Short
เรือนหอของเรากลายเป็นของแฟนเก่า

เรือนหอของเรากลายเป็นของแฟนเก่า

에:  อาอวี้อวี๋참여
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
8챕터
3.0K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พวกคุณละกัน” ในที่สุดแฟนสาวก็ลนลาน

더 보기

1화

บทที่ 1

南市

南市市立病院

「おめでとうございます。あなたは妊娠しています。お子さんはとても元気です」

霧島弥生は手の中の報告書を握りしめて、驚いた顔をした。

妊娠?霧島弥生は喜ばしさと驚きを感じながらも、まだ信じられなかった。

「これからは定期的に再診に来てくださいね。お父さんはいますか?入らせてもらえますか?いくつか注意点を伝えたいのですが」

先生の言葉に霧島弥生は気を取り直して、恥ずかしそうに笑った。「主人は今日来ていません」

「まったく。忙しいからといって、奥さんと赤ちゃんのことを放っておくわけにはいきませんよ」

病院を出て、外はしとしとと雨が降り出した。霧島弥生は自分の小腹を撫でた。

ここには、もう小さな命が宿っている。

宮崎瑛介との子供だ……

スマホが震える気がした。取り出して見たら、宮崎瑛介からのメッセージだった。

「雨が降ってる。この住所に傘を持ってきて」

霧島弥生はそのアドレスを確認した:○○クラブハウス

これはどこ?今日は会議があるって言っていたじゃないか?

しかし霧島弥生は迷いもせず、宮崎家のドライバーにこの住所まで自分を送らせた。

「もう帰っていいわ」

「奥様、私はここで待ったほうがいいじゃないでしょうか」

霧島弥生はしばらく考え、首を横に振って「結構よ。主人と一緒に帰るから」

宮崎瑛介を探しに来たのだから、彼と一緒に家に帰ろうと思った。

宮崎家のドライバーである田中はすぐに車を動かして去った。

さっきはじめじめと雨が降っていたが、今は激しい雨に変わった。

霧島弥生は傘を差してクラブの入り口へ歩いた。

ここはビリヤードクラブで、内装が高級そうに見えた。霧島弥生は入り口で止められた。

「申し訳ありませんが、会員カードを提示してください」

霧島弥生はしばらく考えて、結局外に出て宮崎瑛介にメッセージを送った。

「着いたよ。まだどのくらいいるの?下で待ってるから」

メッセージを送り、彼女は傘を持って入り口の近くに立って、雨を眺めながら、妊娠の確定診断について考えていた。

彼が出てくる時に直接伝えるか?それとも、彼の誕生日にサプライズプレゼントとして後であげた方がいいのか?

霧島弥生は考え込んでいた。自分が階上にいる人々の笑い者になっているとは思いもしなかった。

その人たちは今窓辺に手をついて、階下に立っている女の姿を眺めていた。

「瑛介、この名ばかりの奥さんはなかなか役に立つなあ。傘を持って来いと言われたら、本当に持ってきた。マジで君が雨に濡れると思ってるのかな?」

「もしかして、君を深く愛してるから、考えることすらやめたんじゃないか」

「ふざけんなよ」

物憂い声が個室の隅から低く聞こえてきた。

そこにいる男は背が高く、顔立ちは清潔感あふれていた。青白い肌が冷たく見え、切れ長でまつげが長く、特に魅力的な目をしていた。灰色の高級スーツを着て、長い足を組んで座っていた。

男は軽く手を上げ、手首にかけた精緻で豪華な腕時計を見た。

「携帯を返せ」

いたずらをしている友人たちは仕方なく携帯を返した。

「ふん、こんなに早く返すなんて」

「もういいの。奈々がここにいなかったら、瑛介の携帯を触るチャンスすらなかったんだから」

皆が冗談を言いながら、白いドレスを着た、顔立ちが綺麗で優しそうな女性を見ていた。

その女は周りの人の話を聞いていて、口をすぼめて笑った。「もう、瑛介の携帯でいたずらをするのはそもそもよくないんだから、私までからかわないで」と優しく言った。

隣の親友たちはやめる素振りを見せるを見せるどころか、かえって騒ぎ始めた。「瑛介の心の中で、奈々が一番大切だとは誰もが知ってるじゃないか」

「そうだよ、瑛介に聞いても、そう答えるだろう、ねえ瑛介?」

江口奈々はそれを聞いて、宮崎瑛介に目を向けた。

宮崎瑛介は薄い唇をわずかに上げ、否定はしなかった。

それを見て、皆はますます騒いだ。

「ほら、そうでしょう。瑛介にとって、奈々以外に大切な人はいない!」

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
8 챕터
บทที่ 1
“ผมกับญาติห่าง ๆ ช่างมีวาสนากันจริง ๆ เรือนหออยู่ชุมชนเดียวกัน แถมชั้นบ้านเลขที่ก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าผมดูยูนิตผิดหรือเปล่า”ผมแอบส่งข้อความถึงแฟนสาวของผม ซูเสวี่ยเซียน บ่นถึงเรื่องบังเอิญที่แปลกประหลาดนี้เพิ่งส่งไป ชิวเทียนหลางลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของผมก็พาว่าที่เจ้าสาวของเขาออกมาจากห้องนอนญาติ ๆ ต่างส่งเสียงร้องอย่างยกยอปอปั้น ว่าที่เจ้าสาวก็ปิดหน้าด้วยความเขินอายมีแต่ผมคนเดียวที่ยืนอึ้งอยู่กับที่เดิมจนกระทั่งแม่ใช้ศอกมาสะกิดผม แล้วพูดอย่างผิดหวังไม่ได้ดั่งใจว่า:“ดูแกสิ ลูกพี่ลูกน้องของแกคนนี้กำลังจะแต่งงานแล้ว แกลองมองตัวเอง วันวันบอกว่าจะพาแฟนที่ไม่มีตัวตนของแกกลับมา เมื่อไหร่จะให้ฉันได้เจอตัวเป็น ๆ ล่ะ?”แม่ แม่ได้เจอแล้วตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างผู้ชายคนอื่นด้วยท่าทีเขินอายก็คือแฟนของผม ซูเสวี่ยเซียนสุดท้ายผมไม่ได้พูดออกมา เพราะกลัวว่าแม่ของผมจะโกรธจนโรคหัวใจกำเริบตรงนี้ตอนที่ผมเข้ามาในชุมชนเมื่อครู่นี้ ผมก็รู้สึกประหลาดใจมากที่ตัวเองและลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ คนนี้จะมีวาสนากันขนาดนี้ ถึงกับเลือกเรือนหอในชุมชนเดียวกันเสียด้วยผลก็คือ ยิ่งเดินยิ่งบังเอิญมากขึ้น ยังเป็นยูน
더 보기
บทที่ 2
ว่าที่เจ้าสาวพบปะทุกคนเสร็จแล้ว เตรียมที่จะไปร้านอาหารรับประทานอาหารกันเดิมทีผมอยากจะหาข้ออ้างขอตัวจากไปก่อนไม่คิดว่าซูเสวี่ยเซียนมาดึงผมอย่างลับ ๆ พาผมไปที่มุมหนึ่งรอยยิ้มอันอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ของเธอได้หายไปหมดแล้ว เธอขมวดคิ้วจ้องมองผม ราวกับกำลังมองศัตรูอยู่“ฉันรู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่ ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือเรื่องที่ถูกเร่งรัดให้หาคู่แต่งงานเท่านั้น เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่ของเขาเป็นห่วง และทำเพื่อความกตัญญูด้วย ฉันกำลังทำความดีนะ ถ้าคุณกล้าก่อกวนเราก็เลิกกันเลย”เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคนที่ทำผิดคือเธอแต่เธอกลับเอาการเลิกรามาขู่กันได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียงไพ่ในมือเธอที่สามารถทิ้งออกมาได้ตลอดเวลาผมมองเธอด้วยความเหลือเชื่อ:“แต่นี่คือเรือนหอของเรา คุณคือแฟนของผมนะ”ซูเสวี่ยเซียนไม่สนใจ“ก็บอกแล้วว่าแค่ช่วยเหลือเพื่อน เขาถูกพ่อแม่เร่งรัดให้แต่งงานจนเครียดเกินไป แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่เอามาใส่ใจ คุณจะคิดเล็กคิดน้อยอะไร ถ้าไม่ได้จริง ๆ ถึงเวลานั้นก็ขายเรือนหอนี้ไปแล้วไปซื้อใหม่เถอะ การตกแต่งในตอนนี้ ฉันก็ไม่ถูกใจเท่าไหร่”บ้านที่เธอเอา
더 보기
บทที่ 3
อันที่จริงวันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมและซูเสวี่ยเซียนมีความสุขกัน ผมและซูเสวี่ยเซียนนัดกันว่าจะมาพบพ่อกับแม่ของผมเราคบกันมาสามปี แต่กลับเลื่อนวันพบพ่อแม่ครั้งแล้วครั้งเล่าซูเสวี่ยเซียนมักจะมีข้ออ้างมากมายมาหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ ตื่นเต้น งานยุ่ง รู้สึกไม่สบาย ปฏิทินโหราศาสตร์เขียนไว้ว่าวันนี้ไม่เหมาะที่จะพบผู้ใหญ่สามเดือนที่แล้ว เป็นครั้งที่พวกเราใกล้จะได้พบกับผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการมากที่สุดพ่อแม่ของผมต่างสวมเสื้อผ้าก้นหีบ และไปถึงห้องรับรองที่จองไว้แต่ซูเสวี่ยเซียนก็ยังไม่ปรากฏตัวสักทีผมโทรหาสายแล้วสายเล่าก็เป็นสายไม่ว่าง จนในที่สุดเธอก็ส่งข้อความมาฉบับหนึ่งว่า "เพื่อนของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์"เมื่อเห็นเหตุผลที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ ผมก็รู้ว่าเธอกำลังหลบเลี่ยงอีกแล้วซูเสวี่ยเซียนเคยบอกผมว่าพ่อแม่ของเธอหย่าร้างกัน ดังนั้นเธอจึงกลัวการแต่งงานมาโดยตลอด และผมในเวลานั้นเพียงแค่กอดเธออย่างปวดใจ สัญญาว่าผมจะรอจนกว่าเธอจะพร้อมดังนั้นผมจึงรับความผิดที่แฟนสาวไม่ได้มาให้ตัวเองอีกครั้ง“ขอโทษครับ ผมแจ้งเวลากับเธอผิดไป และเธอบังเอิญมีประชุมมาไม่ทัน คราวหน้านะครับ คราวหน้านะ”แต่พ่อแม่
더 보기
บทที่ 4
ผมยิ้มแย้ม“คุณได้ยินชัดแล้วไม่ใช่หรือไง? เราเลิกกันแล้ว”“คุณอย่ามางี่เง่าไร้เหตุผลนะ ถ้าพูดคำว่าเลิกกันแบบนี้ออกมาแล้วก็คืนคำไม่ได้แล้วนะ”ซูเสวี่ยเซียนมองผมอย่างจริงจังมากที่แท้เธอก็รู้ด้วยว่าเรื่องแบบนี้เอามาพูดไปเรื่อยไม่ได้เพียงแต่ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองก็เลยกล้าเช่นนั้น“ผมไม่คิดจะคืนคำที่ผมพูดไป ตอนนี้เราเลิกกันแล้วจริง ๆ”ผมปิดประตูลง ในที่สุดก็แสดงท่าทีของผมอย่างชัดเจนพวกเราจบกันแล้ว……การหมดใจ ที่แท้ก็ใช้เวลาเพียงเสี้ยวเดียวก็ได้แล้ววันรุ่งขึ้น ผมย้ายออกจากบ้านที่ผมเคยอยู่มาสามปีกลับไปที่บ้านโดยไม่หันหลังไปมองพ่อกับแม่กำลังทำอาหารอยู่ เห็นผมขนย้ายสัมภาระที่มากมายปฏิกิริยาแรกคือเป็นห่วงมาก“ลูก เกิดอะไรขึ้นกับลูกหรือเปล่า? บอกพ่อแม่มา พวกเราจะช่วยลูกเอง ไม่มีปัญหาใดที่ก้าวผ่านไม่ได้หรอกนะ”ต่อหน้าพ่อแม่ ผมกลายเป็นเด็กอีกครั้งความคับข้องใจเมื่อวานในที่สุดก็กลายเป็นน้ำตาในวันนี้พวกท่านกอดผมอย่างปวดหัวใจมากยิ่งขึ้นผมสงบสติอารมณ์ลง แล้วค่อยเล่าเรื่องแฟนสาวของผมให้ฟังพ่อขมวดคิ้ว ท่านเป็นคนหัวโบราณ เมื่อได้ยินเรื่องพิลึกพิลั่นอย่างนี้เป็นครั้งแรก
더 보기
บทที่ 5
อันที่จริงนี่เป็นเกมเล็ก ๆ ที่ผมและซูเสวี่ยเซียนตกลงกันถ้าฝ่ายหนึ่งโกรธ อีกฝ่ายกลับไม่รู้ว่าผิดอะไร ฝ่ายที่โกรธก็สามารถใช้วิธีนี้เพื่อให้อีกฝ่ายออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดได้แต่นั่นจำกัดไว้ตอนที่เรายังมีความรู้สึกกันเท่านั้นและมักจะเป็นผมฝ่ายเดียวที่เติมเงินต่ออายุเสมอซูเสวี่ยเซียนมีท่าทีที่เฉยเมยมาโดยตลอด มีแต่จะแข่งกับผมเพื่อดูว่าใครจะโกรธได้นานกว่ากันแต่ว่านะ จำนวนเงินในตอนนี้ดูยังไงมันก็ผิดปกติช่วงกำลังสงสัย เพื่อนไม่รู้เรื่องการเลิกราของผม จึงส่งอินสตราแกรมของซูเสวี่ยเซียนมาให้ผม หยอกล้อว่า“เจ๋งอะไรขนาดนั้น? อยากออกไปเที่ยวแล้ว”นั่นคือแบบฟอร์มใบเสนอราคาสำหรับกรุ๊ปทัวร์99,900 คือดูแลปกติสำหรับคนสองคน149,400 เป็นวีวีไอพีสำหรับสองคนซูเสวี่ยเซียนคำนวณได้ดีจริง ๆอยากใช้วิธีนี้เพื่อให้ผมเป็นฝ่ายขอโทษและขอคืนดี ในขณะเดียวกันถ้ามีเงินก็สามารถพาแฟนเก่าไปท่องเที่ยวแบบสวีทได้ผมหัวเราะเยาะ เป็นไปไม่ได้แล้วผมโพสต์ประกาศอย่างเป็นทางการโดยตรงบนอินสตราแกรม[กลับคืนสู่ความโสด อิสระภาพหมื่นปี!] ใต้คอมเม้นต์ต่างอวยพรให้ผมหลุดพ้นจากความทุกข์โศกผมมีความสุขมากด้วยเหตุนี้
더 보기
บทที่ 6
ผมไม่ตอบ แต่สีหน้าที่เฉยเมยของผมได้ตอบทุกอย่างแล้วอดีตของผมกับเธอก็เหมือนหนังที่ฉาย และผมก็เป็นแค่ผู้ชมเท่านั้นตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับซูเสวี่ยเซียน ผมไม่สามารถรู้สึกถึงใจเต้นแรงได้อีกต่อไป มีเพียงความรำคาญ ซูเสวี่ยเซียนกลับอยากหันกลับมายื่นมือคว้าผมไว้ แต่เธอทำได้เพียงคว้าอากาศที่ว่างเปล่าเท่านั้นซูเสวี่ยเซียนจ้องมองมือของเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย“เพราะอะไร? เพราะอะไรกันแน่? แค่เพราะฉันให้ชิวเทียนหลางยืมเรือนหอ เล่นละครเป็นเพื่อนเขาเหรอ? แต่เขาก็เป็นญาติห่าง ๆ ของคุณเหมือนกันนะ ฉันแค่อยากช่วยจริง ๆ”“ผมรู้ว่าชิวเทียนหลางก็คือแฟนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยของคุณ ซูเสวี่ยเซียนหยุดเสแสร้งได้แล้ว คุณรู้อยู่แก่ใจว่าตอนนั้นคุณกำลังคิดอะไรอยู่”ซูเสวี่ยเซียนยังคงปฏิเสธที่จะรับฟัง ตะโกนออกมาทันทีว่า“ฉันเติมเงิน ฉันเติมเงินได้ไหม? ฉันอยากได้ไอเท็มเกม ฟังก์ชั่นคือต้วนซานหมิงอย่าโกรธอีกต่อไป ฉันขอเติมเงินไอเท็มชิ้นนี้”น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยคำขอวิงวอน น้ำตาเอ่อคลอดวงตาแล้วไลน์ที่ยังไม่ได้บล็อคแสดงขึ้นมาว่า ซูเสวี่ยเซียนโอนเงิน 50,000 บาท – รอกดรับหัวใจของผมราวกับถูกแช่แข็งมานานแ
더 보기
บทที่ 7
ซูเสวี่ยเซียนเดินมาอย่างเปียกโชกทั้งตัว เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเธอถือร่มอยู่ในมือ แต่กลับเปียกโชกอย่างกับลูกหมาตกน้ำ ผมที่เปียกชุ่มของเธอแนบติดอยู่บนใบหน้าผมแทบจะจำไม่ได้แต่ใจของผมไม่มีความรู้สึกรักหยกถนอมบุปผาแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรถ้าเธอกลับไปก็มีชิวเทียนหลางคอยปลอบเธออยู่ดีเรื่องของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับผมเรื่องของผมก็ด้วย“ไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณรีบไปให้พ้นเลย”ความสุขของผมที่ได้กลับมาพบกับเจี่ยงชิงชิงถูกเธอทำลายโดยสิ้นเชิงอยากจะหนิบไม้กวาดในบ้านมาไล่คนซูเสวี่ยเซียนพูดขึ้นอย่างน้อยใจว่า“ฉันแค่เห็นว่าฝนตกแล้ว กังวลว่าคุณไม่มีร่ม เลยอยากจะเอาร่มไปให้คุณ”เจี่ยงชิงชิงที่อยู่ด้านข้างฟังจบก็หัวเราะออกมา“เธอจะบอกว่า เธอรอเอาร่มให้ที่หน้าประตูบ้านเขางั้นเหรอ? ทำไมเธอไม่ไปที่ธนาคารแล้วขอให้ธนาคารโอนเงินให้คุณเลยล่ะ”คำอุปมาแปลก ๆ ของเธอทำให้ผมหัวเราะออกมาด้วยใช่แล้ว วันที่ฝนตกหลายครั้งก่อนหน้านี้ ซูเสวี่ยเซียนไม่เคยที่จะแยแสเลยหากมีร่มเพียงคันเดียว เธอจะแย่งร่มเกือบทั้งคัน กลัวว่าตัวเองจะเปียก ไม่สนใจตัวของผมที่เลยออกไปด้านนอกแม้แต่น้อยและตอนนี้เธอก็แสร้งทำเป็นรอเอาร่มมาส่งถึ
더 보기
บทที่ 8
วันรุ่งขึ้น ผมไปตรวจสอบเรือนหอไม่คิดว่ากุญแจถูกเปลี่ยนไปแล้วมีเสียงชายและหญิงหยอกล้อเล่นกันดังมาจากข้างในอย่างเลือนลางด้วยคำเตือนของเจี่ยงชิงชิง ผมได้คิดมาตรการตอบโต้ในใจไว้แต่แรกแล้วผมโทรหาญาติสองสามคนที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่อย่างใจเย็น นัดพวกเขาออกมาโดยอ้างว่ามอบของขวัญให้ลูกพี่ลูกน้องพวกเราหลายคนยืนอยู่ที่หน้าประตู และเคาะประตูชิวเทียนหลางใช้เวลาสักพักจึงจะออกมาเปิดประตู เผยน้ำเสียงรำคาญอย่างมาก“ใครเนี่ย? เดลิเวอรี่เหรอ?”เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย แค่ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวบรรดาป้าขมวดคิ้วทันทีเสียงของผู้หญิงดังมาจากในบ้านว่า“เทียนหลาง ใครเหรอ?”ผมฟังออกว่านี่ไม่ใช่ซูเสวี่ยเซียนบรรดาป้าหูดีมาก ฟังออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกท่านผลักชิวเทียนหลางออกไปแล้วเข้าไปทันที“แกที่เป็นผู้ชายที่กำลังจะแต่งงาน แกจะทำเรื่องที่ไม่ดีไม่ได้ นี่ทำให้ตระกูลของเราอับอาย”"อ๊า--"ในห้องที่รกรุงรัง มีเสียงกรีดร้องดังมาจากโซฟา ผู้หญิงคนนั้นตัวเปลือยเปล่า หลบไปซ่อนตัวอยู่ในห้องอย่างเร่งรีบจับได้คาหนังคาเขา“ชิวเทียนหลาง แกนี่มันไร้ยางอายเกินไปแล้วจริง ๆ!”“ฉันโตมาขนาดนี้ นี่เป็นคร
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status