ฉันผู้ถูกคู่หมั้นทิ้งให้รอความตาย

ฉันตายอย่างทรมานมาก

กระดูกหักหลายที่ กระดูกซี่โครงที่หักแทงเข้าไปในมดลูก ทำให้เกิดการฉีกขาดและเสียเลือดเป็นจำนวนมาก

ตอนตาย เลือดของฉันอาบย้อมไปทั้งเตียงผู้ป่วย

สภาพการตายน่าอนาถ จนแม้แต่หมอและพยาบาลยังต้องยกมือปิดหน้าอาเจียน

อาจเป็นเพราะตายอย่างคับแค้นใจเกินไป วิญญาณของฉันเลยไม่ยอมสลายไปเสียที

ฉันจ้องไปที่ร่างของตัวเองอย่างมึนงง กระทั่งข้างหูได้ยินเสียงพูดที่คุ้นหูลอยมา ฉันถึงไล่ตามไปด้วยความอยากรู้

เป็นอย่างที่คิด คนที่พูดคือลู่ซือเหิง

ในห้องฉุกเฉิน เขากำลังเปลี่ยนชุดผ่าตัดอย่างรีบร้อน พลางเอ่ยปากปลอบผู้หญิงที่เขาเฝ้ารัก แต่ไม่อาจแต่งงานด้วยได้ว่า

“หย่าฉี คุณอดทนไว้นะ ผมจะผ่าตัดให้คุณเดี๋ยวนี้!”

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนชุดผ่าตัด แล้วเริ่มช่วยผ่าตัดให้สวีหย่าฉี สีหน้าของเขาทั้งจริงจังและเคร่งขรึมแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

กระทั่งการผ่าตัดจบลง เขาถึงได้ถอนใจยาวอย่างโล่งอก

เมื่อเห็นว่าสัญญาณชีพของสวีหย่าฉีคงที่แล้ว ลู่ซือเหิงจึงเรียกผู้ช่วยมา ให้เขาย้ายสวีหย่าฉีไปเฝ้าสังเกตอาการที่ห้องผู้ป่วยทั่วไป

ท่าทีอึกอักและสีหน้าลังเลเหมือนมีอะไรอยากพูดของผู้ช่วย ทำให้ลู่ซือเหิงถามด้วยความสงสัยว่า “นายอยากพูดอะไร?”

ผู้ช่วยตอบว่า “คุณหมอลู่รู้จักผู้หญิงที่ถูกส่งมาพร้อมๆ กับคุณหนูสวีคนนั้นไหมครับ เมื่อกี้เธอเพิ่งจะ… ”

ผู้ช่วยคิดจะบอกลู่ซือเหิงว่าฉันตายแล้ว

ทว่า ลู่ซือเหิงกลับขัดคำพูดของผู้ช่วยไปอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งว่า “ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น ยิ่งไม่อยากรู้สถานการณ์ของเธอด้วย”

ผู้ช่วยพยักหน้า ส่งเสียงอ้อออกมาเบาๆ คำหนึ่ง

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าในใจเย็นเฉียบไปหมด ก็ใช่ ลู่ซือเหิงเกลียดฉันจะตาย แล้วจะยอมรับว่าฉันเป็นคู่หมั้นของเขาต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง

แต่เขาไม่รู้ว่า ตอนนี้ฉันตายแล้ว ตายอยู่ในห้องผู้ป่วยที่ห่างจากเขาไปแค่กำแพงกั้นเท่านั้น

ฉันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนเกิดเรื่อง ฉันได้ใช้กำลังทั้งหมดในตัวคว้าชายกางเกงของลู่ซือเหิงไว้

“ช่วยฉันด้วย…ฉันใกล้จะตายแล้วจริงๆ…”

“อย่าทิ้งฉันเลยนะ ขอร้องคุณล่ะ ช่วยฉันด้วย…”

ไม่ว่าใคร ถ้าได้เห็นเลือดแอ่งใหญ่ที่อยู่ใต้ตัวของฉัน ต้องไม่มีทางอยู่เฉยได้แน่

แต่คู่หมั้นที่ฉันรักที่สุด กลับทอดตามองฉัน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

“หลินหร่วน มีน้ำใจบ้างได้ไหม? ไม่เห็นเหรอว่าหย่าฉีสลบไปแล้ว?!”

“เธอผลักเขาลงมาจากตึกยังไม่พอ ยังจะขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยเธออีกเหรอ? เธอต้องการเอาชีวิตเขาขนาดนั้นเชียวเหรอ?!”

“หลินหร่วน ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่อำมหิตแบบนี้!”

ฉันปล่อยลู่ซือเหิง ยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดไปหยิบรายงานการตั้งครรภ์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ ฉันอยากจะบอกลู่ซือเหิงว่าฉันท้องแล้ว ต่อให้แค่ทำเพื่อลูกในท้อง ก็ขอให้เขาช่วยฉันด้วย

แต่ว่า ลู่ซือเหิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉันสักครั้ง เขาทิ้งคำพูดไว้อย่างใจร้ายว่า “เรื่องนี้ รอฉันกลับมาค่อยคิดบัญชีกับเธอ!”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจฉันที่เต็มไปด้วยเลือดทั้งตัวอีก

แต่กลับอุ้มสวีหย่าฉีที่หมดสติ แล้วหมุนตัวจากไป

รอจนฉันหยิบรายงานการตั้งครรภ์ออกมา ลู่ซือเหิงกับสวีหย่าฉีก็หายไปจากระยะสายตาของฉันแล้ว

หยดน้ำตาเม็ดโตของฉันหยดลงบนรายงานการตั้งครรภ์ มองชีวิตน้อยๆ ที่ก่อตัวเป็นรูปร่างแล้วบนรายงานการตั้งครรภ์แผ่นนั้น ด้วยดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตา

ขอโทษด้วย ลูกรัก เพราะพ่อของลูกไม่ชอบแม่ ดังนั้นเขาเลยไม่ช่วยแม่ และยิ่งไม่มีทางช่วยลูกด้วย