Short
เพื่อนร่วมงานขอเปลี่ยนกะกลางคืนกับฉันเพื่อไปเดทกับสามีฉัน

เพื่อนร่วมงานขอเปลี่ยนกะกลางคืนกับฉันเพื่อไปเดทกับสามีฉัน

By:  กิ่งบุปผาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
3.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

차도현에게 다른 여자가 있다는 사실을 알게 된 건, 결혼기념일이었다.

서연은 그날도 혼자 식탁에 앉아 있었다.

두 사람 몫으로 준비했던 음식은 이미 차갑게 식어 있었다. 와인잔은 손도 대지 않은 채 그대로였고, 테이블 한가운데 놓인 작은 케이크의 초는 켜보지도 못했다.

오후 일곱 시가 조금 넘었을 때 도현에게서 연락이 왔다.

[오늘 늦어.]

끝이었다.

미안하다는 말도, 무슨 일이 생겼다는 설명도 없었다.

서연은 한참 동안 휴대전화 화면을 바라보다가 짧게 답했다.

[알겠어.]

결혼한 뒤로 익숙해진 대화였다.

도현은 늘 바빴고, 서연은 늘 이해했다.

처음에는 서운했다. 함께 저녁을 먹기로 한 날 연락도 없이 늦거나, 주말 아침 갑자기 회사로 나가는 날이면 괜히 이유를 묻기도 했다.

그러나 돌아오는 답은 항상 비슷했다.

“일 때문에 그래.”

“꼭 설명해야 해?”

그 말을 몇 번 듣고 나자 서연도 더는 묻지 않게 됐다.

사랑받고 있다는 확신이 없다는 것과 사랑받지 못한다는 것은 조금 다른 일이라고 믿었다.

도현은 원래 표현이 없는 사람이니까.

적어도 그렇게 생각했다.

그날 밤 열한 시가 넘어서도 현관문은 열리지 않았다.

서연은 결국 테이블을 정리했다. 케이크를 냉장고에 넣으려던 순간, 진동음이 울렸다.

도현의 태블릿이었다.

그는 아침에 서류를 확인하다 그대로 두고 출근한 모양이었다.

평소라면 거들떠보지도 않았을 것이다.

다만 화면 위에 뜬 이름이 이상하게 눈에 걸렸다.

민채원.

[오늘 정말 좋았어.]

서연의 손이 멈췄다.

이어 메시지가 하나 더 떴다.

[집에 들어가면 연락 못 하겠지?]

그리고 사진 한 장.

서연은 한동안 화면을 누르지 못했다.

손끝이 차갑게 식었다.

결국 잠금 화면 위 알림을 눌렀고, 태블릿은 너무 쉽게 열렸다.

화면 속에는 도현이 있었다.

낯선 레스토랑.

맞은편에는 여자가 앉아 있었다.

도현의 손목에는 서연이 지난해 생일에 선물했던 시계가 채워져 있었다.

그것보다 더 낯선 건 그의 표정이었다.

웃고 있었다.

아주 희미하게.

서연에게는 좀처럼 보여준 적 없는 얼굴이었다.

사진 아래로 메시지가 이어졌다.

[다음에는 더 오래 같이 있고 싶어.]

[나도.]

도현의 답장이었다.

짧은 두 글자.

그 순간 이상하리만큼 머릿속이 조용해졌다.

눈물이 날 줄 알았다.

화가 나서 뭔가를 집어 던질 줄도 알았다.

그런데 아무것도 아니었다.

서연은 그저 화면을 몇 번 더 내렸다.

호텔 예약 내역.

늦은 밤의 메시지.

보고 싶다는 말.

다정한 이모티콘.

그동안 자신에게는 단 한 번도 보내지 않았던 문장들이 아무렇지도 않게 쌓여 있었다.

‘원래 이런 사람이 아니었던 게 아니구나.’

문득 그런 생각이 들었다.

다정하지 못한 게 아니었다.

그저 자신에게 다정하지 않았던 것이다.

서연은 태블릿 화면을 껐다.

그리고 식탁에 앉았다.

케이크 위에는 작은 초 두 개가 나란히 꽂혀 있었다.

결혼 2주년.

우습게도 도현은 오늘이 무슨 날인지조차 기억하지 못하는 것 같았다.

서연은 케이크 상자를 닫아 그대로 쓰레기통에 넣었다.

새벽 한 시가 조금 넘어 현관문이 열렸다.

도현이 들어왔다.

검은 코트에 희미한 향수 냄새가 배어 있었다.

서연의 것이 아닌 향이었다.

거실 불이 켜져 있는 것을 본 도현이 시계를 확인했다.

“안 잤어?”

서연은 소파에 앉은 채 그를 바라봤다.

“응.”

“왜?”

그 한마디가 기가 막혀 잠시 웃음이 나올 뻔했다.

“기다렸어.”

도현은 넥타이를 느슨하게 풀며 대수롭지 않게 말했다.

“기다리지 말랬잖아.”

“오늘 무슨 날인지 알아?”

그제야 도현의 손이 멈췄다.

짧은 침묵.

그 표정만으로 충분했다.

몰랐다.

서연은 고개를 끄덕였다.

“됐어.”

“서연아.”

“나 하나만 물어볼게.”

도현의 눈이 그녀에게 향했다.

서연은 생각보다 담담한 목소리로 물었다.

“민채원, 누구야?”

도현의 표정이 굳었다.

아주 짧은 순간이었다.

하지만 서연은 놓치지 않았다.

“내 태블릿 봤어?”

부정부터 하지 않았다.

그게 대답이었다.

서연은 씁쓸하게 웃었다.

“왜 그랬어?”

도현은 잠시 말이 없었다.

“설명할게.”

“뭘?”

“네가 생각하는 것처럼 단순한 건 아니야.”

그 말에 서연은 처음으로 화가 났다.

“그럼 복잡하면 바람이 아닌가?”

“서연.”

“호텔도 갔잖아.”

도현의 입이 닫혔다.

“사진도 봤고, 메시지도 봤어.”

“…….”

“좋았다고 했더라.”

서연은 자신도 모르게 웃었다.

“당신 그런 말도 할 줄 아는 사람이었네.”

도현의 미간이 좁아졌다.

“비꼬지 마.”

“비꼬는 거 아니야. 진짜 몰랐거든.”

결혼 생활 내내 단 한 번도 들은 적 없던 말이었다.

보고 싶다.

오늘 좋았다.

다음에 또 만나자.

그 간단한 말들을 다른 여자에게는 너무 쉽게 하고 있었다.

서연은 그제야 확실히 알았다.

이 결혼에서 자신이 얼마나 오래 혼자였는지.

“언제부터야?”

도현은 대답하지 않았다.

“됐어.”

서연이 자리에서 일어났다.

도현이 그녀의 손목을 잡았다.

“어디 가.”

“방.”

“이렇게 끝내지 말고 얘기해.”

서연은 잡힌 손목을 내려다봤다.

이상했다.

평소에는 먼저 손을 잡아주는 일조차 거의 없던 남자가 지금은 놓아주지 않고 있었다.

“말해봐.”

서연이 그를 바라봤다.

“내가 뭘 더 들어야 하는데?”

“정리하려고 했어.”

그 말에 서연은 결국 웃었다.

아주 작게.

“그 여자랑?”

도현이 입술을 굳게 다물었다.

“아니면 나랑?”

그의 손에서 힘이 빠졌다.

서연은 천천히 손목을 빼냈다.

“내일 변호사 알아볼게.”

도현의 눈썹이 꿈틀했다.

“무슨 뜻이야.”

“이혼하자고.”

이번에는 도현이 아무 말도 하지 않았다.

서연은 그 표정을 가만히 바라봤다.

놀란 건지, 화가 난 건지 알 수 없었다.

다만 한 가지는 분명했다.

그는 서연이 이런 말을 할 거라고 생각하지 못했다.

“서연아.”

“나 당신 붙잡을 생각 없어.”

목소리는 놀랍도록 차분했다.

“그러니까 당신도 나 붙잡지 마.”

서연은 그대로 침실로 들어갔다.

문을 닫고 나서야 심장이 거칠게 뛰기 시작했다.

침대 가장자리에 앉아 손바닥으로 얼굴을 감쌌다.

그러나 여전히 눈물은 나오지 않았다.

이상하게도 떠오른 건 도현이 아니었다.

아주 오래전.

자신을 세상에서 가장 소중한 사람처럼 바라보던 얼굴.

그리고 어느 날 아무런 설명도 없이 떠나버린 사람.

윤재하.

서연은 몇 년 동안 단 한 번도 꺼내보지 않았던 이름을 마음속으로 되뇌었다.

그날은 몰랐다.

끝나버린 결혼의 문 앞에서 떠올린 그 이름이,

얼마 지나지 않아 다시 자신의 앞에 나타날 줄은.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
ฉันมองทุกอย่างรอบตัว รู้สึกทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย แล้วเดินมาถึงหน้าที่ทำงานอย่างใจลอย ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันย้อนเวลากลับใหม่มาอีกครั้งอาการจุกเสียดของมดลูกเตือนฉันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน และตรงหน้าฉันไม่ใช่คราบเลือดที่หนาทึบอีกต่อไป แต่เป็นสถานที่ที่ฉันทํางานทุกวันฉันยังคงจมอยู่กับความตายที่น่าสังเวชของตัวเองในชาติที่แล้ว ทันใดนั้น เพื่อนร่วมงานของฉันจางเมิ่งหย่าก็เดินมาหาฉันฉันมองเวลาในโทรศัพท์ ฉันก็รู้ว่าเธอจะพูดอะไรแล้วเนื่องจากฤดูร้อนเป็นฤดูน้ำท่วม ทางเทศบาลเมืองจึงกําหนดให้ทุกหน่วยงานเข้าเวรตลอด 24 ชั่วโมง หน่วยงานของเราก็ไม่มีข้อยกเว้นแต่คืนนั้น ทีมตรวจสอบของเทศบาลเมืองกลับลงมาตรวจสอบคืนนั้นจางเมิ่งหย่าไม่ได้อยู่ที่ทํางานเพราะกําลังอินเลิฟอยู่ จึงถูกจับได้คาหนังคาเขา วันรุ่งขึ้นก็ถูกไล่ออกนี่เป็นครั้งเดียวที่ทีมตรวจสอบของเทศบาลเมืองลงมาตรวจสอบในตอนกลางคืน ดังนั้นฉันจึงจําวันที่ 25 กรกฎาคมได้อย่างชัดเจนหลังจากจางเมิ่งหย่าถูกไล่ออก เธอรู้สึกเกลียดชังฉันและคิดว่ามันเป็นเพราะฉันไม่ยอมเปลี่ยนกะกับเธอเธอจงใจมาบ้านฉันตอนที่ฉันท้องใกล้คลอด ล่อฉันไปที่บันได ก่อนจะ
Read more
บทที่ 2
จางเมิ่งหย่าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและเลิกร้องไห้ "ผู้อำนวยการหลิว อย่าลืมว่าการเจรจาและแผนการร่วมมือกับบริษัทอสังหาซินเต๋อล้วนเป็นงานของฉัน ถ้าไม่มีฉัน พวกคุณก็จะไม่มีอะไร"โอ้ ใช่แล้ว ยังมีเรื่องนี้อีก ฉันวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้าผู้อำนวยการหลิว "ผู้อำนวยการหลิวคะ หัวหน้าหวังให้ฉันและจางเมิ่งหย่าจัดทําแผนการตั้งถิ่นฐานใหม่สําหรับซินเต๋อ แผนการชุดนี้ของฉันเพิ่งเสร็จสิ้น คุณดูสิคะ..."จางเมิ่งหย่าจ้องมองฉันด้วยความโกรธแค้น ฉันกะพริบตาโตๆ มองเธออย่างไร้เดียงสา “อ้อ เมิ่งหย่า ได้ยินพวกเธอพูดเรื่องแผนอยู่ฉันจึงรีบมา มีอะไรหรือ?”"เธอ... เธอ......"“จางเมิ่งหย่า คุณรีบไปเถอะ ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็ไปคุยกับในเทศบาลเมืองละกัน” ผู้อำนวยการหลิวออกปากไล่จางเมิ่งหย่าภาพลักษณ์ของผู้กํากับหลิวในสายตาของฉันดูยิ่งใหญ่และทรงพลังขึ้นมาทันที สมกับเป็นผู้กํากับหลิวจริงๆ โยนปัญหาเป็นที่หนึ่ง" แยกย้าย แยกย้าย กลับไปที่หน่วยงานซะ" ผู้อำนวยการหลิวตะโกนด้วยความโกรธเหตุการณ์ยังคงพัฒนาไปในทิศทางนี้ แต่ก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน คราวนี้จางเมิ่งหย่าไม่มีเหตุผลที่จะตําหนิฉันอีกแล้วตอนเช้าหลังจากที่จางเมิ่งหย่าถูกไล่อ
Read more
บทที่ 3
ชาติที่แล้วฉันถูกจางเมิ่งหย่าหลอกไปที่บันได และถูกจางเมิ่งหย่าผลักลงบันได เฉิงจื้อใช้เวลาเจ็ดแปดชั่วโมงกว่าจะกลับถึงบ้านและพบฉัน วันนั้นเขาควรจะกลับมาหลังเลิกงาน ถ้าเขากลับมาส่งฉันที่โรงพยาบาลตามปกติ ฉันก็จะได้รับการช่วยเหลือเป็นแบบนี้เอง เป็นแบบนี้นี่เองฉันโง่จริงๆ เฉิงจื้อเป็นหมาป่าที่ชั่วร้าย ในชาติที่แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันถูกเขาหลอกโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสวรรค์มีตาจริงๆ สวรรค์ปล่อยฉันกลับมาเพื่อให้ฉันรู้ว่าฉันโง่แค่ไหนใช่ไหมฉันเช็ดน้ำตาและโยนใบถอนเงินของธนาคารลงในชักโครกเพื่อทำลายฉันเข้าใจเฉิงจื้อทันที ฉันมาจากครอบครัวที่ดีตั้งแต่เด็ก แม่เป็นฉันราชการ พ่อทําธุรกิจเล็กๆ ตอนที่ฉันแต่งงานกับเฉิงจื้อ บริษัทของพ่อก็เป็นธุรกิจชั้นนําในเมืองแล้ว หลังจากแต่งงานพ่อก็ให้เฉิงจื้อทํางานกับเขาเฉิงจื้อก็ไม่ทําให้พ่อแม่ผิดหวัง ขยันเรียนทําธุรกิจ พ่อเคยแสดงออกมาหลายครั้งแล้วว่าท่านเห็นแววในตัวเฉิงจื้อ พอฉันคลอดลูกแล้วก็จะมอบบริษัทให้เฉิงจื้อ ส่วนตัวเองจะตั้งใจดูแลหลานให้ฉันแต่เฉิงจื้อนั้นเป็นหมาป่าที่ชั่วร้าย ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในการคํานวณของเฉิงจื้อ เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังจากฉันตายอ
Read more
บทที่ 4
ในคลิปจางเมิ่งหย่าก็ไปหาโทรศัพท์ที่บ้านฉัน“ที่รัก รีบหาโทรศัพท์สิ รีบลบทิ้งก่อนที่เขาจะเห็นโทรศัพท์”“เฉิงจื้อ เห็นแล้วก็เห็น กลัวอะไร ฉันไม่อยากแบ่งปันคุณกับเขาอีกแล้ว พอฉันนึกถึงความใกล้ชิดระหว่างคุณกับเขา ฉันก็สะอิดสะเอียนและไม่สบายใจ”“เมิ่งหย่า ผมก็ไม่อยากสนิทกับเขาเหมือนกัน คุณวางใจเถอะ ตอนนี้พ่อของหยางลู่ได้ฝากเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ของบริษัทไว้กับผมแล้ว ตอนนี้ในบริษัทผมเป็นคนตัดสินใจเอง”พูดพลางลูบไปที่หน้าอกของจางเมิ่งหย่า “คุณอดทนอีกหน่อย รอจนกว่าหยางลู่จะคลอดออกมา ให้เขาตายหนึ่งศพสองชาติ ถึงตอนนั้นผมจะแต่งงานกับคุณอย่างสง่าผ่าเผย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา จะมีคนบอกว่าคุณเป็นเมียน้อยเอาได้ ผมจะทนได้ยังไง”“เฉิงจื้อ คุณดีจริงๆ ด้วยคําพูดของคุณ ฉันยินดีที่จะรอ ฉันจะรักนวลสงวนตัวเพื่อคุณและไม่ให้โจวปินแตะต้องฉัน” จางเมิ่งหย่าทําท่าทางเหมือนสาวน้อยที่ดื่มด่ำกับความสุขเฉิงจื้อมีฝีมือจริงๆ พริบตาเดียวก็ปลอบจางเมิ่งหย่าให้สงบได้จะพูดอะไรต่อ ฉันไม่มีกะจิตกะใจที่จะฟังแล้ว มองโจวปินที่อยู่ในออฟฟิศ บนหัวมีขาวควายอันเบ้อเริ่มเทิ่มสวมอยู่ไม่น่าแปลกใจที่โจวปินไม่ชอบฉัน ที่แท้เขาก็เป็นสา
Read more
บทที่ 5
บ่ายวันนั้น ฉันมอบหมายให้ฟางเยว่ส่งใบสมัครหย่าให้เฉิงจื้อ และเปลี่ยนกุญแจที่บ้านด้วยฉันมาที่บ้านของพ่อแม่โดยไม่หยุดพักเพื่ออธิบายสถานการณ์ของเฉิงจื้อ แค่บอกว่าเฉิงจื้อนอกใจ ไม่กล้าพูดว่าเฉิงจื้อเคยทําร้ายฉันจนตาย กลัวว่าพ่อแม่จะทนไม่ไหวแต่พ่อก็ยังแก่และแข็งแรง เฉันยึดอํานาจของเฉิงจื้อในบริษัทอย่างรวดเร็ว และไล่คนที่ถูกเฉิงจื้อดึงมาเป็นพวกส่วนเฉิงจื้อ ฉันล่ะนับถือเขาจริงๆ ตอนนี้หายตัวไปแล้ว นี่ไม่ใช่เวลาชักดาบในฝักกันหรือไงแต่ฉันคาดไม่ถึงว่า อีกสองวันเฉิงจื้อจะมาคุกเข่าที่หน้าประตูบ้านฉัน ขอร้องให้ฉันให้อภัย“ลู่ลู่ ผมผิดไปแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะจางเมิ่งหย่ายั่วยวนผม เพราะเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณ ผมถึงไม่สามารถเพิกเฉยต่อเขาได้ เขาถึงได้โอกา ทั้งหมดเป็นเพราะเขานะ” เขาคุกเข่าและเคาะประตูพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“ลู่ลู่ ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่หลงกลผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว ในชาตินี้ผมจะรักคุณเท่านั้น ลู่ลู่ ลูกของเรากำลังจะเกิดนะ อย่าปล่อยให้เขาไม่มีพ่อเลย ลู่ลู่”บางทีในสายตาของเขาฉันอาจจะหลอกง่ายขนาดนี้ก็ได้ เขาแค่ทําผิดพลาดที่ผู้ชายทั้งโลกก็ทําได้ ขอแค่เขากลับใจอย่างจริงใจ ฉันรักเขามา
Read more
บทที่ 6
หลังจากหย่าแล้ว ฉันรู้สึกสดชื่นมาก แม้แต่ดูสุนัขในชุมชนก็ดูถูกใจไม่น้อย แต่ว่า ทางด้านเฉิงจื้อและจางเมิ่งหย่าคงไม่ได้มีเวลาว่างอย่างฉันแล้วล่ะได้ยินมาว่าหมาที่ซื้อสัตย์อย่างโจวปินก็แข็งใจขึ้นมาครั้งหนึ่ง หย่ากับจางเมิ่งหย่าแล้ว และจางเมิ่งหย่าก็ออกจากบ้านไปตัวเปล่าแต่จางเมิ่งหย่าก็ไม่สนใจ รีบย้ายไปอยู่กับเฉิงจื้อทันที“พี่ลู่ เจอกันที่ร้านอาหารซิงเสวียนตอนหกโมงเย็น ขอเชิญคุณดูละครดีๆสักเรื่อง” เมื่อดูไลน์ที่สวีเวยเวยส่งมา ฉันรีบเตรียมตัวทันที หลังเลิกงานก็ตรงไปที่ร้านอาหารซิงเสวียนทันทีแม่เจ้า นี่คือสิ่งที่ฉันสามารถดูได้หรือ เฉิงจื้อ สวีเวยเวย จางเมิ่งหย่า นี่มันสนามอาชูร่าหญิงประเภทไหนกันฉันยืนอยู่ที่ชั้นสองของร้านอาหาร มองสามคนนี้ที่อยู่ตรงกลางของชั้นล่างจางเมิ่งหย่าในเวลานี้ดูบอบบางไร้เสียงสา "เฉิงจื้อ เราอย่าเลิกกันได้ไหม ฉันหย่าแล้ว ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยแล้ว"สวีเวยเวยมองเฉิงจื้ออย่างโกรธๆ "ที่รัก เขาเป็นใคร วันนี้คุณบอกฉันให้ชัดเจนนะ ไม่งั้น วันนี้เราเลิกกัน"เฉิงจื้อมองไปที่สวีเวยเวยที่ทั้งสวยทั้งรวย ในเวลานี้เขาอยากจะฆ่าจางเมิ่งหย่าที่ทําลายเรื่องดีๆ
Read more
บทที่ 7
ฉันเปิดไลน์ของจางเมิ่งหย่าขึ้นมา "เมิ่งหย่า มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอ ฉันกลัวว่าเฉิงจื้อจะโกหกเธอ ก่อนหย่าเราสองคนเคยไปตรวจร่างกายด้วยกัน วันนี้ฉันเพิ่งได้ผลการตรวจร่างกายกลับมา เฉิงจื้ออาจจะติดเชื้อ HIV แล้ว"จางเมิ่งหย่าตะโกนใส่ฉันในไลน์ว่า"หยางลู่ เธอบ้าไปแล้วหรือ สาปแช่งเฉิงจื้อเป็น HIV..." 56 วินาที"เฉิงจื้อไม่ออกไปหาผู้หญิงตามอําเภอใจหรอก ผู้หญิงบ้าอย่างเธอทนเห็นฉันกับเฉินจื้อดีไม่ได้......" 57 วินาที"ถ้าเฉิงจื้อได้ เธอก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน..."52 วินาทีจนถึงข้อสุดท้าย "หยางลู่ จริงไหม เธอตรวจออกมาแล้วใช่ไหม เธอก็ติดเชื้อด้วยใช่ไหม...”ฉันตอบแค่ประโยคเดียวว่า"ผลการตรวจของฉันคือฉันไม่ได้ติด แนะนําให้เธอตรวจสอบให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ พบเจอเร็วจะได้รักษาเร็ว"ไม่กี่วันต่อมา ฉันก็ได้รับจดหมายจากฟางเยว่“หยางลู่ เธอรู้ได้ยังไงว่าเฉิงจื้อติดเชื้อ HIV ผลการตรวจของโรงพยาบาลออกมาแล้ว เฉิงจื้อติดเชื้อจริงๆ ส่วนจางเมิ่งหย่าไม่ได้ติดเชื้อ”“ตอนนี้เฉิงจื้อยืมเงินอย่างบ้าคลั่งเพื่อรักษาโรค เดิมทีญาติของเขาก็มีไม่มากอยู่แล้ว คนที่สามารถยืมเงินเพื่อรักษาโรคให้เขายิ่งไม่มีเข้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status