บทที่ 3

ฉันสูดหายใจเข้าลึก

พลางชี้ไปยังสัญญาบนโต๊ะ

“ก่อนย้ายเข้าทุกคนก็เซ็นชื่อรับทราบเรื่องการดัดแปลงตึกกันหมดแล้ว มีหลักฐานชัดเจน พวกเขาสมัครใจกันทั้งนั้น”

มุมปากของหลินเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางจนแทบสังเกตไม่เห็น

“พี่เฉินครับ คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมนะ ในทางกฎหมายมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ข้อสัญญาสำเร็จรูป’ อยู่ หากข้อสัญญาสำเร็จรูปนั้นขัดต่อข้อบังคับของรัฐ หรือเป็นการปัดความรับผิดชอบของผู้ให้บริการและโยนภาระไปให้อีกฝ่าย ข้อสัญญานั้นก็จะถือเป็นโมฆะทันที”

“ความ ‘สมัครใจ’ ที่พวกคุณเซ็นกันไปน่ะ พอขึ้นศาลแล้วมันก็ไม่มีค่าอะไรหรอก”

จู่ ๆ เสียงเคาะประตูออฟฟิศก็ดังขึ้น

เสี่ยวจาง หญิงสาวที่พักอยู่ชั้นสี่ชะโงกหน้าเข้ามาพร้อมกล่องข้าวในมือ

พอเห็นหลินเยว่อยู่ด้วย เธอก็ดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“พี่...พี่เฉินคะ ฉัน...ฉันแค่อยากมาถามว่า หมูสามชั้นน้ำแดงของโรงอาหารคืนนี้ยังมีเหลืออยู่ไหมคะ”

ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร

หลินเยว่ก็หันไปยิ้มละมุนให้เธอเสียก่อน

“เสี่ยวจาง ผมกำลังคุยกับพี่เฉินเรื่องข้อเสนอแนะของทุกคนอยู่น่ะ เธอวางใจได้เลยนะ เราจะต้องทวงคืนสภาพแวดล้อมการกินอยู่ให้ปลอดภัยและถูกสุขอนามัยกว่านี้ให้ทุกคนได้แน่นอน”

เสี่ยวจางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

“พี่หลินสู้ ๆ นะคะ! เราทุกคนสนับสนุนพี่ค่ะ!”

พูดจบเธอก็ถอยหลังออกไปแล้วปิดประตูลงเบา ๆ

ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองตั้งใจมาเอาข้าว

ฉันมองหลินเยว่พลางรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลัง

การเจรจาล้มเหลว

ฉันปฏิเสธ “ข้อเสนอแนะ” ของพวกเขาทุกข้อ

พร้อมบอกไปว่าฟิตเนสกับโรงอาหารเป็นเพียงสวัสดิการ ฉันจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้

ส่วนเรื่องห้องกั้นก็เป็นสภาพที่เป็นอยู่ปัจจุบัน ตอนย้ายเข้าทุกคนก็ยอมรับกันแล้ว จึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

หากใครไม่พอใจก็สามารถทำเรื่องย้ายออกล่วงหน้าหนึ่งเดือนได้ตามสัญญา โดยฉันจะไม่หักเงินเลยแม้แต่แดงเดียว

วันต่อมา ที่หน้าประตูออฟฟิศของฉันก็มีกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งแปะอยู่

มันคือ ‘คำขาดครั้งสุดท้าย’

เรียกร้องให้ฉันตอบรับและเริ่มดำเนินการตามข้อเรียกร้องของพวกเขาภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง

ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะใช้ “มาตรการทางกฎหมายที่จำเป็นทุกอย่าง”

ลงชื่อท้ายกระดาษว่า : คณะกรรมการพิทักษ์สิทธิผู้เช่าบ้านมู่หลิน

ผู้รับผิดชอบ : หลินเยว่

บรรยากาศภายในอะพาร์ตเมนต์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

พวกวัยรุ่นที่เคยทักทายฉันอย่างร่าเริงตามโถงทางเดิน ตอนนี้พอเห็นหน้าฉันกลับก้มหน้างุดแล้วรีบจ้ำอ้าวหนีไปราวกับเห็นผี

กลุ่มแชตของอะพาร์ตเมนต์ที่ฉันเป็นคนตั้งขึ้น ตอนนี้กลายสภาพเป็นห้องบัญชาการรบของพวกเขาไปเสียแล้ว

ฉันไม่ได้กดออกจากกลุ่ม

ฉันมองพวกเขาถกเถียงเรื่องการแบ่งงานและวิธีหาหลักฐานกันอยู่เงียบ ๆ

“ใครจะไปถ่ายรูปหลังครัวของโรงอาหารบ้าง เอาให้ติดมุมอับที่สกปรก ๆ มาด้วยนะ”

“ส่วนเครื่องออกกำลังกายในฟิตเนส ก็ลองเช็กดูนะว่ามีอันไหนหมดอายุการใช้งานหรือเปล่า”

“เราทุกคนต้องเขียนคำให้การด้วยนะ เน้นย้ำไปเลยว่าตอนแรกไม่รู้ว่าห้องกั้นมันผิดกฎหมาย โดนเจ้าของหอพักหลอกให้เชื่อ”

“ฉันติดต่อไปหาเพื่อนที่ฝึกงานอยู่สถานีโทรทัศน์แล้ว พวกเขาสนใจหัวข้อ ‘เด็กจบใหม่เรียกร้องสิทธิ’ นี่มากเลย”

หลินเยว่คอยสั่งการอยู่ในกลุ่มอย่างใจเย็น

“ทุกคนฟังนะ เป้าหมายของเราไม่ใช่การทำเรื่องให้บานปลาย แต่เป็นการ ‘ทวงสิทธิตามกฎหมาย’ ดังนั้นการรวบรวมหลักฐานทั้งหมดต้องทำอย่างถูกต้อง อย่าให้เหลือช่องโหว่เด็ดขาด เวลาคุยกับพี่เฉินก็อย่าลืมอัดเสียงไว้ด้วย”

ฉันเห็นว่าคนชื่อเสียวหลี่แอ็กทีฟในกลุ่มที่สุด

“พี่หลินวางใจได้เลย! ผมถ่ายรูปรอยร้าวบนผนังห้องตัวเองไว้แล้ว! ถึงเวลาค่อยบอกไปว่าตึกนี้เป็นตึกอันตราย!”

ฉันจำได้ว่ารอยร้าวนั่น เขาเป็นคนทำพลาดตอนเอาค้อนตอกผนังเพื่อแขวนชั้นหนังสือเองแท้ ๆ

แถมยังวิ่งโร่มาถามฉันว่าพอจะช่วยซ่อมให้ได้ไหมด้วยซ้ำ

ฉันนั่งสูบบุหรี่อยู่ในออฟฟิศมวนแล้วมวนเล่า

ไม่นานที่เขี่ยบุหรี่ก็เต็ม

เจ็ดสิบสองชั่วโมงผ่านไป

ฉันไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยสักอย่าง

เช้าวันที่สี่ ฉันก็ได้รับหมายเรียกจากศาล

โจทก์ : หลินเยว่ และผู้เช่าคนอื่น ๆ อีกเก้าสิบแปดคน

จำเลย : ฉัน

ฐานความผิด : ข้อพิพาทเรื่องสัญญาเช่า และประกอบกิจการโดยผิดกฎหมาย

ฉันไล่สายตามองรายชื่ออันคุ้นเคยที่ยาวเหยียดบนหมายเรียก

ชื่อแรกสุดคือหลินเยว่

ส่วนชื่อสุดท้าย คือเสี่ยวจางที่เพิ่งมาถามหาหมูสามชั้นน้ำแดงเมื่อไม่กี่วันก่อน