EP 43: โลกที่ไร้เธอ

หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุน

นับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการ

เธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุกช่องทางถูกบล็อก แม้กระทั่งกลุ่มไลน์ทำงาน พายก็จัดการส่งไฟล์งานในส่วนของเธอเข้าเมล์อาจารย์โดยตรงแล้วกดออกจากกลุ่มไปอย่างเงียบเชียบ เก้าอี้ข้างๆ ที่เคยมีร่างบอบบางนั่งอยู่ บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นเยียบจนน่าใจหาย

คริส สภาพแทบไม่ต่างอะไรกับหมาบ้าที่ถูกล่ามโซ่หนาเตอะ

ภายในเพนท์เฮาส์หรูของเขาเต็มไปด้วยขวดเหล้าแอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่กลิ้งเกลื่อนพื้น หมาป่าจ่าฝูงที่เคยเย่อหยิ่งและดุดัน บัดนี้ซูบผอมลงไปถนัดตา ขอบตาคล้ำลึก สันกรามเต็มไปด้วยไรหนวดที่ไม่ได้โกนมาหลายวัน

ทุกคืนคริสจะขับซูเปอร์คาร์ไปจอดซุ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามคอนโดของพาย... นัยน์ตาสีรัตติกาลที่แดงก่ำเอาแต่เหม่อมองขึ้นไปยังระเบียงห้องของเธอที่ปิดไฟมืดสนิท สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาพังประตูเข้าไปหาเธอ กระชากตัวเธอมากอดให้หายคิดถึงแทบคลั่ง แต่ทุกครั้งที่มือหนากำลังจะผลักประตูรถ คำประกาศิตสุดท้ายของพายก็ดังสะท้อนขึ้นมาในหัว

(“ถ้าพวกนายยังอยากมีสิทธิ์เห็นหน้าฉันบนโลกใบนี้อยู่... ก็จงอย่าตามมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จำไว้!”)

คริสกลัว... ผู้ชายที่เก่งกาจและไม่เคยกลัวใครหน้าไหน กำลังหวาดกลัวจับใจว่าถ้าเขาล้ำเส้นฝ่าฝืนคำสั่งของเธอ พายจะเกลียดเขาจนวันตายและหนีหายไปในที่ที่เขาจะไม่มีวันตามหาเจออีก หมาป่าผู้เกรี้ยวกราดจึงทำได้เพียงกัดฟันทุบพวงมาลัยรถระบายความอัดอั้น และทรมานตายทั้งเป็นอยู่หลังพวงมาลัยทุกค่ำคืน

ในขณะเดียวกัน... ชอปเปอร์ ก็ไม่ได้มีสภาพที่ดีไปกว่ากันเลย

เสือแสนดีที่เคยกะล่อนและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้กลายเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ ชอปเปอร์ไม่ได้ดื่มเหล้าเมามาย อาละวาด หรือทำลายข้าวของแบบคริส แต่เขาเลือกที่จะจมดิ่งอยู่กับความเงียบและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจอย่างช้าๆ

ชายหนุ่มมักจะไปนั่งโง่ๆ อยู่บนโซฟาตัวยาวในเพนท์เฮาส์ของตัวเอง... จุดที่พายเคยนอนซบไหล่ร้องไห้และอ้อนวอนขอให้เขากอด มือหนาลูบไล้ไปบนหมอนอิงที่ยังคงมีกลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของเธอหลงเหลืออยู่ ก่อนที่หยาดน้ำตาลูกผู้ชายจะร่วงหล่นลงมาเงียบๆ

เขาเคยให้สัญญากับพายว่าจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอ... แต่สุดท้าย ความจริงเรื่องเกมบ้าบอนั่น ก็พังทลายความเชื่อใจของพายไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เขาจะได้พิสูจน์ให้เธอเห็นด้วยซ้ำว่า ความรักที่เขามีให้เธอมันคือของจริง ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ไอคิว ที่ทนมองสภาพเพื่อนรักทั้งสองคนตายทั้งเป็นไม่ไหว ได้แต่นั่งถอนหายใจทิ้งวันละร้อยรอบ

ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ วันนี้คริสและชอปเปอร์มานั่งอยู่ด้วยกัน... พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้แลกหมัดกันอีกต่อไป แต่กลับนั่งเหม่อลอยมองไปยังทางเดินมุมตึก จุดที่พายเคยเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

"พวกมึง... ไปหาข้าวกินกันไหมวะ สภาพพวกมึงตอนนี้เหมือนซอมบี้ที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากหลุมเลยว่ะ" ไอคิวพยายามชวนคุย แต่ก็ได้รับเพียงความเงียบเป็นคำตอบ

ชอปเปอร์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่า ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้าใดๆ ก่อนจะแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง "กูไม่หิว... มึงไปกินเถอะ"

ส่วนคริสก็เอาแต่หมุนไฟแช็กในมือเล่น สายตาจดจ่ออยู่กับความว่างเปล่า "กูจะรออยู่นี่... เผื่อเขาเดินผ่านมา"

คำตอบของหมาป่าที่เคยไร้หัวใจ ทำเอาไอคิวถึงกับพูดไม่ออก... เกมล่าแต้มที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยความสนุกสนานและอีโก้ของลูกผู้ชาย บัดนี้มันได้ลงทัณฑ์ผู้เล่นอย่างสาสมที่สุดแล้ว ความทรมานจากการโหยหาแต่ไม่สามารถเอื้อมมือไปคว้ามาได้... มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการโดนแทงทะลุขั้วหัวใจเสียอีก!