี้หม้อแกงรู้สึกว่าไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไปแล้ว ลากแขนแบรี่เพื่อนของปอร์เช่ให้เดินออกมาจากตรงนั้น ซึ่งชายหนุ่มเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อย แล้วก็อดสงสารไม่ได้

เธอถอดสร้อยคอของตัวเองออก ก่อนจะเอาใส่ไว้ในมือให้กับแบรี่ ซึ่งเขาเองก็รับไปอย่างมึนงง

"เธอไหวไหมหม้อแกง แล้วนี่คืออะไร"

เขาชูสร้อยที่อยู่ในมือโชว์ให้เธอดู หม้อแกงใช้มือปาดน้ำตาของตัวเองออก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างสะอื้น

"ฝากให้ปอร์เช่ด้วยนะ แล้วก็ฝากบอกเขาว่า จากนี้ไปฉันกับเขาเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ให้มันจบกันตอนนี้แหละ แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะรู้สึกอะไร เพราะตอนนี้มันแหลกสลายไม่มีชิ้นดีแล้ว"

พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีทั้งน้ำตา ทิ้งให้แบรี่มองตามไปด้วยความรู้สึกสงสารผู้หญิงคนหนึ่งจับใจ

ทางด้านของปอร์เช่เขาคุยอยู่กับเพื่อนเรื่องน้องมะปราง เอาจริงเลยนะตอนที่เขาคบกับหม้อแกง ลืมผู้หญิงที่ชื่อมะปรางไปเลย แล้วเพิ่งมานึกขึ้นได้ และเริ่มจีบจริงจังได้ประมาณอาทิตย์เดียว เอาจริงก็ไม่ได้ตั้งใจแหละ เผอิญว่าวันนั้นไปผับก็เลยนึกขึ้นได้และลองทักไปคุยดู คุยกันอยู่สักอาทิตย์ก็เลยลองขอคบดู และแน่นอนว่าเธอตอบตกลง ว่าจะกินเล่น ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร

'แล้วยัยแว่นมึงจะเลิกตอนไหน'

เอาจริงเลยนะมันเป็นคำถามที่เขาไม่สามารถตอบได้ หม้อแกงไม่ได้ทำอะไรผิด และตลอดเวลาที่ผ่านมาเราสองคนคบกันแทบจะไม่มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งด้วยซ้ำ เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ไม่ตามจิก แถมยังดีพร้อมทุกอย่าง ซึ่งมันไม่ง่ายเลยนะกับการที่เราจะเจอผู้หญิงที่ดีมากขนาดนี้ แถมยังถือตัวไม่ใจง่ายทั้งที่เขาพยายามหว่านล้อมเธอหลายครั้ง ตอนแรกก็คิดว่าจะคุยเล่น แต่พอได้รู้จักกันจริง ๆ เขากลับหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นเลย มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทัศนคติดี ถ้าไม่ติดที่ชอบทำตัวเฉิ่มเชยถือว่าเป็นสเปคในฝันเลยแหละ และเขาคิดว่าไม่มีทางที่จะปล่อยยัยนั่นไปง่าย ๆ แน่

"ไอ้แบรี่หายหัวไปเลยนะมึง พวกกูรอตั้งนาน"

ไทเกอร์เอ่ยถามแบรี่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับแสดงสีหน้าเหมือนโกรธแค้นใครมายังไงยังงั้น และเมื่อมาถึงมันก็ยื่นของบางอย่างส่งมาให้ปอร์เช่ ซึ่งเขารับมาอย่างมึนงง ก่อนจะเลิกคิ้วเพราะมันเป็นสร้อยคอเส้นเดียวกับที่เขาซื้อให้หม้อแกงเมื่ออาทิตย์ก่อน

"สร้อยของหม้อแกงนี่มึงเอามาจากไหน"

เขาเอ่ยถามด้วยความมึนงง สร้อยมันควรจะอยู่ที่แฟนของเขาสิ แล้วมาอยู่กับไอ้แบรี่ได้ยังไง

"หม้อแกงฝากมาให้มึง แล้วก็ฝากคำพูดมาบอกด้วยนะ ต่อจากนี้ไปมึงกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะรู้สึกเจ็บกับการเลิกกัน เพราะตอนนี้มันแหลกสลายไม่มีชิ้นดีแล้ว"

"ฮะ! มึงว่าไงนะ"

เขายืนอึ้งอยู่ตรงนั้นมือไม้สั่นไปหมด พอได้ยินประโยคคำว่าเลิกมันทำให้เขารู้สึกเจ็บตรงหน้าอกข้างซ้าย ส่วนบรรดาเพื่อนคนอื่นก็ถึงกับนิ่งเงียบไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

"มึงเจอหม้อแกงที่ไหน"

เขาเอ่ยถามด้วยความร้อนรน ทำไมมีลางสังหรณ์บางอย่างที่เขากลัวเหลือเกิน แบรี่จ้องมองไปยังเพื่อนทั้งสี่คนก่อนจะเค้นหัวเราะออกมา

"หน้าห้องที่พวกมึงกำลังคุยกันไง"

และเมื่อจบประโยคของแบรี่ทั้งสี่คนก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ แสดงว่าหม้อแกงได้ยินทุกอย่างที่ปอร์เช่กับเพื่อนอีกสามคนคุยกันเกี่ยวกับมะปราง แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเลย มันเป็นความรู้สึกอะไรกันเนี่ย

"ฉิบหายแล้วไอ้ปอร์เช่ แล้วมึงจะเอายังไงต่อ"

ไทเกอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ถึงแม้จะรู้ว่าเพื่อนไม่ได้จริงจัง แต่การที่ผู้หญิงคนหนึ่งมันได้ยินการนินทาแบบนั้นคงจะรู้สึกไม่น้อยเลย

"กูไม่รู้ว่ะ"

ในตอนนี้สมองของเขาตันไปหมด แล้วประโยคคำพูดที่ฝากแบรี่มามันเหมือนเป็นการบอกเลิกเลยนะ บอกตามตรงว่าตอนนี้เขารู้สึกรับไม่ได้ เพราะว่าเขาไม่ได้อยากเลิกกับเธอ

"ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไงไอ้ปอร์เช่ มึงเองก็อยากเลิกกับเขาอยู่แล้วนี่ ตอนนี้มึงก็ไปคบกับน้องมะปรางของมึงอย่างเปิดเผยได้เลย ไม่ต้องไปสนใจยัยแว่นนั่นแล้ว ดีจะตาย"

ในน้ำเสียงนั้นมีติดประชดประชันอยู่ และแบรี่ไม่อาจทนมองหน้าเพื่อนที่เหลือได้จึงเดินออกไปจากห้องทันที ในตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้งเพราะว่าเขาได้คบกับน้องมะปรางแล้วนี่ ปล่อยเลยตามเลยก็แล้วกัน

"แล้วพวกมึงเงียบกันทำไมวะกูโอเคดี ก็คงจริงอย่างที่ไอ้แบรี่บอก เลิกกันไปก็ดีแล้วนี่ จะได้ไม่ต้องไปสรรหาวิธีมาบอกเลิกไง"

เขาเอ่ยออกมาเพื่อให้บรรดาพวกเพื่อนรู้สึกดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ไอ้พวกนั้นน่าจะรู้สึกผิดต่อหม้อแกงมากพอสมควร เพราะสิ่งที่พวกเขาพูดออกมา ใครผ่านมาได้ยินก็คงจะรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ส่วนเขาเองก็รู้สึกหัวใจแหลกสลายไม่ต่างกัน เพิ่งรู้ว่าตัวเองรักหม้อแกงมาก ส่วนอีกคน... หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขารู้เลยว่าตัวเองเฉยมาก ไม่มีความใคร่ใด ๆ ซึ่งต่างจากอีกคนที่อยากจะอยู่ด้วยตลอด