บทที่ 9

อาหารมังสวิรัติที่เชฟเตรียมมาอย่างพิถีพิถันตลอดทั้งเช้า ถูกอาหารที่อยู่ตรงหน้านี้กลบจนมิด!

ซูหย่าซินและตั๋วตั่วที่ต้องกินอาหารมังสวิรัติตามกู้สือซวี่มาสองวันเต็มถึงกับจ้องอาหารตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ซูหย่าซินกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างเห็นได้ชัด ส่วนตั๋วตั่วนั้นแทบจะน้ำลายไหลออกมาอยู่แล้ว

มีเพียงกู้สือซวี่เท่านั้นที่เอ่ยเสียงเย็นชาขึ้นว่า “ใครอนุญาตให้คุณเอาของพวกนี้เข้ามาในบ้าน”

ฉันยิ้มเยาะ พลางย้อนถามกลับว่า “บ้านหลังนี้คุณซื้อหลังจากเราแต่งงานกัน งั้นก็นับเป็นสินสมรสร่วมของสามีภรรยาไม่ใช่หรือ ในเมื่อฉันมีสิทธิ์ครึ่งหนึ่งของบ้านหลังนี้ แล้วทำไมฉันจะกินอาหารที่ตัวเองอยากกินในบ้านของตัวเองไม่ได้ล่ะ!”

จากนั้นฉันเดินตรงไปที่ตู้ไวน์อย่างไม่ยี่หระ หยิบไวน์แดงราคาแพงลิบที่เขาประมูลมาได้เมื่อปีก่อนออกมาหนึ่งขวด ก่อนรินใส่แก้วตัวเอง

ภายใต้สายตาเย็นเยียบราวกับจะฆ่าคนของกู้สือซวี่ ฉันกลับนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ ค่อย ๆ ใช้มีดกับส้อมหั่นสเต๊กเนื้ออย่างประณีต

ฉันกินสเต๊กเนื้อหนึ่งคำ พลางจิบไวน์แดงตามอีกหนึ่งอึก

อ้า...อร่อยจริงๆ เลย!

เมื่อไร้ซึ่งชีวิตแต่งงาน ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหมือนได้ทุกอย่างกลับคืนมาอีกครั้ง

แต่กู้สือซวี่ก็ไม่ใช่คนนิสัยดีนัก เขาไม่เคยยอมให้ใครมากระตุกหนวดเสือได้ง่าย ๆ

เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดว่า “เอาของพวกนี้ของเธอไปทิ้งให้หมด”

ทันทีที่เขาพูดจบ ตั๋วตั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเขาเบา ๆ พลางพูดด้วยท่าทางน่าสงสารว่า “คุณพ่อขา หนู...หนูก็อยากกินสเต๊กเนื้อเหมือนกันค่ะ...”

เด็กน้อยกลืนน้ำลายอยู่หลายอึก ดวงตาสดใสพร้อมกะพริบปริบ ๆ พลางถามขึ้นว่า “ทำไมพวกเราถึงกินเนื้อนุ่มๆ ไม่ได้ล่ะคะ”

กู้สือซวี่ถูกถามจนชะงักไปพักใหญ่ และไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

เพราะหากจะให้อธิบายเรื่องการปฏิบัติธรรมกับเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ก็ไม่มีทางที่เด็กจะเข้าใจอยู่ดี

ซูหย่าซินรีบพูดเพื่อเอาใจกู้สือซวี่ขึ้นว่า “ตั๋วตั่ว คุณพ่อหวังดีกับพวกเรานะ” การกินมังสวิรัติส่งผลดีต่อสุขภาพ คนที่กินเนื้อทุกวันต่างหากที่เสี่ยงจะเป็นโรคสารพัด”

ฉันยังคงดื่มด่ำกับรสชาติของอาหาร พลางพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อืม งั้นก็ยกความทุกข์ทั้งหมดให้ฉันคนเดียวก็พอ ส่วนพวกคุณก็มีความสุขกับสุขภาพที่ดีต่อไปเถอะ”

จากนั้น ฉันมองใบหน้าบึ้งตึงของกู้สือซวี่ ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปากและพูดขึ้นว่า “หรือว่าพอเห็นฉันกินของพวกนี้ต่อหน้า คุณก็เริ่มอยากกินขึ้นมาบ้างแล้ว รีบร้อนจะให้คนเอาอาหารของฉันไปทิ้งขนาดนี้... ทำไมล่ะ ประธานกู้กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่แล้วเผลอผิดศีลเข้าอย่างนั้นหรือ

กู้สือซวี่มองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกินอาหารมังสวิรัติของตัวเองต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย และไม่ได้สั่งให้บอดี้การ์ดเอาอาหารของฉันไปทิ้งอีก

ซูหย่าซินกับลูกสาวของเธอจำต้องกัดฟันกินอาหารมังสวิรัติตามเขาต่อไป แต่สายตากลับแอบเหลือบมองอาหารของฉันอยู่หลายครั้ง

นี่คงเป็นมื้ออาหารที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี

หลังจากกินจนอิ่มหนำใจแล้ว พิซซ่าที่ซื้อมายังเหลืออยู่ทั้งถาด แทบไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ

ตั๋วตั่วเม้มปากพลางจ้องพิซซ่าของฉันตาเป็นประกาย ความคิดในใจของเธอชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดา

แม้ว่าเด็กจะเป็นผู้บริสุทธิ์ก็เถอะ แต่ถ้าบังเอิญเธอกินของที่ฉันซื้อแล้วท้องเสียหรืออาเจียนขึ้นมา กู้สือซวี่จะไม่หาว่าฉันวางแผนทำร้ายลูกสาวเขาอีกหรือ

ดังนั้นภายใต้แววตาคาดหวังของเด็กน้อย ฉันจึงเรียกป้าหลิวเข้ามาแล้วพูดขึ้นว่า “อาหารพวกนี้เอาไปให้สุนัขจรจัดในหมู่บ้านกินเถอะ”

เมื่อฉันพูดจบแววตาเปี่ยมความหวังของตั๋วตั่วก็ดับวูบลงในทันที

ไม่รู้ว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนแม้แต่ซูหย่าซินเองก็แอบผิดหวังอยู่ไม่น้อย

แน่นอนอยู่แล้วว่าเพราะช่วงนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยนักข่าวและปาปารัสซี่ที่คอยตามทำข่าวเกี่ยวกับเธอ ผู้หญิงคนนั้นจึงไม่กล้าออกจากคฤหาสน์

นั่นหมายความว่าเธอจะต้องกินอาหารมังสวิรัติตามกู้สือซวี่ต่อไป

คงไม่ใช่ว่าสองแม่ลูกนั้นกำลังหมายตาอาหารเหลือของฉันอยู่นะ

ความคิดนี้เกือบทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

ฉันหยิบกระดาษทิชชูขึ้นแล้วค่อย ๆ เช็ดปากอย่างสบายอารมณ์

ตอนลุกจากโต๊ะ ฉันกวาดตามองอาหารมังสวิรัติที่วางเต็มโต๊ะ พลางหันไปพูดกับซูหย่าซินว่า “ต่อไป ชีวิตดีๆ แบบนี้ฉันยกให้เธอทั้งหมดก็แล้วกัน มีความสุขให้เต็มที่ล่ะ เข้าใจไหม”

แต่ถ้าฉันรู้ว่าเหตุการณ์เล็ก ๆ ในตอนเที่ยงวันนี้ จะทำให้ต้องแบกรับผลลัพธ์อันแสนสาหัสเช่นนี้ บางทีฉันคงไม่มีวันทำแบบนั้นเป็นอันขาด!

……

ตอนบ่ายฉันออกไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาล

นับตั้งแต่ที่แม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และตกอยู่ในอาการโคม่าตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุห้าขวบ แม่ก็รักษาตัวอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

แม่ยังนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเช่นเคย ในขณะที่คุณหมอก็ยังคงพูดประโยคเดิมว่า โอกาสที่แม่จะฟื้นขึ้นมานั้นมีน้อยมาก

การที่ยังรักษาสัญญาณชีพเอาไว้ได้แบบนี้ ก็นับว่าโชคดีมาก ๆ แล้ว

แม้จะเป็นเช่นนั้น ฉันก็ยังนั่งลงข้างเตียงและเล่าเรื่องราวมากมายให้แม่ฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตแต่งงานของฉันกับกู้สือซวี่ หรือเรื่องที่ฉันแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและไม่แยแส ทั้งที่ความเป็นจริงฉันเองก็สับสนและหวาดกลัวกับอนาคตไม่ต่างกัน

ช่วงเย็นฉันได้รับโทรศัพท์จากป้าหลิว “คุณนาย เกิดเรื่องแล้วค่ะ! คุณรีบกลับมาด่วนเลยนะคะ!”

น้ำเสียงของป้าฟังดูเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมา ฉันซักถามอยู่หลายครั้ง แต่ป้ากลับพูดอ้ำอึ้ง ไม่ยอมบอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่

ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างทำให้ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลกู้ทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน ฉันก็ได้ยินเสียงป้าหลิวกับซูหย่าซินโต้เถียงกันดังมาแต่ไกล

ป้าหลิวพูดขึ้นว่า “วางเครื่องดูดฝุ่นลงเดี๋ยวนี้นะคะ รอให้คุณนายกลับมาจัดการ คุณทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!”

“เธอไม่เห็นหรือว่าพื้นสกปรกไปหมดแล้ว?” “ไม่เก็บกวาดให้สะอาดมันใช้ได้ที่ไหนกัน”

น้ำเสียงของซูหย่าซินแฝงไปด้วยการข่มขู่กลาย ๆ “ป้านี่จงรักภักดีต่อเยี่ยเจาเจาจริง ๆ เลยนะ แต่อย่าลืมสิ ใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ป้า ถ้าพี่สือซวี่กลับมาแล้วเห็นสภาพบ้านเละเทะแบบนี้ เขาจะพอใจหรือ” ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องรับแขกทันที

เศษเถ้าสีเทาขาวกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นไม้ ราวกับหิมะที่ตกลงมาผิดที่ผิดเวลา

กล่องอัฐิไม้จันทน์แดงที่เก็บไออุ่นสุดท้ายของลูกสาวฉันเอาไว้กระจายอยู่เต็มพื้น ฝากล่องอัฐิแตกเป็นรอยแยกอย่างน่าใจหาย ราวกับว่าลูกรักของฉันกำลังร้องไห้อย่างเงียบงัน

ตรงนอกหน้าต่าง ความมืดของราตรีเริ่มแผ่ปกคลุม กลืนกินแสงสว่างสุดท้ายของวันจนหมดสิ้น

ร่างกายที่แข็งค้างของฉันค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าว ก่อนจะย่อตัวลง แล้วใช้ปลายนิ้วแตะลงบนผงเถ้ากระดูกที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นอย่างแผ่วเบา

เศษเถ้ากระดูกเล็ก ๆ เหล่านั้นราวกับยังคงกักเก็บร้อนระอุไว้ จนฉันรีบดึงมือกลับในทันที ราวกับว่าลูกของฉันกำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวดและถามฉันว่า ทำไมแม่ถึงปกป้องหนูไม่ได้ ราวกับเธอกำลังบอกฉันว่า เธอเจ็บเหลือเกิน

ในขณะนั้นเสียงของซูหย่าซินก็ดังขึ้นที่ข้างหูของฉัน “ขอโทษด้วยนะคะ คุณเยี่ย วันนี้ตอนเที่ยงตั๋วตั่วเห็นคุณทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เลยเข้าใจผิดคิดว่าคุณซ่อนของกินไว้ในห้อง ตอนบ่ายเธอเลยแอบเข้าไปในห้องของคุณตอนที่ฉันไม่ทันระวัง คิดว่ากล่องใบนั้นใส่ของกินอยู่เลยหยิบออกมา แต่ไม่คิดว่าพอมาถึงห้องรับแขกเธอดันสะดุดล้มเข้า ก็เลย...”

วินาทีต่อมา ฉันลุกขึ้นกระชากคอเสื้อเธออย่างแรง ก่อนตบหน้าเธอฉาดใหญ่อย่างไม่ยั้งมือ

“โอ้ย!”

ซูหย่าซินกรีดร้องลั่น ก่อนจะพยายามดิ้นสุดกำลัง “เยี่ยเจาเจา ปล่อยฉันนะ ถ้าพี่สือซวี่รู้เรื่องนี้เข้า เขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

แต่เธอกลับประเมินพลังของแม่คนหนึ่งในยามสิ้นหวังต่ำเกินไป

ฉันอยากจะฆ่าเธอด้วยซ้ำ!

ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ฉันได้ยินเสียงของกู้สือซวี่ดังขึ้น

“เยี่ยเจาเจา คุณทำบ้าอะไร ยังไม่รีบปล่อยมืออีก!”

ซูหย่าซินราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิตมาโปรด แสร้งร้องไห้พลางตะโกนว่า “พี่สือซวี่ ช่วยฉันด้วยค่ะ!”

แต่ไม่คิดเลยว่าขณะที่กู้สือซวี่กำลังจะเข้ามาดึงตัวฉัน ป้าหลิวกลับเข้ามาขวางหน้าเขาไว้

ป้าคงกลัวว่าซูหย่าซินจะบิดเบือนความจริงกลับดำเป็นขาว และกลัวว่าฉันจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

ดังนั้นป้าหลิวจึงยืนกรานขวางกู้สือซวี่เอาไว้

เมื่อกู้สือซวี่มองตามทิศทางปลายนิ้วที่ป้าหลิวชี้ไปแล้วเห็นเถ้ากระดูกที่กระจัดกระจายเต็มพื้น เขาก็ชะงักงันไปทันที