EP 2: จัดฉากล่า

บรรยากาศในห้องสโลปของคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่ออาจารย์ประจำวิชาประกาศถึงโปรเจกต์จบตัวสำคัญที่ต้องทำเป็นกลุ่ม กลุ่มละสี่คน เสียงนักศึกษาจับกลุ่มกันดังเซ็งแซ่ แต่สำหรับโต๊ะแถวหลังสุด บรรยากาศกลับแตกต่างออกไป

ไอคิว เดินกลับมาที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ในมือถือใบรายชื่อที่เพิ่งไปจัดการ ‘ยัดไส้’ มาหมาดๆ เขาวางมันลงตรงหน้าเพื่อนรักทั้งสอง

"กูจัดการให้แล้ว" ไอคิวขยิบตา "กลุ่มเรามี กู มึง มึง... และเหยื่อของพวกมึง ถือซะว่ากูปูทางให้เกมนี้มันสนุกขึ้นก็แล้วกัน"

ชอปเปอร์ เหลือบมองชื่อบนกระดาษแล้วแค่นยิ้มบางๆ เขายกมือขึ้นประสานท้ายทอย เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ "มึงนี่หาเรื่องวุ่นวายเก่งจริงๆ กูบอกแล้วไงว่าขี้เกียจ"

ปากบอกขี้เกียจ แต่นัยน์ตาสีเข้มของชอปเปอร์กลับทอประกายพึงพอใจลึกๆ ที่ไอคิวไม่มีวันสังเกตเห็น

ส่วน คริส ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองกระดาษแผ่นนั้น ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสงบราวกับรูปสลัก เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ ไม่แม้แต่จะแสดงความยินดีหรือหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า... รอคอยการมาถึงของใครบางคน

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างระหงของ พาย ก็เดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเขา หญิงสาวอยู่ในชุดนักศึกษาที่พอดีตัว ใบหน้าสวยจัดนั้นยังคงเรียบนิ่งและเย่อหยิ่ง เธอมองหน้าผู้ชายทั้งสามคนด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือหวั่นไหว แม้ว่านี่จะเป็นกลุ่มที่รวม 'ตัวท็อป' ของคณะเอาไว้ก็ตาม

"อาจารย์บอกว่าฉันอยู่กลุ่มพวกนาย" เสียงหวานแต่ติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นเรียบๆ

"อ่าฮะ บังเอิญจังเลยเนอะ" ไอคิวยิ้มกว้าง แสร้งทำเป็นบังเอิญ "นั่งก่อนดิพาย เดี๋ยวจะได้คุยเรื่องหัวข้อกัน"

พายทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ หอมละมุนแบบผู้หญิงตัดกับกลิ่นโคโลญจน์แนววู้ดดี้สไปซ์ดุดันของผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

ชอปเปอร์เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ เขาระบายรอยยิ้มกว้างที่ดูเป็นมิตรและอบอุ่นที่สุดส่งให้เธอ "ไม่ต้องเกร็งนะพาย พวกเราทำงานกันชิลๆ แบ่งงานกันแฟร์ๆ อยู่แล้ว มีอะไรเสนอได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ" ท่าทีของชอปเปอร์ดูเป็นธรรมชาติมาก เขาไม่ได้ส่งสายตาแทะโลม ไม่ได้พูดจาหมาหยอกไก่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่พยายามเข้าหาเธอ รอยยิ้มของเขาทำให้บรรยากาศอึดอัดรอบตัวพายคลายลงไปเปราะหนึ่ง หญิงสาวพยักหน้ารับเบาๆ เริ่มรู้สึกว่าการอยู่กลุ่มนี้อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันเรื่องหัวข้อโปรเจกต์ คริสกลับนั่งเงียบกริบ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ สายตาทอดมองออกไปที่หน้ากระดานราวกับไม่ได้ใส่ใจบทสนทนา แต่ทุกครั้งที่พายเสนอไอเดีย เธอจะรู้สึกได้ถึง 'สายตา' คู่หนึ่งที่ตวัดกลับมามองเธอ

มันเป็นสายตาที่นิ่งลึก... ไม่ได้คุกคาม ไม่ได้จาบจ้วง แต่มันมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ

"เอาหัวข้อนี้..." จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคริสก็ดังขึ้นแทรกกลางวง เขาวางปากกาในมือลงบนโต๊ะ เลื่อนสายตาคมกริบมาสบกับดวงตาคู่สวยของพายโดยตรง "ข้อมูลหาไม่ง่าย แต่ถ้าทำได้ คะแนนเราจะทิ้งห่างกลุ่มอื่น... พายโอเคไหม?"

เขาถามความเห็นเธอ เป็นการให้เกียรติและรับฟัง แต่ในขณะเดียวกัน น้ำเสียงเฉียบขาดนั้นก็เป็นการมัดมือชกกลายๆ

พายสบตากับคริส รู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งบีท ผู้ชายคนนี้อันตราย... สัญชาตญาณลึกๆ ของเธอบอกแบบนั้น แต่ท่าทีที่วางตัวดีและดูเป็นมืออาชีพของเขาก็ทำให้เธอหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้

"ฉันไม่มีปัญหาค่ะ" พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รักษากำแพงน้ำแข็งของตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่น

ชอปเปอร์ลอบมองปฏิกิริยาของพายที่มีต่อคริส มุมปากของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลายออกเป็นรอยยิ้มชิลๆ ตามเดิม เขาหัวเราะเบาๆ "โอเค ตามนั้น งั้นเดี๋ยววันหยุดนี้เราไปหาข้อมูลที่คอนโดกูก็แล้วกัน พื้นที่กว้างดี... สะดวกใช่ไหมพาย?"

"สะดวกค่ะ"

หญิงสาวตอบรับโดยไม่รู้ตัวเลยว่า... ท่าทีเป็นมิตรของชอปเปอร์ และความสุขุมเยือกเย็นของคริส เป็นเพียงกรงดักนกชั้นดีที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต เธอคิดว่าตัวเองปลอดภัย เพราะพวกเขาไม่เหมือนผู้ชายหิวโซพวกนั้น

แต่อนิจจา... พายไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่ไม่ออกล่าให้เห็น คือผู้ชายที่อันตรายที่สุดเมื่อเหยื่อเดินเข้ามาในถิ่นของพวกเขาเอง