Short
หลังจากสั่งโกศสี่สิบล้าน ฉันก็ถูกด่าว่าเป็นเมียน้อย

หลังจากสั่งโกศสี่สิบล้าน ฉันก็ถูกด่าว่าเป็นเมียน้อย

Oleh:  อาเจียงTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10Bab
3.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ!” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
บทที่ 1
ฉันกับสามีกลายเป็นคนแปลกหน้าและแยกกันอยู่มาหลายปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าสายจากบ้านของเขาจะโทรเข้ามาหาฉัน“เสี่ยวหลาน แม่สามีของเธอเสียแล้ว เราติดต่ออาเจิ้งไม่ได้เลย เธอรีบกลับมาจัดการงานศพเถอะ!”พอได้ยินว่าแม่สามีเสียแล้ว ในใจของฉันเต้นตึกตักไม่ใช่เพราะเสียใจหรอก แต่เพราะเส้นหัวใจที่ตึงเปรียะฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว ขาดสะบันทันทีประมาณสามปีก่อน ฉินเจิ้งกับฉันแยกกันอยู่แล้วตั้งแต่แยกกันอยู่ เขาก็หายตัวไปราวกับระเหิดหายไปจากโลก เขาไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเชิงธุรกิจแต่ไปอยู่ในผับบาร์ทั้งวัน กลับไม่ตอบข้อความของฉันและไม่รับสายของฉัน ฉันขมวดคิ้วแน่น ฉินเจิ้งทำตัวเหลวไหลมากไปทุกที แม่ของตัวเองประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตแท้ ๆ แต่กลับหาตัวเขาไม่เจอฉันจ้องมองการโทรด้วยเสียงนั้นกว่าครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็ต้องยอมยกเลิกการประชุมในสัปดาห์หน้าและรีบตรงกลับบ้านเกิดทันทีผู้ช่วยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเรียกบอร์ดี้การฺดสิบคนตามฉันออกไประหว่างทาง สายของฉินเจิ้งก็ยังคงโทรไม่ติด ไม่รู้ว่ายุ่งอะไรนักหนาฉันจึงเปิดไทม์ไลน์ พบว่ามีการอัพเดตเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เป็นภาพอวดรถสปอร์ตที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่ญาติต่างบอกฉั
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ฉันถอนหายใจและปิดเครื่องคงเป็นคนน่าสงสารที่เจ็บปวดจากความรักอีกแล้วสินะ ถ้าถึงตอนนั้นมีส่วนไหนที่ฉันพอช่วยได้ฉันก็จะช่วยฉินเจิ้งยังคงไม่ตอบข้อความและไม่โทรกลับหาฉันแม่สามีถูกเผาแล้ว สุดท้ายฉันก็ต้องเป็นฝ่ายส่งข้อความหาฉินเจิ้ง “ฉันจะรอคุณอีกครึ่งวัน ถ้าคืนนี้คุณยังไม่มาอีกฉันจะฝังแล้ว”ถึงยังไงก็เป็นบ้านเก่า เก็บคนตายไว้ในบ้านนาน ๆ ก็คงไม่ดีต่อฮวงจุ้ยบรรดาญาติๆ ของฉินเจิ้งพากันจับกลุ่มเล็ก ๆ เล่นไพ่นกกระจอก โดยมีเปลือกเมล็ดแตงโมกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ฉันตั้งใจนั่งให้ไกลจากพวกเขา เมื่อเห็นพวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นและไม่คิดจะมาหาเรื่องฉัน ฉันจึงให้บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสลับกันไปกินข้าวกลิ่นควันบุหรี่ที่ตลบอบอวลอยู่ในห้องทำให้ฉันปวดหัวมากฉันขมวดคิ้วแน่น ขณะกำลังจะออกไปสูดอากาศข้างนอก ก็ได้ยินเสียงโวยวายตรงเข้าหน้าประตูดังใกล้เข้ามาทุกทีทันทีที่เปิดประตู ฉันก็ชนกับเฉิงเหยียนชิงอย่างจังด้านหลังของเธอมีคนติดตามเจ็ดถึงแปดคน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือไม้กระบอง เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีจะหาเรื่องฉันตกใจเล็กน้อย “เฉิงเหยียนชิง? เธอมาทำอะไรที่นี่?”เฉิง
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“หาเงินจากคนตาย เธอไม่อายบ้างหรือไง? พวกเธอมันเจ้าเล่ห์กันทั้งบ้าน ถึงตายก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!”พูดจบ เฉิงเหยียนชิงก็สั่งให้ทุกคนทำลายข้าวของภายในห้องจนพังยับเยินฉันเพิ่งเห็นว่าคนกลุ่มใหญ่ที่เฉิงเหยียนชิงพาเข้ามาซึ่งมีจำนวนอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบคน ทุกคนต่างถือไม้พลองอยู่ในมือเวลานี้รูปภาพของผู้เสียชีวิตที่แขวนอยู่บนผนังได้ถูกฟาดลงกับพื้น เศษกระจกแตกกระจายเต็มพื้นแจกันกระเบื้องมูลค่าหลายแสนที่ฉันเพิ่งซื้อมาตกแต่งบ้านเก่าล้มลงมาเป็นแถบ ๆ เศษกระเบื้องที่กระเด็นมาบาดขาของฉันจนเป็นแผลที่แรกฉันจะตะโกนห้าม แต่พอเห็นกล้องวงจรปิดแบบจับภาพเคลื่อนไหวได้ที่ติดตั้งใหม่บนผนัง ก็หยุดคำพูดเอาไว้“เฉิงเหยียนชิง มูลค่าข้าวของที่เธอทำลายเกินห้าล้านแล้วนะ ถ้าเธอชดใช้ไหว ก็ทำลายไปเถอะ”เฉิงเหยียนชิงคิดว่าฉันกำลังดูถูกเธอ จู่ ๆ จึงเดินเข้ามาตบหน้าฉันอย่างกับคนบ้า“เธอจะทำใหญ่อะไร! ทำใหญ่อะไร! เงินที่เธอใช้มันเป็นเงินของแฟนฉัน! ฉันจะทำลาย! เธอจะทำไม!”เฉิงเหยียนชิงจิกหัวของฉันแล้วลากไปตามพื้น ทำให้กระโปรงผ้าไหมของฉันถูกเศษกระเบื้องกรีดขาด เสียงขาดของผ้าดังบาดลึกเข้ามาในห
Baca selengkapnya
บทที่ 4
โกศใส่กระดูกกระแทกพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน โมราและหยกที่ฝังอยู่บนตัวโกศกลิ้งไปบนพื้น ขี้เถ้าฟุ้งกระจายเต็มห้อง ทุกคนรีบปิดจมูกและปากทันทีบรรดาญาติที่กำลังทะเลาะกันอยู่ก็ต้องหยุดชะงัก เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ ๆ จึงพากันหนีไปคนละทิศคนละทางมีแค่เฉิงเหยียนชิงที่ยังคงด่ากราดเสียงดัง“นังเจ้าเล่ห์ ฉันขอสาปเธอให้ไม่ได้ตายดีเหมือนกับแม่ของเธอ! ตายเหมือนผีไม่มีศาล!”“ใครไม่ได้ตายดี?”ในขณะที่เฉิงเหยียนชิงกำลังด่าติดลมบน ฉินเจิ้งก็เข้ามาฉินเจิ้งเดินขมวดคิ้วเข้ามาในห้อง ท่าทางของเขาดูหงุดหงิดราวกับถูกบังคับให้มา“เฉินหลาน คุณคงไม่ได้จงใจแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อเจอผมหรอกนะ แม่ยายของผมเสียไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”ยังไม่ทันสิ้นสุดเสียง น้ำเสียงหวานหยดย้อยของเฉิงเหยียนชิงก็ดังขึ้นเธอปัดฝุ่นบนมือ แล้วตรงเข้าไปควงแขนของฉินเจิ้ง ก่อนจะซุกหน้าลงบนชุดสูทของเขา“ประธานฉิน ทำไมคุณเพิ่งมาคะ ฉันถูกนังบ้านนอกคนนี้รังแกจะแย่อยู่แล้ว!”เมื่อได้ยินคำว่านังบ้านนอก ฉินเจิ้งก็ขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นก็มองมาทางฉันเมื่อเห็นฉินเจิ้งไม่สนใจฉัน เฉิงเหยียนชิ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
เมื่อฉินเจิ้งได้ยินก็หยุดชะงักทันที เพียงแวบเดียวที่เห็นภาพนั้นเขาก็เริ่มตัวสั่นเทิ้มเขาเอื้อมมือไปเก็บรูปภาพคนตายที่กระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นคนที่อยู่บนภาพนั้นเป็นแม่แท้ ๆ ของเขา ฉินเจิ้งก็แทบยืนไม่ไหว“คุณว่ายังไงนะ?”“ทำไมถึงเป็นแม่ของผม...ทำไมจู่ ๆ ....แม่ของผมเกิดเรื่องทำไมถึงไม่มีใครบอกผม?”ฉินเจิ้งรับความกระทบกระเทือนไม่ได้ กอดรูปภาพและทรุดลงนั่งร้องไห้บนพื้น เศษกระจกที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ได้เจาะทะลุชุดสูทราคาแพงของเขาเข้าไปบาดผิวหนังของเขาจนเลือดซึมแต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึก ยังคงกอดรูปภาพนั้นไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็พยายามกดโทรหาแม่ของตัวเองอย่างไม่ลดละ“หมายเลขที่ท่านเรียก ยังไม่เปิดใช้บริการ...”“หมายเลขที่ท่านเรียก ยังไม่เปิดใช้บริการ...”ฉันล้วงหยิบใบอนุญาตเผาศพออกมาโยนใส่หน้าของเขา มองเขาและพูดอย่างชัด ๆ ว่า “แม่ตกจากบันไดเมื่อสามวันก่อน หมอช่วยไว้ไม่ได้”“ญาติของคุณติดต่อคุณไม่ได้ จึงโทรมาหาฉัน ให้ฉันมาจัดการงานศพให้ครอบครัวของคุณแทนคุณ”เฉิงเหยียนชิงตื่นตระหนก รีบเข้าไปคว้ามือของฉินเจิ้งเตรียมกลับ แต่กลับถูกฉินเจิ้งสะบัดทิ้งฉินเจิ้งตะ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ความรักของฉันและฉินเจิ้งเริ่มต้นเมื่อสามปีก่อน และจบลงตั้งแต่สามปีก่อนตอนที่ฉันเพิ่งรู้จักเขา ธุรกิจของฉินเจิ้งที่เพิ่งสร้างขึ้นล้มเหลว เขาจึงมักจะไปดื่มเหล้าจนเมาอยู่ในบาร์ทุกวันซึ่งในตอนที่เดินผ่านบาร์นั้น ฉินเจิ้งได้เข้ามาช่วยฉันที่กำลังถูกคนลวนลามอยู่ข้างทาง เขายืนกอดอกอยู่หน้าฉัน“ถ้าแตะต้องเธอ ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ”ฉันที่ยังเด็กนั้นไร้เดียงสามาก ไร้เดียงสาจนตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบเป็นเวลาสามปี ฉินเจิ้งเริ่มต้นธุรกิจใหม่อีกครั้งด้วยกำลังใจของฉัน จนมีฉินกรุ๊ปที่มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในตอนนี้แต่เพราะฉันปฏิเสธการแต่งงานแบบคลุมถุงชนแล้วไปแต่งงานกับฉินเจิ้ง จนโดนพ่อแม่ไล่ออกจากบ้านในตอนนั้นเขาไม่เพียงแต่ไม่ทิ้งฉันที่เป็นลูกคนรวยตกยาก กลับยังจะดีกับฉันมากกว่าเดิมเมื่อไหร่ที่บริษัทรับพนักงานหญิงคนใหม่เข้ามา เขามักจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดและยื่นมือถือให้ฉันตรวจสอบเสมอ “ที่รัก คุณดูสิ ผมไม่ได้นอกใจนะ!”และทุกครั้งที่ฉันพยักหน้า เขาก็มักจะจุ๊บหน้าผากของฉัน“ขอบคุณที่รักที่เชื่อใจผม”ผู้ชายแบบนี้ เมื่อก่อนฉันยินดีอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตแต่เรื่องมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหนน
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ทันใดนั้นในกลุ่มคนก็เกิดการจลาจลขึ้น หลังจากที่ผู้ชายเหล่านั้นเห็นหน้าของฉันชัด รอยยิ้มมุ่งร้ายก็ปรากฏขึ้นมาทันที“ในที่สุดก็หาพวกเธอเจอซะที เหล่าเพื่อนเจ้าสาวที่น่ารัก” คนเหล่านั้นเข้ามาประคองฉันลุกขึ้น ส่วนคนที่เหลือได้ตรงเข้าไปในเต็นท์ไม่นานพวกเขาก็พบว่าเพื่อนเจ้าสาวที่เคยอยู่ในเต็นท์เวลานี้ได้หายตัวไปแล้วฉันถูกตบอย่างแรงเพราะฉันหลบไม่ทัน จึงถูกตบจนกลิ้งไปบนพื้น ทำให้มือพลาดไปโดนตะปูที่คลึงเต็นท์อยู่ด้านข้าง เลือดสดไหลซึมผู้ชายเหล่านั้นไม่คิดจะปล่อยฉันไป ทั้งยังใช้รองเท้าสกปรกเหยียบบนตัวของฉัน“บอกมา เพื่อนเจ้าสาวเหล่านั้นไปไหน!”ฉันส่ายหน้าถ้าฉันตามพวกเธอกลับมาทรมานกันฉันเพียงเพราะพวกเธอไม่ชอบฉัน มันก็ไม่มีประโยชน์เมื่อพวกผู้ชายเห็นว่าฉันกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมตอบ รอยยิ้มเยือกเย็นก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้า“ได้ ในเมื่อพวกเธอหนีไปแล้ว งั้นพวกเราคงต้องจัดการเพื่อนเจ้าสาวเธอแค่คนเดียว เธอเตรียมรับมือไว้ให้ดี ๆ ล่ะ!”ฉันก็ถูกลากไปกลางสนามพวกผู้ชายอ่านกติกาของเกมอย่างชอบอกชอบใจภายในสิบนาที ใครก็ตามที่สามารถรวบรวมชิ้นส่วนเสื้อผ้าบนตัวของฉันได้มากที่สุด คนนั้นก็จะได้สิท
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เมื่อเขาเห็นสภาพของฉัน เขาถึงกับชะงักอย่างไม่อยากเชื่อสายตาฉันปิดหน้าตามสัญชาตญาณทันทีดูเหมือนว่าฉันไม่มีหน้าพบฉินเจิ้งแล้วฉินเจิ้งตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะวิ่งเข้ามาคลุมเสื้อบนตัวของฉัน“ฉินเจิ้ง คุณรู้ใช่ไหมว่าหมู่บ้านของคุณมีประเพณีหยอกเพื่อนเจ้าสาวมาตลอด?”ฉันยิ้มอย่างขมขื่นในอ้อมกอดของฉินเจิ้ง และถามเขาฉินเจิ้งไหล่ตก ก่อนจะขยับตัวไปด้านหลังด้วยจิตใต้สำนึก เพื่อรักษาระยะห่างกับฉัน“หลานหลาน คุณฉลาดขนาดนั้น ผมนึกว่าคุณน่าจะหนีเอาตัวรอดได้”ฉินเจิ้งเม้มปาก น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้ความรู้สึกฉันเรียกผู้ช่วยมาแล้ว ฉินเจิ้งช่วยอุ้มฉันขึ้นรถผู้ช่วยมองฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง “พี่หลานหลาน พวกเราไปลงบันทึกประจำวันกันเถอะ จะให้คนพวกนี้รังแกไม่ได้!”ฉินเจิ้งตัดบทผู้ช่วย แล้วมองฉันด้วยสายตาที่สับสน“หลานหลาน ถ้าคุณไปแจ้งความตอนนี้ ผมจะติดรากแหไปด้วยนะ”“ถ้าผมติดรากแห แม่ผมต้องแชร์ภาพหลุดของคุณลงโซเชียลแน่ คุณคิดว่ายังจะมีใครอยากได้คุณอีกไหม?”ฉันตะลึงงัน แล้วหันไปมองฉินเจิ้งน้ำเสียงของฉินเจิ้งอ่อนลงแล้ว ดูพยายามปลอบใจฉัน“หลานหลาน ผมไม่รังเกียจคุณหรอก เรื่องในวันนี้เราจะคิดซะว
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ฉันมองสายลมพัดซู่ ๆ อยู่นอกหน้าต่างแล้วยิ้มอย่างเยือกเย็นในใจสิ่งของมูลค่าสี่สิบล้านถูกทำลายจนยับเยิน จะคืนก็คืนไม่ได้ งั้นถือว่าเป็นกรรมที่ฉินเจิ้งและแม่สามีต้องชดใช้ละกันต่อไปถึงตาฉินเจิ้งกับเดรัจฉานคนนั้นแล้วทุกคนในหมู่บ้านต้องชดใช้ จะไม่มีใครหนีพ้นไปได้แม้แต่คนเดียวฉันส่งคลิปทั้งหมดในกล้องวงจรปิดครั้งนี้ รวมถึงผลการประเมินความพิการออกไปแม้ว่าการปรากฏตัวของเฉิงเหยียนชิงจะเหนือความคาดหมายของฉันจริง แต่การเดินทางไปบ้านเกิดของฉินเจิ้งเที่ยวนี้เป็นแผนการที่ฉันวางเอาไว้แต่แรกแล้วเนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดเรื่องในงานแต่งครั้งที่แล้วในหมู่บ้านไม่มีกล้องวงจรปิด ฉันจึงไม่สามารถหาหลักฐานมาพิสูจน์ได้ว่าใครมีส่วนเกี่ยวข้องบ้างการกลับบ้านครั้งนี้ อย่างแรกเพื่อมาเอามือถือของแม่สามี สองคือเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน ฉันตัดสินใจเอาตัวเข้าแลก สร้างสถานการณ์ให้พวกเขาทำผิดซ้ำอีกครั้งแต่ครั้งนี้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ถูกกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงบันทึกไว้หมดแล้วฉันคิดไม่ถึงว่าจะได้คนโง่อย่างเฉิงเหยียนชิงมาด้วยอีกคนฉันสงสัยจริง ๆ ว่าฉินเจิ้งชอบเธอได้ยังไงได้แต่พูดว่าว่าฉินเ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ได้ยินว่าเฉิงเหยียนชิงร้องไห้อาละวาดอยู่ในโรงพยาบาล เธอกำลังคืนดำรงธรรมแทนสวรรค์ ลงโทษชู้ เธอไม่ผิดตำรวจทนฟังเสียงโวยวายของเธอไม่ไหว จึงพูดว่า “คุณจะเอะอะทำไม? ก็คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นเมียน้อย?”เฉิงเหยียนชิงตะลึงงัน สายตาแปรปรวน ก่อนจะพึมพำว่า “คนที่ไม่ถูกรักต่างหากที่เป็นเมียน้อย คนที่ไม่ถูกรักต่างหากที่เป็นเมียน้อย!”หมอนั่งสอดรู้อยู่ข้าง ๆ “ถ้าเขารักคุณยังจะเรียกร้องค่าเสียหายสี่สิบล้านเหรอ ผู้ชายเฮงซวย!”ในที่สุดเฉิงเหยียนชิงก็สงบลง แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความอ้างว้าง“ไม่ใช่นะ เห็น ๆ อยู่ว่าคนที่ไม่ถูกรักคือผู้หญิงคนนั้น.....”คลิปท่อนนี้ได้ถูกตัดต่อเป็นคลิปที่โหดร้ายทารุณแชร์อยู่บนโลกโซเชียล หลังจากที่ครอบครัวของเฉิงเหยียนชิงเห็นคลิปนั้นก็โพสต์ตัดสัมพันธ์กับเธอทันที และออกเงินให้แม้แต่แดงเดียวฉินเจิ้งใช้มาตรการหลบเลี่ยง ไม่มาร่วมพิจารณาคดีของศาล ได้แต่เก็บตัวทำงานอยู่ในบริษัททั้งวันทั้งคืนเพราะติดต่อฉันไม่ได้ เขาจึงใช้เพจออฟฟิเชียลเป็นไทม์ไลน์“หลานหลาน วันนี้ผมทำงานสิบสี่ชั่วโมงอีกแล้ว! ชมผมเร็วเข้า!”“หลานหลาน ผลประกอบการของบริษัทในเดือนนี้เพิ่มขึ้นสิบเปอร์เซ็นต์
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status