ชิงหยวนดั่งฝัน

เจียงอวี่หมิงกำลังเลือกของขวัญวันเกิดอายุ 23 ปีให้หลีทิงเสวี่ยอยู่บนแท็บเล็ต

เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นชิงหยวน เขาก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า

“บ้านที่ให้เสวี่ยเอ๋อร์ไม่แพง รวมค่านายหน้าแล้วก็ไม่ถึง 3.5 ล้านหรอก”

“วิลล่านอร์ทชอร์หมายเลขหนึ่งที่อยู่ในมือคุณ เป็นทำเลที่ดีที่สุดของทั้งเมือง คุณไม่ขาดทุนหรอก”

“ชิงหยวน ผมยังรักและเอ็นดูคุณที่สุดอยู่ดี”

คำพูดของเขาเบาบางราวสายลม แต่เสิ่นชิงหยวนกลับแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

เจียงอวี่หมิงพูดไม่ผิด ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน เขาเอ็นดูเธอที่สุดจริง ๆ

บัตรของหลีทิงเสวี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน ส่วนบัตรของเสิ่นชิงหยวนก็มีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ

เพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าห้าล้านให้หลีทิงเสวี่ย แต่เขาก็ไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน

แต่เงินห้าสิบล้านนั้น เป็นกองทุนประจำเดือนของตระกูลเจียง

ส่วนแหวนมรกต ในวันประมูลเจียงอวี่หมิงแทบไม่ได้ไปด้วยตัวเอง

เพียงให้พ่อบ้านคอยดูแทน

ขณะที่หลีทิงเสวี่ย เพียงบ่นว่าหิว อยากกินโจ๊กอาหารทะเล ผู้ชายคนนี้ก็ลงมือทำกับข้าวเอง เผาหม้อพังไปถึงสองใบ

เพื่อน ๆ เตือนเธอว่า

“ชิงหยวน ตอนนี้เธอมีทั้งเงินและสถานะ เจียงอวี่หมิงก็แค่เลี้ยงเด็กสาวไว้ข้างนอก ไม่ได้ทำให้เธอเดือดร้อน อย่าอยู่ท่ามกลางความสุขแล้วไม่รู้ตัวสิ”

“นั่นสิ ชิงหยวน พ่อเธอก็ตาย แม่ก็กลายเป็นคนไข้นอนติดเตียง ตอนนี้เจียงอวี่หมิงยังยอมรับเธอไว้ ก็ควรพอได้แล้ว”

เสิ่นชิงหยวนก็อยากรู้จักพอ

แต่เธอมักลืมไม่ได้

ลืมไม่ได้ว่าในวันที่เธอกับเจียงอวี่หมิงเพิ่งคบกัน เขาเคยจุดดอกไม้ไฟครึ่งเมืองเพื่อเธอ

ลืมไม่ได้ว่าในวันที่ตระกูลเสิ่นล้มละลาย เธอไม่อยากลากเขามาลำบาก จึงดึงดันจะเลิกรา

ชายคนนั้นยืนรออยู่ท่ามกลางสายฝน ดวงตาแดงก่ำ

เขาพูดว่า

“เสิ่นชิงหยวน คุณคือชีวิตของผมเจียงอวี่หมิง ถ้าไม่มีคุณ ผมอยู่ไม่ได้”

เจ็ดปีผ่านไป เสิ่นชิงหยวนเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่า

เจียงอวี่หมิงกลับพูดอย่างเรียบเฉย เพียงทิ้งประโยคหนึ่งไว้

“วันเกิดของเสวี่ยเอ๋อร์ใกล้จะถึงแล้ว รู้จักวางตัวหน่อย อย่ามาก่อเรื่องตอนนี้”

จมูกแสบขึ้นมา เสิ่นชิงหยวนหยิบสัญญาหย่าที่เตรียมไว้เนิ่นนานออกมา พยายามทำเสียงให้สบาย

“เซ็นเถอะ เซ็นแล้วฉันจะไม่ก่อเรื่องอีก”

เธอคิดว่าเจียงอวี่หมิงจะโกรธจัด

หรือไม่ก็แย่งสัญญาหย่าไปฉีกทิ้งเป็นชิ้น ๆ แล้วพูดอย่างเคียดแค้นว่า

“เสิ่นชิงหยวน อย่าฝันไปเลย ผมไม่ยอมให้คุณไปไหน”

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ เจียงอวี่หมิงเพียงมองเธอแวบหนึ่งก็เปิดเอกสารไปหน้าสุดท้ายทันที

ขณะเซ็นชื่อ เขาพูดไปด้วยว่า

“จำคำพูดของคุณไว้นะ ผมเซ็นแล้ว คุณต้องไม่ก่อเรื่องอีก”

เสิ่นชิงหยวนพยักหน้า เสียงเบาราวกับก้อนเมฆ

“จำได้ จะไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว”

บัดนี้ ระหว่างเธอกับเขา เหลือเพียงระยะเวลาพักใจสั้น ๆ แค่ 30 วันเท่านั้น