Masukแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาตกกระทบกระโปรงรถสปอร์ตยุโรปคันหรูที่จอดนิ่งสนิทอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามคอนโดของพาย
ภายในรถ ชอปเปอร์ นั่งพิงเบาะด้วยสภาพที่ดูอิดโรย เค้าโครงหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มชิลๆ เสมอ บัดนี้กลับเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาที่คล้ำลงเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขาไม่ได้หลับเลยสักงีบ... ใช่ เขาขับรถตามพายกับคริสมาตั้งแต่เมื่อคืน และจอดรถรออยู่ตรงนี้จนกระทั่งเช้า นัยน์ตาสีเข้มที่เคยแพรวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ทอดมองไปยังรถซูเปอร์คาร์สีดำคุ้นตาที่จอดอยู่ในช่อง VIP ของคอนโด... รถของ คริส ยังคงจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม ไม่มีการขยับเขยื้อนตั้งแต่เมื่อคืน ความจริงที่กระแทกหน้าทำให้เสือร้ายต้องลอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนข้อขาว ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วไปทั่วอก มันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิดที่เอาชนะเกมนี้ไม่ได้... แต่มันคือความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเทใจให้ยัยน้ำแข็งคนนั้นไปแล้วจริงๆ ชอปเปอร์สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ที่เขาเมมไว้เป็นเบอร์โปรด รอสายอยู่นานจนเกือบจะตัดทิ้ง ในที่สุดปลายสายก็กดรับ "(ฮัลโหล...)" เสียงหวานที่ตอบกลับมาแหบพร่าและเบาหวิว คล้ายคนเพิ่งตื่นนอน... หรือไม่ก็หมดแรง "พาย... ตื่นแล้วเหรอ" ชอปเปอร์พยายามคุมโทนเสียงให้นุ่มนวลและเป็นปกติที่สุด แม้ก้อนเนื้อในอกจะบีบรัดอย่างหนัก "ฉันโทรมากวนหรือเปล่า" "(เอ่อ... เปล่า... มีอะไรหรือเปล่าชอปเปอร์)" เสียงของพายตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด เธอเว้นจังหวะการพูดแปลกๆ คล้ายกำลังพยายามควบคุมลมหายใจ หรือกำลังขยับตัวหนีจากอะไรบางอย่าง (หรือ ใครบางคน) ที่กำลังกวนใจเธออยู่บนเตียง ชอปเปอร์หลับตาลง ภาพจินตนาการว่าเพื่อนรักของเขากำลังนอนกอดผู้หญิงที่เขาชอบอยู่บนเตียงเดียวกัน ทำเอาเขาแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บซ่อนความผิดหวังเอาไว้ภายใต้น้ำเสียงที่แสนดี "ฉันแค่... โทรมาเช็กดูน่ะ ว่าเธอโอเคไหมกับเรื่องวุ่นวายเมื่อคืน" ชายหนุ่มทอดเสียงอ่อนโยน แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ออกมาจากใจจริง "ฉันอยู่ข้างล่างคอนโดเธอนะพาย... ลงมาเจอกันหน่อยได้ไหม ไปหาอะไรกินกัน หรือแค่ลงมาให้ฉันเห็นหน้าว่าเธอไม่เป็นไรก็ยังดี" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงถอนหายใจเบาๆ จะดังลอดมา พร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและไม่สะดวกใจอย่างปิดไม่มิด "(คือ... ชอปเปอร์... ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสะดวกน่ะ ฉัน... ฉันปวดหัวนิดหน่อย อยากพักผ่อนมากกว่า)" คำปฏิเสธที่มาพร้อมกับความลังเลนั้น ชัดเจนยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ พายกำลังอึดอัดใจ... และชอปเปอร์ก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าการดึงดันต่อไป มีแต่จะทำให้เธอรำคาญและผลักไสเขาออกไปไกลกว่าเดิม "เข้าใจแล้ว..." ชอปเปอร์ฝืนยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองในกระจกมองหลัง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ไม่เป็นไรพาย เธอพักผ่อนเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว... ดูแลตัวเองด้วยนะ" "(อืม... ขอบใจนะ)" ติ๊ด... สายถูกตัดไปแล้ว พร้อมกับฟางเส้นสุดท้ายของความหวังที่ขาดผึงลง ชอปเปอร์ลดมือที่ถือโทรศัพท์ลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองขึ้นไปยังยอดตึกของคอนโดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปจากตรงนั้นทันที ... ณ เพนท์เฮาส์ของชอปเปอร์ ความเงียบเหงาต้อนรับเขาทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ชอปเปอร์โยนกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มเดินลากเท้าไปที่ห้องนอน ทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงกว้างโดยที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตาคมกริบเหม่อมองเพดานห้องสีหม่น ภาพรอยยิ้มเยือกเย็นของคริส และสัมผัสหวานล้ำที่เขาเคยได้ลิ้มรสจากพายยังคงวนเวียนตามหลอกหลอน เสือที่เคยมั่นใจในลีลาการล่าของตัวเอง บัดนี้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ชอปเปอร์หลับตาลง ปล่อยให้ความเงียบและความเหนื่อยล้ากัดกินหัวใจ... ขอแค่ได้พักสมองสักหน่อย ก่อนที่เขาจะต้องกลับไปสวมหน้ากากเทพบุตรแสนชิล และเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า 'เพื่อนรัก' ของเขา ได้กลายเป็น 'เจ้าของ' ผู้หญิงที่เขารักไปแล้วอย่างสมบูรณ์บ?มทะเล เกลียวคลื่นด้านนอกยังคงส่งเสียงซัดสาดเป็นจังหวะ แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นและกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อคืนพาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสุข หญิงสาวพบว่าตัวเองกำลังนอนตะแคงอยู่ตรงกลาง โดยมีวงแขนแกร่งของ คริส สวมกอดรัดเอวเธอไว้จากด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ในขณะที่ด้านหน้า ชอปเปอร์ นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ท่อนขาแกร่งก่ายเกยทับเรียวขาของเธอเอาไว้ ซุกซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อนราชินีน้ำแข็งขยับยิ้มบางๆ มือเล็กเอื้อมไปลูบกลุ่มผมสีเข้มของชอปเปอร์เบาๆ ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวเพื่อลุกขึ้น แต่สัมผัสนั้นกลับไปปลุกสัญชาตญาณของนักล่าทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน"จะรีบตื่นไปไหนแต่เช้า... เมียจ๋า"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของคริสดังขึ้นชิดใบหู หมาป่าจ่าฝูงไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าและซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนพายต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่าน"อื้อ... คริส... ปล่อยก่อน สายแล้วนะ" พายประท้วงเสียงอ่อน"สายอะไรกัน วันนี้เ
ติ๊ก... ติ๊ก...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินเข้าใกล้เลขสิบสองเข้าไปทุกที บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่เกิดจากแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาทั้งวันพาย นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงในชุดสลิปเดรสผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่น หญิงสาวจิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงด้วยท่วงท่าสง่างาม ในขณะที่ คริส และ ชอปเปอร์ นั่งอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสองคู่จดจ้องมาที่เธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอคอยสัญญาณปลดโซ่ตรวน"อีกหนึ่งนาที..." คริสคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง"เตรียมตัวรับผลกรรมที่ยั่วพวกฉันมาทั้งวันได้เลย พาย" ชอปเปอร์เสริมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสือแสนดีสลัดคราบคนอบอุ่นทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหิวกระหายที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดติ๊ง!เสียงนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 00:00 น. ดังก้อง... กฎวันพักรบสิ้นสุดลงแล้ว!ร่างสูงใหญ่ของคริสและชอปเปอร์พุ่งเข้าหาพายแทบจะพร้อมกัน แก้วไวน์ถูกดึงออกจากมือบางและวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้เยื่อใย คริสรวบเอวคอดของพายเข้ามากระแทกจูบอย่างดุดัน รุนแรง และโหยหา ราวกับคนขาดน้ำมาแรมเดือน ในขณะที่ชอปเปอร์สอดมือเข้าไปใต้ชุดซาติ
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในวิลล่าริมทะเล ปลุกให้ พาย ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักมาราธอนเมื่อคืน เธอยังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของ ชอปเปอร์ ที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข รอยแดงจางๆ ที่ต้นคอและลาดไหล่ของเธอคือหลักฐานชั้นดีว่าเสือแสนดีตัวนี้ "ร้ายกาจ" แค่ไหนแต่ทว่า... ความเงียบสงบยามเช้าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าวิลล่าด้วยความเร็วสูง!พายสะดุ้งสุดตัว ส่วนชอปเปอร์เพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์"หึ... มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ร่างสูงใหญ่ของ คริส ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงกวาดมองภาพสองคนบนเตียงด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอทโดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับ "รอยรัก" ที่ชอปเปอร์จงใจฝากไว้บนตัวพาย... สันกรามของคริสก็นูนเด่นขึ้นจากการขบกัดอย่างแรง"หมดเวลาสนุกของมึงแล้วไอ้ชอป" คริสกดเสียงต่ำ เดินตรงดิ่งเข้ามาที่เตียง ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างพาย
เสียงสายน้ำจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ดังก้องไปทั่วห้องน้ำกว้างขวางภายในเพนท์เฮาส์ ทว่าเสียงที่ทำให้หัวใจของ พาย เต้นไม่เป็นส่ำ กลับเป็นเสียงลมหายใจทุ้มต่ำของ ชอปเปอร์ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บางของเธอวันนี้คือ "วันของชอปเปอร์" ตามกฎสลับวันที่ราชินีน้ำแข็งเป็นคนตั้งขึ้น และเสือแสนดีก็เริ่มต้นการทวงสิทธิ์ของเขาตั้งแต่ยามบ่ายร่างบอบบางเปลือยเปล่าของพายยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชอปเปอร์ ชายหนุ่มไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่เขากลับใช้ฟองสบู่กลิ่นหอมละมุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านตั้งแต่ลาดไหล่ ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นที่เนินอกอย่างจงใจ"อ๊ะ... ชอปเปอร์... ล้างตัวได้แล้ว..." พายเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ชอปเปอร์ก้มลงกดจูบที่ซอกคอขาวเนียน ฝากฝังรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อทับซ้อนรอยเดิมของคริสอย่างหวงแหน"วันของฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะพาย... รีบไปไหนล่ะ" เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาพายขนล
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู บ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงวันบนเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่ ร่างบอบบางของ พาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ หญิงสาวพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่าตัวเองถูกท่อนแขนแกร่งของ คริส กอดรัดเอวเอาไว้แน่นจากฝั่งซ้าย ในขณะที่ฝั่งขวา ท่อนขาและวงแขนของ ชอปเปอร์ ก็ก่ายกอดและซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่ของเธอไม่ยอมปล่อยพายถอนหายใจเฮือกใหญ่... ใช่ พวกเขาตกลงคบกันแบบ 'สามเรา' แล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับศึกหนักแบบ 2 รุม 1 ทุกคืนหรอกนะ!"ปล่อยเลยนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันหนัก!" พายออกแรงดิ้นและแงะท่อนแขนที่หนักอึ้งของพวกเขาทิ้ง หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง นำผ้าห่มมาพันรอบตัวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแต่น่ารักในสายตาคนมองคริสและชอปเปอร์งัวเงียตื่นขึ้นมา หมาป่าจ่าฝูงทำท่าจะรวบเอวเธอเข้ามากอดอีกรอบเพื่อมอร์นิ่งคิส แต่พายกลับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างนั้นไว้ซะก่อน"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยคริส ชอปเปอร์ด้วย นั่งลงแล้วฟังฉันให้ดี" พายกดเสียงต่ำ ทำเอาผู้ชายตัวโตสองคนต้องยอมนั่งขัดสมาธิบนเตียงอย่างว่าง่าย"ฉันมีกฎข้อใหม่มาเพิ่ม... ถ้าขืนปล่อยใ
ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของคริสถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังก้องในความเงียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศแทบไม่มีความหมายพาย แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของ คริส ที่ท้าวคร่อมร่างเธอไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน ในขณะที่ ชอปเปอร์ เดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาของเสือแสนดีสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบอบบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"หนีไปตั้งอาทิตย์นึง... รู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วพาย" คริสกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สันจมูกโด่งคลอเคลียหยอกล้อกับปลายจมูกรั้นของเธอ"แล้วรู้ไหม... ว่าคนเก่งที่กล้าตั้งกฎกติกาใหม่ ต้องโดนทำโทษยังไง" ชอปเปอร์เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนแต่แฝงความอันตราย ริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดจูบลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นชุดเดรสสีดำ สัมผัสของเขาทำให้พายสะดุ้ง ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างหญิงสาวถูกขนาบข้างด้วยความดุดันและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวของผู้ชายสองคน พายช้อนสายตาขึ้นสบกับคริส ริมฝีปากสีพีชเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่า
สายลมบนดาดฟ้าพัดกรรโชกแรง แต่กลับไม่อาจพัดพาความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งสามไปได้คริส และ ชอปเปอร์ ยืนกลั้นหายใจ นัยน์ตาของหมาป่าและเสือร้ายจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของ พาย ราวกับนักโทษที่กำลังรอคอยคำพิพากษาประหารชีวิตพายกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบเซียวของผู้ชายทั้งสองคน... มองลึกเ
ลานจอดรถคอนโด (ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)หยาดน้ำตาของ ไอคิว และภาพความเจ็บปวดของเพื่อนรักที่เขาถ่ายทอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของ พาย สั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวดในใจตัวเอง"ก็ได้คิว..." พายเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนในความรู้สึก "พายจะยอมไปเจอพวกเขา..
ลานจอดรถของคอนโดในยามค่ำคืนเงียบสงัด พาย ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ สวมหมวกแก๊ปดึงปีกปิดบังใบหน้า เพิ่งเดินกลับมาจากการไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องเพื่อรักษาแผลใจ และพยายามอย่างหนักที่จะลบสัมผัสของผู้ชายใจร้ายทั้งสองคนออกไปจากความทรงจำทว่า... ใ
หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุนนับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการเธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุ







