บทที่ 1

ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดีของทุกคน กู้เสวี่ยหยวนกับหลินจ้าวชวนจูบกันอย่างดูดดื่ม

ผู้คนที่มาร่วมงานต่างพากันพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ สายตาที่มองมายังผมเต็มไปด้วยความเห็นใจ ดูถูก และเวทนา…

มีเพียงเหล่าเป้าหมายที่ผมเคยทำภารกิจพิชิตใจเท่านั้น ที่มองมาด้วยแววตาระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เพราะกลัวว่าผมจะพุ่งขึ้นเวทีไปต่อยหลินจ้าวชวนสักหมัด

มุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม

เมื่อยี่สิบหกปีก่อน ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และได้มาอยู่ในโลกนี้ ก่อนจะมีระบบหนึ่งปรากฏขึ้น มันบอกว่าขอเพียงผมสามารถพิชิตใจนางเอกคนใดคนหนึ่งในโลกนี้ได้ ตัวผมในโลกเดิมก็จะกลับมามีสุขภาพแข็งแรง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามทำดีกับพวกเธออย่างสุดความสามารถ พยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเหล่านางเอก

หลายครั้งที่ระบบบอกผมว่าค่าพิชิตใจกำลังเข้าใกล้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่ในตอนนั้นเอง หลินจ้าวชวนก็ปรากฏตัวขึ้น

เหล่านางเอกได้ยินเสียงในใจของเขา จึงเชื่อว่าผมเป็นคนจิตใจชั่วร้าย ค่าพิชิตใจของผมจึงดิ่งลงอย่างบ้าคลั่งราวกับนั่งเครื่องเล่นดิ่งพสุธา

จนกระทั่งตอนนี้ กู้เสวี่ยหยวนซึ่งเป็นเป้าหมายสุดท้ายของผม ก็เลือกหลินจ้าวชวนและตัดสินใจหย่ากับผม

หัวใจของผมราวกับถูกมีดแทง แต่ไม่นานก็กลับมาด้านชาอีกครั้ง

【โฮสต์ ภารกิจพิชิตใจล้มเหลว กำลังจะถูกกำจัด】

เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ ผมไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี ผมเดินตรงไปยังริมทะเลสาบในสวนด้านหลัง แล้วกระโดดลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แทนที่จะรอให้ระบบกำจัดผมอย่างทรมาน สู้จบชีวิตตัวเองเสียตั้งแต่เนิ่นๆ ดีกว่า

สายน้ำเย็นเยียบโอบล้อมร่างกายของผมในชั่วพริบตา น้ำไหลทะลักเข้าจมูก สติของผมเริ่มเลือนราง ราวกับมองเห็นพ่อกับแม่ในโลกเดิม

ขอโทษนะครับ พ่อ แม่ ผมคงไม่มีโอกาสตอบแทนพระคุณที่พ่อแม่เลี้ยงดูผมมาอีกแล้ว…

ก่อนที่สติของผมจะดับวูบไปอย่างสมบูรณ์ จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งดึงผมขึ้นมาจากก้นทะเลสาบ

ผมสำลักน้ำออกมาอย่างแรง หลังจากไออย่างหนักอยู่พักหนึ่ง จึงมองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจน

เธอคือแม่ของผมในโลกนี้ และยังเป็นเป้าหมายพิชิตใจคนแรกของผมอีกด้วย

เธอโกรธจนแทบลุกเป็นไฟ ยกมือขึ้นตบหน้าผมฉาดหนึ่งทันที

“ซูหลิง ลูกทนเห็นจ้าวชวนมีความสุขไม่ได้เลยหรือไง?”

“กว่าที่เขาจะได้พบกับความสุขมันไม่ง่ายเลย แต่ลูกกลับมาทำเป็นอยากตายอยากอยู่แบบนี้ คิดจะใช้กระแสสังคมทำลายเขาหรือไง?”

แก้มของผมแสบร้อนไปหมด พร้อมกับความรู้สึกวิงเวียน

“แม่คิดว่าคนต่ำช้าอย่างลูกคงไม่รู้จักคำว่าอับอายเสียอีก!”

เมื่อถูกแม่แท้ๆ ของตัวเองดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ ใบหน้าของผมก็ซีดเผือด หัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมา

เมื่อก่อนแม่รักผมมาก และบอกว่าผมคือดาวนำโชคตัวน้อยของแม่

ตอนที่ผมเกิด บริษัทของแม่ล้มละลาย ในตอนนั้นผมยังไม่มีแต้มสะสม จึงทำได้เพียงใช้สิบปีของอายุขัยจากโลกเดิม แลกกับการให้ระบบช่วยแม่กลับมาตั้งตัวได้อีกครั้ง

ตอนผมอายุสิบหกปี ระบบบอกว่าค่าพิชิตใจของแม่เพิ่มขึ้นถึงเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว

ขณะที่ผมคิดว่าชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อม หลินจ้าวชวนก็ปรากฏตัวขึ้น

แม่มีลูกชายคนใหม่ ลืมไปว่าผมเคยเป็นดาวนำโชคตัวน้อยของแม่ และไม่เคยหันกลับมามองผมอีกเลย

ผมเคยร้องไห้เคยโวยวาย แต่ก็ไร้ประโยชน์

หลินจ้าวชวนใช้เวลาเพียงเดือนเดียว ก็ทำให้ค่าพิชิตใจที่ผมสะสมมานานถึงสิบหกปีลดลงเหลือศูนย์

ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเธอ ผมก็ไม่สนใจอีกต่อไป เพียงหลับตาลงและรอให้ระบบกำจัดผมอย่างเงียบๆ

【โฮสต์ ค่าพิชิตใจของเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้ากำลังเพิ่มขึ้น ต้องการทำภารกิจพิชิตใจต่อหรือไม่?】

เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ ผมชะงักไปและมองแม่ด้วยสายตาแปลกๆ

แต่ก็ยังคงส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ล่ะ”

การรักใครสักคนมันเหนื่อยเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดยี่สิบหกปีอันแสนสั้นของผมก็ได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีรักคนไปถึงสี่คนแล้ว

“ระบบ กำจัดผมเถอะ ผมเหนื่อยเกินไปแล้ว แค่อยากหลับให้สนิทสักครั้ง”

ผมหลับตาลงรอ แต่กระแสไฟฟ้าที่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่ปรากฏ สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือภารกิจใหม่จากระบบ

【โฮสต์ หากร่างกายในโลกนี้เสียชีวิตภายในสามวัน คุณจะสามารถกลับไปยังโลกเดิมได้】