Short
เพื่อนร่วมงานขอเปลี่ยนกะกลางคืนกับฉันเพื่อไปเดทกับสามีฉัน

เพื่อนร่วมงานขอเปลี่ยนกะกลางคืนกับฉันเพื่อไปเดทกับสามีฉัน

โดย:  กิ่งบุปผาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
7บท
3.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

高橋優子が胃がんと診断されたその日、佐藤峻介は、初恋の人と一緒に息子の定期検診をしていた。

病院の廊下で、中村悠斗は検査結果を手に真剣な表情で言った。

「優子、結果が出た。悪性腫瘍、ステージ3Aだ。手術が成功すれば、5年生存率は15%から30%になる」

優子は細い指でバッグの肩紐を握りしめ、青白い顔に真剣な表情を浮かべた。

「先輩、手術しなければ、あとどれくらい生きられますか?」

「個人差があるが、半年から1年だろう。君の状態なら、まずは化学療法を2クール受けてから手術を行うほうがいい。そのほうが、浸潤や転移のリスクを抑えられる」

優子は唇を噛みながらつらそうに言った。

「ありがとう、先輩」

「感謝なんて、必要ないよ。すぐに入院の手配をするよ」

「いいえ......治療はしません。耐えられませんので」

悠斗は何か言おうとしたが、優子は深くお辞儀をして言った。

「先輩、お願いです。私のことは秘密にしてください。家族に心配をかけたくないんです」

高橋家は倒産しており、父親の高額な治療費を支えるために、優子はすべての力を注いでいる。家族に自分の病状を告げることは、さらに状況を悪化させるだけだ。

悠斗はため息をついた。

「安心して、誰にも言わない。でも......君、結婚したんだろう?旦那さんの方は......」

「先輩、父のことはよろしくお願いします。私はこれで」

優子はその話を続けたくない様子で、彼が返事をする前に足早にその場を離れた。

悠斗は首を振りながら考えた。彼女は大学を休学して結婚したと聞いた。かつて医科大学の天才だった彼女は、まるで流れ星のように消えていった。再び会ったときには、すでに傷だらけになっていた。

優子は、父親の治療のためにこの2年間、ひとりで忙しく動き回り、彼女自身が体調を崩したときも通行人に助けられ、旦那は一度も現れなかった。

優子は昔を思い出した。

結婚したばかりの頃、峻介は本当に優子を大切にしていた。しかし、松本里美が妊娠して帰国した時から、すべてが変わった。

妊娠していた彼女と里美が同時に海に落ちた時、峻介は必死に里美の方へ向かって泳ぎ助けに行った。

結果、里美も彼女も早産した。しかし、彼女は助けられるたのが遅かったせいで、最適な治療を受けることができなかった。子どもは死産となった。

子どもが亡くなった7日目、峻介は離婚を切り出した。

しかし優子は何も答えなかった。

今、病気を知った優子は、もう耐えることができなかった。

震える手で電話をかけ、3回目の呼び出し音の後、彼の冷たく響く声が聞こえた。

「離婚以外、会うつもりはない」

優子は鼻がつんとした感覚を覚え、目に涙が溜まった。彼女はその言葉を呑み込み、里美の声が突然電話の向こうで響いた。

「峻介、赤ちゃんの検診の時間だよ」

優子は、長い間抑えてきた涙がその瞬間に落ちた。彼女の子どもはいなくなって、家族も崩壊し、そして夫は他の人と家族を作った。すべてが終わったのだ。

以前のようにお願いはせず、彼女はか細い声で言った。

「峻介、離婚しよう」

電話の向こうで、男はしばらく沈黙し、そして冷笑した。

「優子、また何か仕掛けてる?」

優子は目を閉じ、はっきりと口にした。

「家で待ってるよ」

電話を切るのに、彼女は全身の力を使い果たし、体がそのまま壁から滑り落ちた。

廊下の外から降り注いだ雨が彼女の体を濡らした。

彼女は電話を握りしめ、袖を噛みながら静かに泣き続けた。

峻介は、突然切れた電話を見つめ、しばらく呆然とした。

一年間の喧嘩の間、彼女は離婚を拒んでいたが、どうして今日急に態度を変えたのだろう。

彼女の声が震えていた。ふと外を見ると、雨が降っていた。

峻介は傘を持っていなかったが、病院から急いで飛び出した。

「峻介、どこに行くの?」

里美は赤ちゃんを抱えながら追いかけたが、峻介が速足で去る背中を見て、やさしい顔が突然険しく変わった。

「あのくそ女、まだ諦めてないのか」

峻介はもう長い間この部屋に足を踏み入れなかった。

優子が彼の好きな料理を用意して待っていると思っていたが、別荘に着いたとき、そこは灯りもついていなく、静けさに包まれていた。

冬の夜はいつも早く訪れる。まだ6時を過ぎたばかりだが、外はすでに暗くなっていた。

峻介はテーブルの上に枯れた花を一瞥した。

優子の性格なら、花が枯れたまま放っておくはずがない。おそらく、ここ何日も家には帰ってきておらず、病院にいるのだろう。

優子がドアを開けて入ってきたとき、テーブルのそばに立っていたスーツ姿の長身の男性が見えた。彼の顔は冷徹で、黒い瞳の中には激しい憎しみが漂っていた。

大雨の中傘もささず、車から降りてきた優子は全身が濡れていた。彼の冷たい視線を浴びると余計に背中が冷たく感じた。

「どこに行ってた?」峻介の冷徹な声が響いた。

優子は光を失った瞳で彼を見て、淡々と答えた。

「私のこと、まだ気にするの?」

峻介は冷笑した。

「お前が死んだら、離婚届にサインできないからな」

その一言が、彼女の傷だらけの心を深く刺した。

優子は、濡れた体を引きずるように部屋に入り、泣きも騒ぎもしなかった。

感情は異常に冷静で、ファイル袋の中の離婚協議書を取り出した。

「心配しないで、もうサインしたから」

白黒はっきりした協議書がテーブルの上に置かれ、峻介は離婚という二文字がこんなに目障りだと感じたことはなかった。

彼女はひとつだけ要求があった。2億円の慰謝料だ。

「急に離婚だなんて、やっぱりお金のためなんだな」

彼の嘲笑が彼女の目に映った。以前なら反論しただろうが、今日はただただ疲れていた。

だから優子は静かに立って、答えた。

「佐藤さんの半分の財産をもらえることもできるけど、2億円だけお願いするわ。これでもまだ優しい方よ」

峻介は一歩踏み出し、高い身長で優子を覆い隠すように立った。長い指で彼女の顎を掴んだ。その声は冷たく、重く響いた。

「俺のことをなんて呼んだ?」

「佐藤さんがこの呼び方を嫌うなら、元夫でも構わない。サインが終わったら、早く出て行って」

彼女の傲慢な表情が峻介の不満を引き起こした。

「ここは俺の家だ。お前に指図される資格がないぞ」

優子は冷笑しながら言った。

「確かにね。安心して、離婚届を受け取ったら、私がここから出て行くわ」

そう言うと、優子は峻介の手を振りほどき、黒い瞳で彼をじっと見つめ、冷たく言った。

「佐藤さん、明日の午前9時、私は役所で待ってるから。離婚届を持って来るのよ」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
7
บทที่ 1
ฉันมองทุกอย่างรอบตัว รู้สึกทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย แล้วเดินมาถึงหน้าที่ทำงานอย่างใจลอย ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันย้อนเวลากลับใหม่มาอีกครั้งอาการจุกเสียดของมดลูกเตือนฉันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน และตรงหน้าฉันไม่ใช่คราบเลือดที่หนาทึบอีกต่อไป แต่เป็นสถานที่ที่ฉันทํางานทุกวันฉันยังคงจมอยู่กับความตายที่น่าสังเวชของตัวเองในชาติที่แล้ว ทันใดนั้น เพื่อนร่วมงานของฉันจางเมิ่งหย่าก็เดินมาหาฉันฉันมองเวลาในโทรศัพท์ ฉันก็รู้ว่าเธอจะพูดอะไรแล้วเนื่องจากฤดูร้อนเป็นฤดูน้ำท่วม ทางเทศบาลเมืองจึงกําหนดให้ทุกหน่วยงานเข้าเวรตลอด 24 ชั่วโมง หน่วยงานของเราก็ไม่มีข้อยกเว้นแต่คืนนั้น ทีมตรวจสอบของเทศบาลเมืองกลับลงมาตรวจสอบคืนนั้นจางเมิ่งหย่าไม่ได้อยู่ที่ทํางานเพราะกําลังอินเลิฟอยู่ จึงถูกจับได้คาหนังคาเขา วันรุ่งขึ้นก็ถูกไล่ออกนี่เป็นครั้งเดียวที่ทีมตรวจสอบของเทศบาลเมืองลงมาตรวจสอบในตอนกลางคืน ดังนั้นฉันจึงจําวันที่ 25 กรกฎาคมได้อย่างชัดเจนหลังจากจางเมิ่งหย่าถูกไล่ออก เธอรู้สึกเกลียดชังฉันและคิดว่ามันเป็นเพราะฉันไม่ยอมเปลี่ยนกะกับเธอเธอจงใจมาบ้านฉันตอนที่ฉันท้องใกล้คลอด ล่อฉันไปที่บันได ก่อนจะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
จางเมิ่งหย่าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและเลิกร้องไห้ "ผู้อำนวยการหลิว อย่าลืมว่าการเจรจาและแผนการร่วมมือกับบริษัทอสังหาซินเต๋อล้วนเป็นงานของฉัน ถ้าไม่มีฉัน พวกคุณก็จะไม่มีอะไร"โอ้ ใช่แล้ว ยังมีเรื่องนี้อีก ฉันวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้าผู้อำนวยการหลิว "ผู้อำนวยการหลิวคะ หัวหน้าหวังให้ฉันและจางเมิ่งหย่าจัดทําแผนการตั้งถิ่นฐานใหม่สําหรับซินเต๋อ แผนการชุดนี้ของฉันเพิ่งเสร็จสิ้น คุณดูสิคะ..."จางเมิ่งหย่าจ้องมองฉันด้วยความโกรธแค้น ฉันกะพริบตาโตๆ มองเธออย่างไร้เดียงสา “อ้อ เมิ่งหย่า ได้ยินพวกเธอพูดเรื่องแผนอยู่ฉันจึงรีบมา มีอะไรหรือ?”"เธอ... เธอ......"“จางเมิ่งหย่า คุณรีบไปเถอะ ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็ไปคุยกับในเทศบาลเมืองละกัน” ผู้อำนวยการหลิวออกปากไล่จางเมิ่งหย่าภาพลักษณ์ของผู้กํากับหลิวในสายตาของฉันดูยิ่งใหญ่และทรงพลังขึ้นมาทันที สมกับเป็นผู้กํากับหลิวจริงๆ โยนปัญหาเป็นที่หนึ่ง" แยกย้าย แยกย้าย กลับไปที่หน่วยงานซะ" ผู้อำนวยการหลิวตะโกนด้วยความโกรธเหตุการณ์ยังคงพัฒนาไปในทิศทางนี้ แต่ก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน คราวนี้จางเมิ่งหย่าไม่มีเหตุผลที่จะตําหนิฉันอีกแล้วตอนเช้าหลังจากที่จางเมิ่งหย่าถูกไล่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ชาติที่แล้วฉันถูกจางเมิ่งหย่าหลอกไปที่บันได และถูกจางเมิ่งหย่าผลักลงบันได เฉิงจื้อใช้เวลาเจ็ดแปดชั่วโมงกว่าจะกลับถึงบ้านและพบฉัน วันนั้นเขาควรจะกลับมาหลังเลิกงาน ถ้าเขากลับมาส่งฉันที่โรงพยาบาลตามปกติ ฉันก็จะได้รับการช่วยเหลือเป็นแบบนี้เอง เป็นแบบนี้นี่เองฉันโง่จริงๆ เฉิงจื้อเป็นหมาป่าที่ชั่วร้าย ในชาติที่แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันถูกเขาหลอกโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสวรรค์มีตาจริงๆ สวรรค์ปล่อยฉันกลับมาเพื่อให้ฉันรู้ว่าฉันโง่แค่ไหนใช่ไหมฉันเช็ดน้ำตาและโยนใบถอนเงินของธนาคารลงในชักโครกเพื่อทำลายฉันเข้าใจเฉิงจื้อทันที ฉันมาจากครอบครัวที่ดีตั้งแต่เด็ก แม่เป็นฉันราชการ พ่อทําธุรกิจเล็กๆ ตอนที่ฉันแต่งงานกับเฉิงจื้อ บริษัทของพ่อก็เป็นธุรกิจชั้นนําในเมืองแล้ว หลังจากแต่งงานพ่อก็ให้เฉิงจื้อทํางานกับเขาเฉิงจื้อก็ไม่ทําให้พ่อแม่ผิดหวัง ขยันเรียนทําธุรกิจ พ่อเคยแสดงออกมาหลายครั้งแล้วว่าท่านเห็นแววในตัวเฉิงจื้อ พอฉันคลอดลูกแล้วก็จะมอบบริษัทให้เฉิงจื้อ ส่วนตัวเองจะตั้งใจดูแลหลานให้ฉันแต่เฉิงจื้อนั้นเป็นหมาป่าที่ชั่วร้าย ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในการคํานวณของเฉิงจื้อ เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังจากฉันตายอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ในคลิปจางเมิ่งหย่าก็ไปหาโทรศัพท์ที่บ้านฉัน“ที่รัก รีบหาโทรศัพท์สิ รีบลบทิ้งก่อนที่เขาจะเห็นโทรศัพท์”“เฉิงจื้อ เห็นแล้วก็เห็น กลัวอะไร ฉันไม่อยากแบ่งปันคุณกับเขาอีกแล้ว พอฉันนึกถึงความใกล้ชิดระหว่างคุณกับเขา ฉันก็สะอิดสะเอียนและไม่สบายใจ”“เมิ่งหย่า ผมก็ไม่อยากสนิทกับเขาเหมือนกัน คุณวางใจเถอะ ตอนนี้พ่อของหยางลู่ได้ฝากเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ของบริษัทไว้กับผมแล้ว ตอนนี้ในบริษัทผมเป็นคนตัดสินใจเอง”พูดพลางลูบไปที่หน้าอกของจางเมิ่งหย่า “คุณอดทนอีกหน่อย รอจนกว่าหยางลู่จะคลอดออกมา ให้เขาตายหนึ่งศพสองชาติ ถึงตอนนั้นผมจะแต่งงานกับคุณอย่างสง่าผ่าเผย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา จะมีคนบอกว่าคุณเป็นเมียน้อยเอาได้ ผมจะทนได้ยังไง”“เฉิงจื้อ คุณดีจริงๆ ด้วยคําพูดของคุณ ฉันยินดีที่จะรอ ฉันจะรักนวลสงวนตัวเพื่อคุณและไม่ให้โจวปินแตะต้องฉัน” จางเมิ่งหย่าทําท่าทางเหมือนสาวน้อยที่ดื่มด่ำกับความสุขเฉิงจื้อมีฝีมือจริงๆ พริบตาเดียวก็ปลอบจางเมิ่งหย่าให้สงบได้จะพูดอะไรต่อ ฉันไม่มีกะจิตกะใจที่จะฟังแล้ว มองโจวปินที่อยู่ในออฟฟิศ บนหัวมีขาวควายอันเบ้อเริ่มเทิ่มสวมอยู่ไม่น่าแปลกใจที่โจวปินไม่ชอบฉัน ที่แท้เขาก็เป็นสา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
บ่ายวันนั้น ฉันมอบหมายให้ฟางเยว่ส่งใบสมัครหย่าให้เฉิงจื้อ และเปลี่ยนกุญแจที่บ้านด้วยฉันมาที่บ้านของพ่อแม่โดยไม่หยุดพักเพื่ออธิบายสถานการณ์ของเฉิงจื้อ แค่บอกว่าเฉิงจื้อนอกใจ ไม่กล้าพูดว่าเฉิงจื้อเคยทําร้ายฉันจนตาย กลัวว่าพ่อแม่จะทนไม่ไหวแต่พ่อก็ยังแก่และแข็งแรง เฉันยึดอํานาจของเฉิงจื้อในบริษัทอย่างรวดเร็ว และไล่คนที่ถูกเฉิงจื้อดึงมาเป็นพวกส่วนเฉิงจื้อ ฉันล่ะนับถือเขาจริงๆ ตอนนี้หายตัวไปแล้ว นี่ไม่ใช่เวลาชักดาบในฝักกันหรือไงแต่ฉันคาดไม่ถึงว่า อีกสองวันเฉิงจื้อจะมาคุกเข่าที่หน้าประตูบ้านฉัน ขอร้องให้ฉันให้อภัย“ลู่ลู่ ผมผิดไปแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะจางเมิ่งหย่ายั่วยวนผม เพราะเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณ ผมถึงไม่สามารถเพิกเฉยต่อเขาได้ เขาถึงได้โอกา ทั้งหมดเป็นเพราะเขานะ” เขาคุกเข่าและเคาะประตูพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“ลู่ลู่ ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่หลงกลผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว ในชาตินี้ผมจะรักคุณเท่านั้น ลู่ลู่ ลูกของเรากำลังจะเกิดนะ อย่าปล่อยให้เขาไม่มีพ่อเลย ลู่ลู่”บางทีในสายตาของเขาฉันอาจจะหลอกง่ายขนาดนี้ก็ได้ เขาแค่ทําผิดพลาดที่ผู้ชายทั้งโลกก็ทําได้ ขอแค่เขากลับใจอย่างจริงใจ ฉันรักเขามา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
หลังจากหย่าแล้ว ฉันรู้สึกสดชื่นมาก แม้แต่ดูสุนัขในชุมชนก็ดูถูกใจไม่น้อย แต่ว่า ทางด้านเฉิงจื้อและจางเมิ่งหย่าคงไม่ได้มีเวลาว่างอย่างฉันแล้วล่ะได้ยินมาว่าหมาที่ซื้อสัตย์อย่างโจวปินก็แข็งใจขึ้นมาครั้งหนึ่ง หย่ากับจางเมิ่งหย่าแล้ว และจางเมิ่งหย่าก็ออกจากบ้านไปตัวเปล่าแต่จางเมิ่งหย่าก็ไม่สนใจ รีบย้ายไปอยู่กับเฉิงจื้อทันที“พี่ลู่ เจอกันที่ร้านอาหารซิงเสวียนตอนหกโมงเย็น ขอเชิญคุณดูละครดีๆสักเรื่อง” เมื่อดูไลน์ที่สวีเวยเวยส่งมา ฉันรีบเตรียมตัวทันที หลังเลิกงานก็ตรงไปที่ร้านอาหารซิงเสวียนทันทีแม่เจ้า นี่คือสิ่งที่ฉันสามารถดูได้หรือ เฉิงจื้อ สวีเวยเวย จางเมิ่งหย่า นี่มันสนามอาชูร่าหญิงประเภทไหนกันฉันยืนอยู่ที่ชั้นสองของร้านอาหาร มองสามคนนี้ที่อยู่ตรงกลางของชั้นล่างจางเมิ่งหย่าในเวลานี้ดูบอบบางไร้เสียงสา "เฉิงจื้อ เราอย่าเลิกกันได้ไหม ฉันหย่าแล้ว ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยแล้ว"สวีเวยเวยมองเฉิงจื้ออย่างโกรธๆ "ที่รัก เขาเป็นใคร วันนี้คุณบอกฉันให้ชัดเจนนะ ไม่งั้น วันนี้เราเลิกกัน"เฉิงจื้อมองไปที่สวีเวยเวยที่ทั้งสวยทั้งรวย ในเวลานี้เขาอยากจะฆ่าจางเมิ่งหย่าที่ทําลายเรื่องดีๆ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
ฉันเปิดไลน์ของจางเมิ่งหย่าขึ้นมา "เมิ่งหย่า มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอ ฉันกลัวว่าเฉิงจื้อจะโกหกเธอ ก่อนหย่าเราสองคนเคยไปตรวจร่างกายด้วยกัน วันนี้ฉันเพิ่งได้ผลการตรวจร่างกายกลับมา เฉิงจื้ออาจจะติดเชื้อ HIV แล้ว"จางเมิ่งหย่าตะโกนใส่ฉันในไลน์ว่า"หยางลู่ เธอบ้าไปแล้วหรือ สาปแช่งเฉิงจื้อเป็น HIV..." 56 วินาที"เฉิงจื้อไม่ออกไปหาผู้หญิงตามอําเภอใจหรอก ผู้หญิงบ้าอย่างเธอทนเห็นฉันกับเฉินจื้อดีไม่ได้......" 57 วินาที"ถ้าเฉิงจื้อได้ เธอก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน..."52 วินาทีจนถึงข้อสุดท้าย "หยางลู่ จริงไหม เธอตรวจออกมาแล้วใช่ไหม เธอก็ติดเชื้อด้วยใช่ไหม...”ฉันตอบแค่ประโยคเดียวว่า"ผลการตรวจของฉันคือฉันไม่ได้ติด แนะนําให้เธอตรวจสอบให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ พบเจอเร็วจะได้รักษาเร็ว"ไม่กี่วันต่อมา ฉันก็ได้รับจดหมายจากฟางเยว่“หยางลู่ เธอรู้ได้ยังไงว่าเฉิงจื้อติดเชื้อ HIV ผลการตรวจของโรงพยาบาลออกมาแล้ว เฉิงจื้อติดเชื้อจริงๆ ส่วนจางเมิ่งหย่าไม่ได้ติดเชื้อ”“ตอนนี้เฉิงจื้อยืมเงินอย่างบ้าคลั่งเพื่อรักษาโรค เดิมทีญาติของเขาก็มีไม่มากอยู่แล้ว คนที่สามารถยืมเงินเพื่อรักษาโรคให้เขายิ่งไม่มีเข้
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status