บทที่ 2

ฉันถอนหายใจและปิดเครื่อง

คงเป็นคนน่าสงสารที่เจ็บปวดจากความรักอีกแล้วสินะ ถ้าถึงตอนนั้นมีส่วนไหนที่ฉันพอช่วยได้ฉันก็จะช่วย

ฉินเจิ้งยังคงไม่ตอบข้อความและไม่โทรกลับหาฉัน

แม่สามีถูกเผาแล้ว สุดท้ายฉันก็ต้องเป็นฝ่ายส่งข้อความหาฉินเจิ้ง “ฉันจะรอคุณอีกครึ่งวัน ถ้าคืนนี้คุณยังไม่มาอีกฉันจะฝังแล้ว”

ถึงยังไงก็เป็นบ้านเก่า เก็บคนตายไว้ในบ้านนาน ๆ ก็คงไม่ดีต่อฮวงจุ้ย

บรรดาญาติๆ ของฉินเจิ้งพากันจับกลุ่มเล็ก ๆ เล่นไพ่นกกระจอก โดยมีเปลือกเมล็ดแตงโมกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

ฉันตั้งใจนั่งให้ไกลจากพวกเขา เมื่อเห็นพวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นและไม่คิดจะมาหาเรื่องฉัน ฉันจึงให้บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสลับกันไปกินข้าว

กลิ่นควันบุหรี่ที่ตลบอบอวลอยู่ในห้องทำให้ฉันปวดหัวมาก

ฉันขมวดคิ้วแน่น ขณะกำลังจะออกไปสูดอากาศข้างนอก ก็ได้ยินเสียงโวยวายตรงเข้าหน้าประตูดังใกล้เข้ามาทุกที

ทันทีที่เปิดประตู ฉันก็ชนกับเฉิงเหยียนชิงอย่างจัง

ด้านหลังของเธอมีคนติดตามเจ็ดถึงแปดคน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือไม้กระบอง เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีจะหาเรื่อง

ฉันตกใจเล็กน้อย “เฉิงเหยียนชิง? เธอมาทำอะไรที่นี่?”

เฉิงเหยียนชิงตะลึงงันก่อน จากนั้นก็เท้าเอวตะโกนไปด้านหลัง “ไม่ผิดตัวแน่ เธอนี่แหละคือเมียน้อย! ไม่งั้นเธอจะรู้จักชื่อของฉันได้ยังไง!”

เฉิงเหยียนชิงไม่รอให้ฉันได้สติ เธอง้างมือและตบหน้าฉันทันที

ฉันไม่ได้นอนมาหลายคืนเพราะต้องจัดงานศพ จึงหน้ามืดตาลายล้มไปบนพื้นทันที

เมื่อเฉิงเหยียนชิงเห็นภาพนั้นก็กรีดร้องหนักกว่าเดิมแล้วสาวเท้าเข้ามากระชากคอเสื้อของฉัน

“แฟนฉันยังไม่มาจ๊ะ เธอจะแกล้งทำตัวอ่อนแอทำไม นังสำออย!”

พูดจบ เธอก็จิกหัวของฉันตบอีกฉาดหนึ่ง เล็บแหลมคมข่วนเข้าที่หางตาและมีเลือดไหลซึมออกมาทันที

ฉันยังไม่รู้ว่าเลยว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ ๆ ก็ถูกตบโดยไม่ทราบสาเหตุ ความโกรธของฉันปะทุขึ้น จึงลุกขึ้นและง้างมือตบหน้าเฉิงเหยียนชิง

เฉินเหยียนชิงกุมหน้าและมองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ

“เธอกล้าตบฉันเหรอ? เมียน้อยที่ไร้ยางอายอย่างเธอกล้าตบเมียหลวงอย่างฉันเหรอ?”

“แฟนฉันคือบอสใหญ่ของฉินกรุ๊ปแห่งนี้! คนบ้านนอกคอกนาอย่างเธอกล้ามายุ่งกับแฟนของฉัน ริอ่านจะไต่เต้าเลื่อนตำแหน่ง อยากตายนักหรือไง?”

ฉันเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง ที่แท้แฟนของเธอก็คือฉินเจิ้งสามีตามกฎหมายของฉัน

ตอนแรกฉันคิดว่าเธออาจจะหาเรื่องผิดคน พอเห็นอย่างนี้ไม่น่าผิดคนจริง ๆ

แต่น่าเสียดาย เธอต่างหากที่เป็นเมียน้อยที่ไร้ยางอาย

ฉันเห็นแก่งานศพ จึงไม่อยากถือสาเอาความกับเฉิงเหยียนชิง พยายามจะพูดโน้มน้าว

“ที่บ้านกำลังมีงานศพ ไม่เป็นมงคล พวกเธอกลับไปกันก่อนเถอะ รอให้งานศพจบก่อนแล้วฉันค่อยไปคุยกับเธอ”

เฉิงเหยียนชิงได้ยินแล้วก็ตะลึงงัน เมื่อนึกได้ก็รีบเงยหน้ามองเฟอร์นิเจอร์ในห้อง

รูปภาพของผู้เสียชีวิตถูกแขวนอยู่ในห้องรับแขก โดยมีโกศใส่กระดูกเล็ก ๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เพชรที่ฝังประดับอยู่บนโกศส่องแสงประกายวิบวับ

ญาติทุกคนในห้องต่างหยุดเล่นไพ่นกกระจอกในมือแล้วหันมามองทางฉันด้วยท่าทางอยากรู้เรื่องชาวบ้าน

เฉิงเหยียนชิงรู้สึกประหม่า จึงคว้าไม้กระบองมาถือป้องกัน “พวกคุณอย่าเข้ามานะ! ฉันแค่จะมาจัดการเมียน้อยเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ! ถ้าพวกคุณกล้าทำร้ายฉัน ฉันจะแจ้งความ!”

บรรดาญาติยังคงนิ่งเฉย ใบหน้าเผยรอยยิ้มขบคิดบางอย่าง

จนเวลาผ่านไปนาน เฉิงเหยียนชิงเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาประคองฉัน จึงเข้าใจทันที เธอชี้มาที่ฉันและยิ้มเยาะ

“นังปีศาจจิ้งจอก เธอเห็นไหมว่าขนาดครอบครัวของเธอก็ยังไม่เข้าข้างเธอเลย ใครจะช่วยเธออีก? วันนี้ฉันจะดำรงธรรมแทนสวรรค์!”

เฉิงเหยียนชิงมองไปที่รูปภาพผู้ตาย แล้วมองไปทางของขวัญที่วางอยู่เต็มห้อง

เธอยิ้มเยาะอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “คนที่อยู่บนภาพนั้นคือแม่ของเธอสินะ ส่วนของขวัญที่วางอยู่บนพื้นนั้นคงจะเป็นของขวัญที่แฟนฉันส่งมาให้สินะ”