บทที่ 8

ฉันตั้งใจว่าเช้าวันจันทร์ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็จะต้องลากตัวคนทรยศออกมาให้ได้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันรุ่งขึ้น ฉันก็ได้รับสายจากผู้บริหารระดับสูง “เจาเจา เพราะข่าวที่ถูกปล่อยออกไปนักลงทุนเลยถอนการลงทุนกับทางเราทั้งหมด ตอนนี้บริษัทเราเข้าขั้นวิกฤตถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนให้แล้ว ขอโทษด้วยจริงๆ วันนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้วล่ะ”

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น ได้แต่ยืนนิ่งอย่างนั้นพักใหญ่

หลังจากจบมหาวิทยาลัย ปีนั้นฉันก็แต่งงานกับกู้สือซวี่ทันที และหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ตั้งครรภ์

ในตอนแรกฉันกำลังจะได้เข้าไปทำงานในสำนักข่าว แต่สุดท้ายก็ถูกปฏิเสธมา ตอนนั้นกู้สือซวี่กอดปลอบฉันแล้วพูดว่า “เจาเจา อย่าเสียใจไปเลยนะ เดี๋ยวผมจะลงทุนให้พวกเขาเอง แบบนี้ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเจาเจาของเราแล้ว”

ฉันไม่ได้ตอบตกลง เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่พึ่งพาเส้นสาย

สุดท้ายฉันจึงเข้าสู่วงการบันเทิงที่ทั้งวุ่นวายและแข่งขันกันอย่างดุเดือด ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันตรากตรำสร้างผลงานจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นบรรณาธิการ แต่สุดท้ายต้องถูกไล่ออกเพราะเหตุผลนี้

ผู้ชายที่เคยทุ่มเงินมากมายเพื่อมอบงานในฝันให้ฉัน แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่ทำให้ฉันตกงาน

ที่แท้รักกับไม่รัก มันแบ่งแยกกันชัดเจนเหลือเกิน

จิตใจมนุษย์สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ฉันรีบออกจากห้องแล้วไปที่ห้องพระ

กู้สือซวี่กำลังนั่งสมาธิอยู่ ขาเรียวยาวของเขากำลังนั่งอยู่บนเบาะสั่งทำพิเศษ ในมือถือสร้อยลูกประคำ

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยชื่นชมท่าทางเย็นชาและเคร่งครัดของเขา ตอนนั้นเขาดูสูงส่งเหนือคาวโลกีย์

ต่อให้ฉันต้องปฏิบัติตามกฎมากมายอย่างเคร่งครัดเพราะเขานับถือศาสนาพุทธ แต่ฉันก็ไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

ฉันเดินเข้าไปแย่งลูกประคำในมือของเขา ก่อนพูดว่า “พระพุทธเจ้าสอนให้คุณปฏิบัติกับภรรยาของคุณแบบนี้เหรอ คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับงานของฉัน”

กู้สือซวี่ที่ถูกขัดจังหวะสวดมนต์ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“งานที่ไร้ค่าแบบนั้น ไม่ทำก็ดีแล้ว ถ้าคุณอยากได้เงินเดี๋ยวผมจะให้เอง”

งานที่ไร้ค่า?

ฉันทำงานดึกดื่นเพื่อเขียนข่าวออกมา พยายามอย่างมากกว่าจะได้เลื่อนตำแหน่ง ฉันใช้สองมือนี้แลกมันมา แต่เขามีสิทธิ์อะไรที่ชี้ชะตาฉันด้วยคำพูดเดียว

ฉันกำหมัดกรอด แล้วพูดว่า “คุณไปสืบเรื่องคนที่ปล่อยรูปเองแล้วกัน! ความผิดนี้ ฉันไม่ขอรับไว้หรอกนะ!”

กู้สือซวี่ก้มหน้าลงต่ำ “หย่าซินจะไม่ตามเรื่องนี้ต่อแล้ว คุณก็ควรรู้จักพอได้แล้ว”

แต่ฉันไม่ลดละ “เธอไม่อยากตามสืบต่อ หรือไม่กล้าตามต่อกันแน่ เป็นอะไรไป กลัวคนอื่นรู้หรือไงว่านี่เป็นละครที่เธอกำกับเอง แสดงเอง กู้สือซวี่ คุณบ้าผู้หญิงจนสมองกลับแล้วเหรอ”

กู้สือซวี่ขมวดคิ้วยุ่ง “เยี่ยเจาเจา ดูด้วยว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่ไหน!”

ในจังหวะนั้นเอง ซูหย่าซินก็ปรากฎตัวขึ้นอีกจนได้

เธอนำน้ำชาที่เพิ่งต้มมาใหม่ส่งให้กู้สือซวี่ ก่อนจะหันมาพูดกับฉันว่า “คุณเยี่ย ที่พี่สือซวี่ไม่อยากให้ทำงานแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณมีศักดิ์ศรีหน่อย ฉันอยู่ในวงการบันเทิงมาแม้จะไม่นาน แต่ก็เคยเห็นพวกปาปารัสซี่ถูกไล่ล่าและทำร้าย ไม่ต่างอะไรจากหนูข้างถนน”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เหมือนว่าฉันแตกต่างจากพวกเขาหลายชั้น

ฉันถามกลับว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอเคยเห็นพวกเมียน้อยถูกจิกผมแล้วตบหน้าหรือเปล่า ถึงแม้เธอจะเป็นแค่เมียน้อย แต่ก็ควรมีศักดิ์ศรีบ้างนะ ฉันหาเงินด้วยความสามารถของตัวเอง มันไม่มีศักดิ์ศรีตรงไหน”

ซูหย่าซินใบหน้าซีดขาว น้ำตาของเธอร่วงหล่นและเริ่มสะอึกสะอื้นทันที

ในตอนนั้นเสียงของเด็กสาวก็ตะโกนขึ้นมาจากด้านนอกด้วยความร้อนใจ “คุณแม่คะ คุณแม่ คุณแม่อยู่ไหน ตั๋วตั่วตื่นมาแล้วหาคุณแม่ไม่เจอ!”

ซูหย่าซินรีบเดินออกไปทันที กู้สือซวี่ก็รีบลุกขึ้นยืน เขาเผยสีหน้ากังวลใจอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก

ฉันมองดูอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับห้อง ก่อนยื่นเรซูเม่ผ่านแอปพลิเคชันสมัครงานในโทรศัพท์

ตำแหน่งคุณนายกู้ไม่น่าสนใจเท่างานไร้ค่าที่กู้สือซวี่พูดถึงหรอกนะ

หลังจากยื่นเรซูเม่ไปสามสิบฉบับ ฉันก็สั่งสเต็ก พิซซ่า และฟัวกราส์ทอดที่ฉันเคยชอบกินที่สุดมา

สามปีที่ผ่านมานี้ ฉันไม่ได้แตะต้องอาหารเหล่านี้เลย

ทั้งที่ฉันมีภาวะเลือดจางมาตั้งแต่เด็ก คุณหมอบอกว่านอกจากกินยาแล้ว ก็ควรทานอาหารให้ครบห้าหมู่

ดังนั้นเขาจึงแนะนำให้ฉันทานอาหารที่มีธาตุเหล็กสูง เช่น เนื้อไม่ติดมัน เลือดเป็ด ตับไก่ เป็นต้น

แต่เพื่อปฏิบัติตามกฎของกู้สือซวี่ ตอนที่ฉันเป็นลมเพราะมีภาวะโลหิตจาง กู้สือซวี่ก็กำชับให้หมอให้น้ำเกลือฉันเท่านั้น ไม่เคยคิดจะยอมละเมิดหลักการกินมังสวิรัติของตัวเองเลย

แล้วฉันล่ะ สุดท้ายแล้วฉันได้อะไรกลับมาบ้าง

ฉันเพิ่งจะสั่งอาหารเสร็จ อาหารกลางวันของทางคฤหาสน์ก็ถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว

กู้สือซวี่จ้างเชฟสำหรับทำอาหารมังสวิรัติมาด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว เชฟยังเป็นคนยกอาหารมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง พร้อมแนะนำอาหารที่เขาเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน

เมื่อเห็นฉันกลับมาแล้ว เขาก็หันไปพูดกับเชฟว่า “คุณเป็นมืออาชีพมาก หลังจากนี้ก็ต้องฝากคุณแล้วนะ”

คำพูดนี้…เขาตั้งใจให้ฉันได้ยินงั้นเหรอ

ตำแหน่งที่นั่งบนโต๊ะอาหารในวันนี้ เหมือนกับเมื่อวานตอนเย็นไม่มีผิด

ซูหย่าซินกับตั๋วตั่วนั่งขนาบซ้ายขวาของกู้สือซวี่ เหมือนพวกเขากำลังประกาศอย่างเงียบเชียบว่าฉันเป็นคนนอก

แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้เดินไปนั่งข้างเด็กคนนั้นเหมือนอย่างเมื่อวานเพียงเพื่อที่จะได้ตักกับข้าวได้ถนัด แต่ฉันหิ้วถุงอาหารของตัวเองแล้วเดินไปนั่งที่ปลายสุดของโต๊ะด้วยท่าทีเรียบเฉย

บนโต๊ะมีอาหารมากมาย แต่ฉันไม่อยากกินสักคำ

ในเมื่อมีเนื้อแล้ว ใครมันจะทนกินเจอีก

ฉันไม่ได้เสพติดการเป็นทาสหรอกนะ!

เดิมทีซูหย่าซินยังส่งสายตาท้าทายมาให้ ราวกับประกาศว่าเธอเขี่ยฉันออกจากเกมได้สำเร็จแล้ว

แต่ในตอนที่ฉันค่อยๆ เปิดถุงที่ถือมาต่อหน้าพวกเขา กลิ่นสเต็กเนื้อ ฟัวกราส์ และพิซซ่าก็ลอยอบอวนขึ้นมาทันที