Short
เรือนหอของเรากลายเป็นของแฟนเก่า

เรือนหอของเรากลายเป็นของแฟนเก่า

โดย:  อาอวี้อวี๋จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
3.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พวกคุณละกัน” ในที่สุดแฟนสาวก็ลนลาน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
“ผมกับญาติห่าง ๆ ช่างมีวาสนากันจริง ๆ เรือนหออยู่ชุมชนเดียวกัน แถมชั้นบ้านเลขที่ก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าผมดูยูนิตผิดหรือเปล่า”ผมแอบส่งข้อความถึงแฟนสาวของผม ซูเสวี่ยเซียน บ่นถึงเรื่องบังเอิญที่แปลกประหลาดนี้เพิ่งส่งไป ชิวเทียนหลางลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของผมก็พาว่าที่เจ้าสาวของเขาออกมาจากห้องนอนญาติ ๆ ต่างส่งเสียงร้องอย่างยกยอปอปั้น ว่าที่เจ้าสาวก็ปิดหน้าด้วยความเขินอายมีแต่ผมคนเดียวที่ยืนอึ้งอยู่กับที่เดิมจนกระทั่งแม่ใช้ศอกมาสะกิดผม แล้วพูดอย่างผิดหวังไม่ได้ดั่งใจว่า:“ดูแกสิ ลูกพี่ลูกน้องของแกคนนี้กำลังจะแต่งงานแล้ว แกลองมองตัวเอง วันวันบอกว่าจะพาแฟนที่ไม่มีตัวตนของแกกลับมา เมื่อไหร่จะให้ฉันได้เจอตัวเป็น ๆ ล่ะ?”แม่ แม่ได้เจอแล้วตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างผู้ชายคนอื่นด้วยท่าทีเขินอายก็คือแฟนของผม ซูเสวี่ยเซียนสุดท้ายผมไม่ได้พูดออกมา เพราะกลัวว่าแม่ของผมจะโกรธจนโรคหัวใจกำเริบตรงนี้ตอนที่ผมเข้ามาในชุมชนเมื่อครู่นี้ ผมก็รู้สึกประหลาดใจมากที่ตัวเองและลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ คนนี้จะมีวาสนากันขนาดนี้ ถึงกับเลือกเรือนหอในชุมชนเดียวกันเสียด้วยผลก็คือ ยิ่งเดินยิ่งบังเอิญมากขึ้น ยังเป็นยูน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ว่าที่เจ้าสาวพบปะทุกคนเสร็จแล้ว เตรียมที่จะไปร้านอาหารรับประทานอาหารกันเดิมทีผมอยากจะหาข้ออ้างขอตัวจากไปก่อนไม่คิดว่าซูเสวี่ยเซียนมาดึงผมอย่างลับ ๆ พาผมไปที่มุมหนึ่งรอยยิ้มอันอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ของเธอได้หายไปหมดแล้ว เธอขมวดคิ้วจ้องมองผม ราวกับกำลังมองศัตรูอยู่“ฉันรู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่ ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือเรื่องที่ถูกเร่งรัดให้หาคู่แต่งงานเท่านั้น เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่ของเขาเป็นห่วง และทำเพื่อความกตัญญูด้วย ฉันกำลังทำความดีนะ ถ้าคุณกล้าก่อกวนเราก็เลิกกันเลย”เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคนที่ทำผิดคือเธอแต่เธอกลับเอาการเลิกรามาขู่กันได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียงไพ่ในมือเธอที่สามารถทิ้งออกมาได้ตลอดเวลาผมมองเธอด้วยความเหลือเชื่อ:“แต่นี่คือเรือนหอของเรา คุณคือแฟนของผมนะ”ซูเสวี่ยเซียนไม่สนใจ“ก็บอกแล้วว่าแค่ช่วยเหลือเพื่อน เขาถูกพ่อแม่เร่งรัดให้แต่งงานจนเครียดเกินไป แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่เอามาใส่ใจ คุณจะคิดเล็กคิดน้อยอะไร ถ้าไม่ได้จริง ๆ ถึงเวลานั้นก็ขายเรือนหอนี้ไปแล้วไปซื้อใหม่เถอะ การตกแต่งในตอนนี้ ฉันก็ไม่ถูกใจเท่าไหร่”บ้านที่เธอเอา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
อันที่จริงวันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมและซูเสวี่ยเซียนมีความสุขกัน ผมและซูเสวี่ยเซียนนัดกันว่าจะมาพบพ่อกับแม่ของผมเราคบกันมาสามปี แต่กลับเลื่อนวันพบพ่อแม่ครั้งแล้วครั้งเล่าซูเสวี่ยเซียนมักจะมีข้ออ้างมากมายมาหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ ตื่นเต้น งานยุ่ง รู้สึกไม่สบาย ปฏิทินโหราศาสตร์เขียนไว้ว่าวันนี้ไม่เหมาะที่จะพบผู้ใหญ่สามเดือนที่แล้ว เป็นครั้งที่พวกเราใกล้จะได้พบกับผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการมากที่สุดพ่อแม่ของผมต่างสวมเสื้อผ้าก้นหีบ และไปถึงห้องรับรองที่จองไว้แต่ซูเสวี่ยเซียนก็ยังไม่ปรากฏตัวสักทีผมโทรหาสายแล้วสายเล่าก็เป็นสายไม่ว่าง จนในที่สุดเธอก็ส่งข้อความมาฉบับหนึ่งว่า "เพื่อนของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์"เมื่อเห็นเหตุผลที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ ผมก็รู้ว่าเธอกำลังหลบเลี่ยงอีกแล้วซูเสวี่ยเซียนเคยบอกผมว่าพ่อแม่ของเธอหย่าร้างกัน ดังนั้นเธอจึงกลัวการแต่งงานมาโดยตลอด และผมในเวลานั้นเพียงแค่กอดเธออย่างปวดใจ สัญญาว่าผมจะรอจนกว่าเธอจะพร้อมดังนั้นผมจึงรับความผิดที่แฟนสาวไม่ได้มาให้ตัวเองอีกครั้ง“ขอโทษครับ ผมแจ้งเวลากับเธอผิดไป และเธอบังเอิญมีประชุมมาไม่ทัน คราวหน้านะครับ คราวหน้านะ”แต่พ่อแม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ผมยิ้มแย้ม“คุณได้ยินชัดแล้วไม่ใช่หรือไง? เราเลิกกันแล้ว”“คุณอย่ามางี่เง่าไร้เหตุผลนะ ถ้าพูดคำว่าเลิกกันแบบนี้ออกมาแล้วก็คืนคำไม่ได้แล้วนะ”ซูเสวี่ยเซียนมองผมอย่างจริงจังมากที่แท้เธอก็รู้ด้วยว่าเรื่องแบบนี้เอามาพูดไปเรื่อยไม่ได้เพียงแต่ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองก็เลยกล้าเช่นนั้น“ผมไม่คิดจะคืนคำที่ผมพูดไป ตอนนี้เราเลิกกันแล้วจริง ๆ”ผมปิดประตูลง ในที่สุดก็แสดงท่าทีของผมอย่างชัดเจนพวกเราจบกันแล้ว……การหมดใจ ที่แท้ก็ใช้เวลาเพียงเสี้ยวเดียวก็ได้แล้ววันรุ่งขึ้น ผมย้ายออกจากบ้านที่ผมเคยอยู่มาสามปีกลับไปที่บ้านโดยไม่หันหลังไปมองพ่อกับแม่กำลังทำอาหารอยู่ เห็นผมขนย้ายสัมภาระที่มากมายปฏิกิริยาแรกคือเป็นห่วงมาก“ลูก เกิดอะไรขึ้นกับลูกหรือเปล่า? บอกพ่อแม่มา พวกเราจะช่วยลูกเอง ไม่มีปัญหาใดที่ก้าวผ่านไม่ได้หรอกนะ”ต่อหน้าพ่อแม่ ผมกลายเป็นเด็กอีกครั้งความคับข้องใจเมื่อวานในที่สุดก็กลายเป็นน้ำตาในวันนี้พวกท่านกอดผมอย่างปวดหัวใจมากยิ่งขึ้นผมสงบสติอารมณ์ลง แล้วค่อยเล่าเรื่องแฟนสาวของผมให้ฟังพ่อขมวดคิ้ว ท่านเป็นคนหัวโบราณ เมื่อได้ยินเรื่องพิลึกพิลั่นอย่างนี้เป็นครั้งแรก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
อันที่จริงนี่เป็นเกมเล็ก ๆ ที่ผมและซูเสวี่ยเซียนตกลงกันถ้าฝ่ายหนึ่งโกรธ อีกฝ่ายกลับไม่รู้ว่าผิดอะไร ฝ่ายที่โกรธก็สามารถใช้วิธีนี้เพื่อให้อีกฝ่ายออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดได้แต่นั่นจำกัดไว้ตอนที่เรายังมีความรู้สึกกันเท่านั้นและมักจะเป็นผมฝ่ายเดียวที่เติมเงินต่ออายุเสมอซูเสวี่ยเซียนมีท่าทีที่เฉยเมยมาโดยตลอด มีแต่จะแข่งกับผมเพื่อดูว่าใครจะโกรธได้นานกว่ากันแต่ว่านะ จำนวนเงินในตอนนี้ดูยังไงมันก็ผิดปกติช่วงกำลังสงสัย เพื่อนไม่รู้เรื่องการเลิกราของผม จึงส่งอินสตราแกรมของซูเสวี่ยเซียนมาให้ผม หยอกล้อว่า“เจ๋งอะไรขนาดนั้น? อยากออกไปเที่ยวแล้ว”นั่นคือแบบฟอร์มใบเสนอราคาสำหรับกรุ๊ปทัวร์99,900 คือดูแลปกติสำหรับคนสองคน149,400 เป็นวีวีไอพีสำหรับสองคนซูเสวี่ยเซียนคำนวณได้ดีจริง ๆอยากใช้วิธีนี้เพื่อให้ผมเป็นฝ่ายขอโทษและขอคืนดี ในขณะเดียวกันถ้ามีเงินก็สามารถพาแฟนเก่าไปท่องเที่ยวแบบสวีทได้ผมหัวเราะเยาะ เป็นไปไม่ได้แล้วผมโพสต์ประกาศอย่างเป็นทางการโดยตรงบนอินสตราแกรม[กลับคืนสู่ความโสด อิสระภาพหมื่นปี!] ใต้คอมเม้นต์ต่างอวยพรให้ผมหลุดพ้นจากความทุกข์โศกผมมีความสุขมากด้วยเหตุนี้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ผมไม่ตอบ แต่สีหน้าที่เฉยเมยของผมได้ตอบทุกอย่างแล้วอดีตของผมกับเธอก็เหมือนหนังที่ฉาย และผมก็เป็นแค่ผู้ชมเท่านั้นตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับซูเสวี่ยเซียน ผมไม่สามารถรู้สึกถึงใจเต้นแรงได้อีกต่อไป มีเพียงความรำคาญ ซูเสวี่ยเซียนกลับอยากหันกลับมายื่นมือคว้าผมไว้ แต่เธอทำได้เพียงคว้าอากาศที่ว่างเปล่าเท่านั้นซูเสวี่ยเซียนจ้องมองมือของเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย“เพราะอะไร? เพราะอะไรกันแน่? แค่เพราะฉันให้ชิวเทียนหลางยืมเรือนหอ เล่นละครเป็นเพื่อนเขาเหรอ? แต่เขาก็เป็นญาติห่าง ๆ ของคุณเหมือนกันนะ ฉันแค่อยากช่วยจริง ๆ”“ผมรู้ว่าชิวเทียนหลางก็คือแฟนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยของคุณ ซูเสวี่ยเซียนหยุดเสแสร้งได้แล้ว คุณรู้อยู่แก่ใจว่าตอนนั้นคุณกำลังคิดอะไรอยู่”ซูเสวี่ยเซียนยังคงปฏิเสธที่จะรับฟัง ตะโกนออกมาทันทีว่า“ฉันเติมเงิน ฉันเติมเงินได้ไหม? ฉันอยากได้ไอเท็มเกม ฟังก์ชั่นคือต้วนซานหมิงอย่าโกรธอีกต่อไป ฉันขอเติมเงินไอเท็มชิ้นนี้”น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยคำขอวิงวอน น้ำตาเอ่อคลอดวงตาแล้วไลน์ที่ยังไม่ได้บล็อคแสดงขึ้นมาว่า ซูเสวี่ยเซียนโอนเงิน 50,000 บาท – รอกดรับหัวใจของผมราวกับถูกแช่แข็งมานานแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
ซูเสวี่ยเซียนเดินมาอย่างเปียกโชกทั้งตัว เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเธอถือร่มอยู่ในมือ แต่กลับเปียกโชกอย่างกับลูกหมาตกน้ำ ผมที่เปียกชุ่มของเธอแนบติดอยู่บนใบหน้าผมแทบจะจำไม่ได้แต่ใจของผมไม่มีความรู้สึกรักหยกถนอมบุปผาแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรถ้าเธอกลับไปก็มีชิวเทียนหลางคอยปลอบเธออยู่ดีเรื่องของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับผมเรื่องของผมก็ด้วย“ไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณรีบไปให้พ้นเลย”ความสุขของผมที่ได้กลับมาพบกับเจี่ยงชิงชิงถูกเธอทำลายโดยสิ้นเชิงอยากจะหนิบไม้กวาดในบ้านมาไล่คนซูเสวี่ยเซียนพูดขึ้นอย่างน้อยใจว่า“ฉันแค่เห็นว่าฝนตกแล้ว กังวลว่าคุณไม่มีร่ม เลยอยากจะเอาร่มไปให้คุณ”เจี่ยงชิงชิงที่อยู่ด้านข้างฟังจบก็หัวเราะออกมา“เธอจะบอกว่า เธอรอเอาร่มให้ที่หน้าประตูบ้านเขางั้นเหรอ? ทำไมเธอไม่ไปที่ธนาคารแล้วขอให้ธนาคารโอนเงินให้คุณเลยล่ะ”คำอุปมาแปลก ๆ ของเธอทำให้ผมหัวเราะออกมาด้วยใช่แล้ว วันที่ฝนตกหลายครั้งก่อนหน้านี้ ซูเสวี่ยเซียนไม่เคยที่จะแยแสเลยหากมีร่มเพียงคันเดียว เธอจะแย่งร่มเกือบทั้งคัน กลัวว่าตัวเองจะเปียก ไม่สนใจตัวของผมที่เลยออกไปด้านนอกแม้แต่น้อยและตอนนี้เธอก็แสร้งทำเป็นรอเอาร่มมาส่งถึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
วันรุ่งขึ้น ผมไปตรวจสอบเรือนหอไม่คิดว่ากุญแจถูกเปลี่ยนไปแล้วมีเสียงชายและหญิงหยอกล้อเล่นกันดังมาจากข้างในอย่างเลือนลางด้วยคำเตือนของเจี่ยงชิงชิง ผมได้คิดมาตรการตอบโต้ในใจไว้แต่แรกแล้วผมโทรหาญาติสองสามคนที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่อย่างใจเย็น นัดพวกเขาออกมาโดยอ้างว่ามอบของขวัญให้ลูกพี่ลูกน้องพวกเราหลายคนยืนอยู่ที่หน้าประตู และเคาะประตูชิวเทียนหลางใช้เวลาสักพักจึงจะออกมาเปิดประตู เผยน้ำเสียงรำคาญอย่างมาก“ใครเนี่ย? เดลิเวอรี่เหรอ?”เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย แค่ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวบรรดาป้าขมวดคิ้วทันทีเสียงของผู้หญิงดังมาจากในบ้านว่า“เทียนหลาง ใครเหรอ?”ผมฟังออกว่านี่ไม่ใช่ซูเสวี่ยเซียนบรรดาป้าหูดีมาก ฟังออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกท่านผลักชิวเทียนหลางออกไปแล้วเข้าไปทันที“แกที่เป็นผู้ชายที่กำลังจะแต่งงาน แกจะทำเรื่องที่ไม่ดีไม่ได้ นี่ทำให้ตระกูลของเราอับอาย”"อ๊า--"ในห้องที่รกรุงรัง มีเสียงกรีดร้องดังมาจากโซฟา ผู้หญิงคนนั้นตัวเปลือยเปล่า หลบไปซ่อนตัวอยู่ในห้องอย่างเร่งรีบจับได้คาหนังคาเขา“ชิวเทียนหลาง แกนี่มันไร้ยางอายเกินไปแล้วจริง ๆ!”“ฉันโตมาขนาดนี้ นี่เป็นคร
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status