บทที่ 3

“หาเงินจากคนตาย เธอไม่อายบ้างหรือไง? พวกเธอมันเจ้าเล่ห์กันทั้งบ้าน ถึงตายก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!”

พูดจบ เฉิงเหยียนชิงก็สั่งให้ทุกคนทำลายข้าวของภายในห้องจนพังยับเยิน

ฉันเพิ่งเห็นว่าคนกลุ่มใหญ่ที่เฉิงเหยียนชิงพาเข้ามาซึ่งมีจำนวนอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบคน ทุกคนต่างถือไม้พลองอยู่ในมือ

เวลานี้รูปภาพของผู้เสียชีวิตที่แขวนอยู่บนผนังได้ถูกฟาดลงกับพื้น เศษกระจกแตกกระจายเต็มพื้น

แจกันกระเบื้องมูลค่าหลายแสนที่ฉันเพิ่งซื้อมาตกแต่งบ้านเก่าล้มลงมาเป็นแถบ ๆ เศษกระเบื้องที่กระเด็นมาบาดขาของฉันจนเป็นแผล

ที่แรกฉันจะตะโกนห้าม แต่พอเห็นกล้องวงจรปิดแบบจับภาพเคลื่อนไหวได้ที่ติดตั้งใหม่บนผนัง ก็หยุดคำพูดเอาไว้

“เฉิงเหยียนชิง มูลค่าข้าวของที่เธอทำลายเกินห้าล้านแล้วนะ ถ้าเธอชดใช้ไหว ก็ทำลายไปเถอะ”

เฉิงเหยียนชิงคิดว่าฉันกำลังดูถูกเธอ จู่ ๆ จึงเดินเข้ามาตบหน้าฉันอย่างกับคนบ้า

“เธอจะทำใหญ่อะไร! ทำใหญ่อะไร! เงินที่เธอใช้มันเป็นเงินของแฟนฉัน! ฉันจะทำลาย! เธอจะทำไม!”

เฉิงเหยียนชิงจิกหัวของฉันแล้วลากไปตามพื้น ทำให้กระโปรงผ้าไหมของฉันถูกเศษกระเบื้องกรีดขาด เสียงขาดของผ้าดังบาดลึกเข้ามาในหูของฉัน

ฉันเอามือกุมหน้าอกตามสัญชาตญาณ กลับเห็นสายตาของเฉิงเหยียนชิงเสียสติมากขึ้นทุกที

“ดูท่ากระโปรงตัวนี้คงแพงมากสินะ? แฟนของฉันซื้อให้ละสิ! ถอดออกมานะ! คืนของที่แฟนฉันซื้อให้มาเดี๋ยวนี้!”

ฉันเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จึงจับกระโปรงแน่นสุดชีวิตและพยายามดึงสติของเฉิงเหยียนชิง

“ถ้าแฟนเธอนอกใจเธอ เธอก็น่าจะไปคิดบัญชีกับเขานะ จะมาแย่งผู้ชายที่นี่ทำไม?”

เฉิงเหยียนชิงเรียกคนหลายคนเข้ามากดมือและเท้าของฉันเอาไว้ จากนั้นก็กระชากเสื้อผ้าบนตัวของฉันราวกับคนบ้า

“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอใช้เรือนร่างนี้ยั่วฉินเจิ้ง เขาจะทนไม่ไหวไหม? ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ เขาผิดอะไร?”

สิ้นสุดเสียง ชุดชั้นในที่ปกปิดร่างกายชิ้นสุดท้ายของฉันก็ถูกเธอกระชากออก

เธอหัวเราะสะใจและหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป พลางพูดแขวะอย่างต่อเนื่อง “ร่านนักใช่ไหม? งั้นก็โชว์ให้ญาติของเธอเห็นหน่อย ให้โซเชียลได้เห็นท่าทางของเธอให้เต็มตา!”

พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของทุกคนที่สอดรู้สอดเห็นก็เผยรอยยิ้มอัปลักษณ์ออกมา หลาย ๆ คนถึงขั้นแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายฉัน

สมองของฉันเริ่มมึนงง ความรู้สึกที่คุ้นเคยได้ถาโถมเข้ามาในหัวใจ

เมื่อหลายปีก่อนก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ แม่สามีเคยทำแบบนี้กับฉันเหมือนกัน

คิดไม่ถึงว่าหลังจากผ่านมาแล้วหลายปี ในงานศพของเธอ ฉันก็ยังได้รับความอับอายแบบนี้

ในตอนที่ฉันหลับตาอย่างสิ้นหวังนั้น ผู้ช่วยของฉันก็พาบอดี้การ์ดห้าคนพุ่งเข้ามา

บอดี้การ์ดพวกนั้นเป็นนักต่อสู้มืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แพล็บเดียวก็คว่ำคนพวกนั้นได้แล้ว จากนั้นก็วิ่งเข้ามากันตัวฉันอยู่ข้าง ๆ

เวลานี้บรรดาญาติเริ่มหงุดหงิด

“ทำไมพวกคุณใจแคบแบบนี้? เรายังดูกันไม่หนำใจเลยนะ!”

“นั่นสิ มีแค่พวกคุณที่ดูได้ พวกเราดูไม่ได้ แบบนี้มันไม่เข้าท่าเอาซะเลย?”

เมื่อบอดี้การ์ดคนหนึ่งได้ยินก็พลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลิกมือทุ่มชายวัยกลางคนที่พูดจาสกปรกคนนั้นจนหน้าคว่ำไปบนพื้น ผู้ชายคนนั้นนอนกุมท้องร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด จนเลือดกำเดาไหลเลอะแก้มทั้งสองข้าง

เมื่อทุกคนเห็นว่าการทะเลาะได้ลามมาถึงพวกเขา ก็พากันตะโกนเสียงดังและยกพวกกรูเข้าไป ชั่วขณะห้องเล็ก ๆ เบียดเสียดไปด้วยคนหลายสิบคน ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

แม้ว่าจะเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพแต่มือสองข้างยากจะรับมือกับศัตรูสองคน บรรดาญาติและคนที่เฉิงเหยียนชิงพาอยู่ ๆ ก็รวมกลุ่มแล้วเริ่มตะลุมบอนกับบอดี้การ์ด ไม่ให้บอดี้การ์ดเข้าใกล้ฉัน

เฉิงเหยียนชิงนั่งยองลงมองดูฉัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

“นี่ แพศยาออกจากบ้านต้องพาบอดี้การ์ดมาด้วยเหรอ? คงใช้เงินของฉินเจิ้งด้วยสินะ?”

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าตัวเองจะได้แต่งงานกับคนรวย? เธอฝันกลางวันสมองเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า?"

สายตาของฉันมองข้ามใบหน้าที่ดูโหดร้ายและน่าเกลียดของชิงเหยียนชิงไปหยุดที่โกศใส่กระดูกประกายแสงวิบวับใบนั้น

ฉันชี้พร้อมกับส่งยิ้มท้าทายให้เฉิงเหยียนชิง

“ต่อให้เธอคลุ้มคลั่งแล้วจะยังไง? ก็ฉินเจิ้งเขาเต็มใจจ่ายให้ฉัน”

“เธอเห็นโกศใส่กระดูกใบนั้นไหม? ราคาสี่สิบล้านเลยนะ! ฉินเจิ้งจ่ายเองทั้งหมด! ถ้าเธอเก่งจริงก็ทำลายมันเลยสิ!”

เฉิงเหยียนชิงมองไปตามนิ้วชี้ของฉันอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็พรวดลุกขึ้น

“ที่แท้เธอก็เป็นคนรูดเงินสี่สิบล้านนั้นจริง ๆ!”

“มีสิทธิ์อะไร? งานศพครอบครัวเธอ เธอมีสิทธิ์อะไรมาให้แฟนฉันจ่าย?”

“ครอบครัวเธอสมควรใช้ของดีแบบนี้เหรอ? เธอสมควรใช้เงินของแฟนฉันเหรอ?”

เฉิงเหยียนชิงด่ากราดพลางเดินพุ่งมาหยิบโกศใส่กระดูกสั่งทำบนโต๊ะใบนั้น

จากนั้นก็เขวี้ยงลงบนพื้นอย่างแรง

“วันนี้ฉันจะทำลายทุกอย่างแทนสามีของฉัน พวกเธอทุกคนอย่าหวังว่าจะได้ตายอย่างสงบ!”