บทที่ 7

ฉันยังจำได้แม่นว่า ช่วงปลายปีเมื่อสองปีก่อน อาการของแม่ฉันทรุดลงอย่างกะทันหัน

ทั้งที่แม่อยู่ในภาวะเจ้าหญิงนิทรามาตลอด แต่แล้วจู่ ๆ อวัยวะในร่างก็เริ่มล้มเหลว จนชีวิตของแม่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

มีผู้เชี่ยวชาญบอกว่า มีเครื่องมือแพทย์รุ่นใหม่ที่สามารถเปลี่ยนถ่ายเลือดทั้งร่างกาย แถมยังช่วยพยุงการทำงานของหัวใจและปอดได้ หากนำเครื่องนี้มาใช้ได้ทันเวลาก็อาจจะพลิกสถานการณ์ของแม่ได้

แต่อุปกรณ์ทางการแพทย์เหล่านี้กลับเป็นสิ่งที่บริษัทของกู้สือซวี่คิดค้นขึ้นมา

ตอนนั้นอุปกรณ์การแพทย์ที่ว่ายังไม่มีจำหน่าย มีเพียงคนในบริษัทเท่านั้นที่สามารถจัดหาให้ได้

เดิมทีแล้วฉันคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับกู้สือซวี่

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตอนที่ฉันโทรไปบอกเล่าเรื่องอาการที่ทรุดหนักลงของแม่ให้กู้สือซวี่ได้รับรู้กู้สือซวี่จะพูดแทรกขึ้นมาว่า “บอกคุณหมอเลยว่าให้รักษาแม่ยายให้ดีที่สุด เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตอนนี้ฉันยังมีธุระด่วน แค่นี้ก่อนนะ”

เขาไม่แม้แต่จะอดทนฟังฉันพูดให้จบเลยด้วยซ้ำ ปลายสายก็ตัดสายไปเสียดื้อ ๆ

สำหรับกู้สือซวี่แล้วเรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ นั่นเป็นสิ่งที่เขาหาได้มาง่ายที่สุด

สำหรับกู้สือซวี่แล้วฉันก็ไม่ต่างกัน เพราะได้มาง่าย เขาเลยไม่เห็นคุณค่า

ตอนนั้นฉันสิ้นหวังจนแทบไม่เหลืออะไร ไม่รู้เลยว่าเป็นเรื่องสำคัญอะไร ถึงได้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของแม่ฉัน

ตอนนี้ฉันได้รู้ว่า ธุระด่วนของเขาในวันนั้นคือการพาตั๋วตั่วไปเที่ยวสวนสนุก

ขณะที่ฉันไร้ที่พึ่งพิง ได้แต่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในเมืองไห่เฉิง เขากลับกำลังเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานกับเมียน้อยและลูกนอกสมรสของเขาในสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง

แม้ภายหลังพี่ชายของฉันจะสามารถหาอุปกรณ์ทางการแพทย์มาจนแม่สามารถเอาชีวิตรอดชีวิตมาได้

ทว่าความสิ้นหวังและหวาดกลัวว่าจะต้องสูญเสียแม่ไป ก็จะยังคอยตามติดฉันไปตลอดชีวิต

ฉันพยายามระงับความโกรธและความเศร้าที่ปะทุขึ้นภายในใจ รีบหยิบโน้ตบุ๊คออกมาเพื่อบันทึกภาพหน้าจอโมเมนต์ของซูหย่าซิน พร้อมบันทึกรูปภาพเหล่านี้เอาไว้

สิ่งที่เธอใช้ยั่วโมโหฉันในวันนี้ จะกลายเป็นหลักฐานชั้นดีที่ฉันจะใช้สู้กับกู้สือซวี่บนชั้นศาลในวันหน้า

เมื่อเห็นรูปภาพเหล่านั้น ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงรูปภาพของเมื่อวานนี้ กู้สือซวี่บอกว่ารูปที่โดนแฉเหล่านั้นเป็นรูปมาจากบริษัทของพวกเรา

จะเป็นไปได้ยังไง

ฉันเป็นบรรณาธิการของเซเว่นสตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์ บทความทุกฉบับที่ได้เผยแพร่จะต้องผ่านการตรวจจากฉัน

สรุปแล้วเป็นกู้สือซวี่ที่เข้าใจผิด หรือว่ามีคนในแผนกลงบทความโดยพลการ

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ฉันยังไม่ทันได้ตอบรับ กู้สือซวี่ก็ผลักประตูเข้ามา

ท่าทีของเขาดูเหมือนมาเพื่อคิดบัญชีกับฉัน เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงตรงหน้าฉัน ถามด้วยเสียงเย็นชาว่า “คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสงสัย ถึงได้เห็นว่าเป็นรูปที่ซูหย่าซินเพิ่งโดนแอบถ่ายเมื่อสองวันก่อน วันนี้ถูกปล่อยออกมาอีกครั้งแล้ว

ทว่าใบหน้าของกู้สือซวี่ยังคงเบลอ มองไม่ออกว่าเป็นใคร

แต่การถูกแฉติด ๆ กันแบบนี้แสดงให้เห็นถึงเจตนาร้ายของคนปล่อย

ฉันเงยหน้ามองเขา “ฉันไม่ได้เป็นคนทำ คุณเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม”

ในจังหวะนั้นเองตั๋วตั่วก็วิ่งพรวดเข้ามา พร้อมร้องไห้ด้วยความร้อนใจ “พ่อคะ แม่จะไม่อยู่ที่บ้านนี้แล้ว! พ่อรีบไปดูหน่อย ช่วยห้ามแม่ไว้ทีค่ะ!”

เมื่อกู้สือซวี่ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็ตึงเครียด รีบอุ้มลูกสาวแล้ววิ่งออกจากห้องนอนแขกไปทันที

ฉันเดินตามมาที่ห้องรับแขก เพราะอยากจะอธิบายเรื่องราวให้กู้สือซวี่ฟังอย่างชัดเจน

แต่ตอนนั้นก็เห็นว่ากู้สือซวี่กำลังห้ามไม่ให้ซูหย่าซินไป

ตั๋วตั่วจับมือเธอไว้ข้างหนึ่ง พร้อมร้องไห้โฮ เอาแต่พร่ำตะโกนไม่ให้แม่จากไป

ฉันยืนมองครอบครัวพ่อแม่ลูกอยู่ด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

ผู้คนบนโซเชียลบอกกันว่าซูหย่าซินเป็นไอดอลที่อาศัยความนิยมเดบิวต์ เธอเป็นหุ่นไม้ที่ไม่มีทักษะการแสดง

แต่ความจริงแล้วฝีมือการแสดงของเธอไม่เลวเลย อยากจะบีบน้ำตาตอนไหนก็ทำได้ จนน้ำตาท่วมหน้า

“พี่สือซวี่ พี่ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันรับไม่ไหวแล้วจริงๆ” ซูหย่าซินพูดขึ้นอย่างน้อยอกน้อยใจ “หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ชื่อเสียงของฉันต้องพังพินาศแน่”

กู้สือซวี่ยังไม่ทันได้พูดปลอบอะไร ฉันก็ต่อบทสนทนาของเธออย่างไม่ใส่ใจว่า “เธอพาลูกนอกสมรสเข้ามาในบ้านแล้ว รู้ว่าตัวเองเป็นเมียน้อยก็ยังไม่ยอมถอย เธอยังจะห่วงชื่อเสียงของตัวเองอยู่อีกเนี่ยนะ”

“เยี่ยเจาเจา หุบปากไปเลย!”

กู้สือซวี่ตำหนิฉันเสียงดัง จากนั้นก็ควบคุมเสียงตัวเองแล้วหันไปพูดกับซูหย่าซินว่า “เรื่องนี้ผมจะจัดการให้คุณเอง แต่คุณยังไปไม่ได้ ตั๋วตั่วอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ”

ตั๋วตั่วกลัวว่าซูหย่าซินจะจากไปจริง ๆ เธอร้องไห้แล้วพูดว่า “แม่คะ ถ้าแม่จะไปล่ะก็ แม่ก็พาพ่อกับตั๋วตั่วไปด้วยได้ไหม”

เมื่อพูดจบ เธอก็ชี้นิ้วมาทางฉันอย่างโมโห “ป้าคนนี้ดุมาก ตั๋วตั่วไม่อยากอยู่กับป้าคนนี้”

ซูหย่าซินอุ้มตั๋วตั่วขึ้นมา พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “เด็กดี แม่ก็ไม่อยากจากพวกลูกไป แต่…”

ฉันมองกู้สือซวี่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “พวกคุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายมาคุยเรื่องสินสมรส ฉันขอรับแค่ส่วนที่เป็นของฉันจะได้ไม่ต้องอยู่ที่นี่ต่อแล้วทำให้ลูกสาวของพวกคุณกลัวไปมากกว่านี้”

เดิมทีฉันคิดว่าตอนนี้กู้สือซวี่ถูกต้อนจนหลังชนฝา ทั้งเมียน้อยและลูกนอกสมรสของเขาก็ต้องการไล่ฉันออกไป แถมฉันที่รู้ความขนาดนี้ก็ยังยอมเดินจากไปเองแบบนี้ เขาก็จะต้องยินดีมากแน่นอน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าดวงตาของกู้สือซวี่เหมือนจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาพูดว่า “จนกว่าความจริงของเรื่องนี้จะปรากฏ คุณห้ามไปไหนทั้งนั้น!”

ฉันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่คนที่ผิดหวังยิ่งกว่าก็คือซูหย่าซิน

แน่นอนว่าเธอไม่ได้อยากไปจริงๆ หรอก หลังจากแสร้งทำทีเป็นจะจากไปอยู่สักพัก สุดท้ายกู้สือซวี่และลูกสาวก็เกลี้ยกล่อมให้เธอกลับมาได้สำเร็จ

……

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ป้าหลิวก็มาเคาะที่ประตูห้อง “คุณนายคะ อาหารเย็นเตรียมเสร็จแล้วค่ะ จะให้ป้ายกเข้าไปในห้องไหมคะ”

ฉันรู้ว่าตอนบ่ายเธอต้องได้ยินเสียงทะเลาะกันในห้องรับแขกแน่นอน เธอกลัวว่าถ้าฉันไปปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารก็จะต้องถูกพวกเขารังแกอีก

แต่ฉันไม่สามารถยอมรับคำกล่าวหาที่ไม่เป็นธรรมได้

แม้ฉันอยากจะเปิดเผยรูปภาพทั้งหมด เพื่อให้ทุกคนเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ชายในรูป

แต่ในเมื่อฉันไม่ได้เป็นคนทำ ฉันจะไม่มีทางยอมรับข้อกล่าวหานี้เด็ดขาด

ฉันไม่ได้รับถาดอาหารจากป้าหลิว แต่เลือกเดินตรงไปที่ห้องอาหาร

ซูหย่าซินคิดไม่ถึงว่าฉันจะกล้ามาร่วมโต๊ะอาหารกับพวกเธอ

บนโต๊ะอาหารตัวยาว กู้สือซวี่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะส่วนซูหย่าซินและตั๋วตั่วนั่งขนาบฝั่งซ้ายขวาของเขา

เมื่อเป็นอย่างนี้ แสดงว่าไม่มีที่ว่างสำหรับฉันสินะ

เดิมทีฉันตั้งใจจะนั่งตรงข้ามกู้สือซวี่ ซึ่งเป็นส่วนของปลายโต๊ะ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็จะเอื้อมตักอาหารไม่ถึง

ดังนั้น ฉันจึงนั่งลงที่ด้านข้างตั๋วตั่วอย่างใจเย็น

วินาทีถัดมา เด็กน้อยก็สะดุ้งเฮือกแล้วรีบวิ่งไปหาซูหย่าซิน ในสายตาเธอฉันคงเป็นเหมือนปีศาจ

ซูหย่าซินอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาด้วยความรักใคร่ จากนั้นก็หันไปพูดกับกู้สือซวี่ว่า “พี่สือซวี่คะ ฉันพาตั๋วตั่วไปกินในห้องก็แล้วกันค่ะ”

ดูเหมือนว่าเธอกับลูกสาวกำลังหวาดกลัวและหลบหน้าฉัน

แต่กู้สือซวี่กลับพูดขึ้นว่า “คนที่ควรไป ไม่ใช่คุณ”

เมื่อพูดจบ เขาก็หันมองฉันเป็นคำเตือน “เยี่ยเจาเจา เก็บเล่ห์เหลี่ยมและแผนการร้ายของคุณไปซะ ผมบอกแล้วว่าพวกเธอจะมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ไม่มีทางรบกวนคุณแน่นอน”

มุมปากของฉันกระตุกขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร

ซูหย่าซินอ้อนวอนขึ้นว่า “คุณเยี่ยคะ ฉันกับพี่สือซวี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่คุณคิดแน่นอนค่ะ ขอร้องนะคะ หลังจากนี้อย่าหาเรื่องฉันเลยค่ะ และอย่าทำร้ายตั๋วตั่วด้วย หากรูปของตั๋วตั่วถูกเปิดเผยออกไป ฉันไม่อยากจินตนาการเลยว่าเธอจะถูกสังคมวิพากษ์วิจารณ์ขนาดไหน”

พอกู้สือซวี่ได้ยินว่าลูกของตัวเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ สีหน้าของเขาก็ตึงเครียดมากยิ่งขึ้น เขาหันมามองฉันด้วยสายตาคมกริบ

ฉันพยักหน้า “เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์และไม่มีความผิดอะไรจริง คนที่เปิดเผยรูปออกไปก็ไร้ยางอายจริง ๆ ทำได้แม้กระทั่งใช้เด็กตัวเล็ก ๆ เป็นเครื่องมือ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปสืบเรื่องในบริษัท และจะให้คำตอบที่เหมาะสมกับเธอแน่นอน!”

ซูหย่าซินที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ฟังก็คิ้วกระตุกพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เกรงว่า…คงจะไม่ง่ายมั้งคะ คนปล่อยข่าวคงไม่โง่ ใช้โทรศัพท์ตัวเองปล่อยหรอก”

ฉันยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ฉันมีวิธีมากมาย! ฉันจะรอดูว่าคนทรยศคนไหนมันกล้ากินบนเรือนขี้บนหลังคา สมคบคิดกับบุคคลภายนอก! แล้วแสร้งทำตัวเป็นผู้เสียหาย!”

ทันทีที่ฉันพูดจบ สีหน้าของซูหย่าซินก็ตึงเครียดขึ้นมา