หลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย

เพราะความหนาวจัด ฉันจึงแข็งตายอยู่ในห้องเย็นร้าง

หลังตายไปแล้วฉันถึงได้รู้ว่า คุณหนูปลอมเปลี่ยนอุณหภูมิที่พี่ใหญ่ตั้งไว้จากติดลบสิบองศาเป็นติดลบห้าสิบองศา ทั้งยังทำให้มือถือเพียงเครื่องเดียวที่ฉันใช้ขอความช่วยเหลือแข็งจนพัง

หลังวิญญาณถูกกักไว้ข้างกายพี่ชายทั้งสาม ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันได้แต่มองพวกเขาคอยถามไถ่ดูแลหลินเนี่ยนเนี่ยนอย่างใกล้ชิด

พี่ใหญ่ยอมยกเลิกดีลความร่วมมือมูลค่าหมื่นล้าน เพียงเพื่อเคี่ยวน้ำขิงให้เธอด้วยตัวเองหนึ่งถ้วย

พี่รองเลื่อนการประชุมวิชาการแพทย์นานาชาติ คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้ไม่ห่าง

พี่สามถึงขั้นเหมาซื้อดอกไม้ไฟทั่วเมือง เพียงเพื่อให้เธอยิ้มออกหลังเพิ่งหายป่วยหนัก

พวกเขาดูเหมือนกำลังแอบแข่งกัน เพียงเพื่อประคบประหงมหลินเนี่ยนเนี่ยนจนแทบยกขึ้นฟ้า

แต่กลับไม่มีใครนึกถึงเลยว่า ฉันยังถูกขังอยู่ในห้องเย็น กระทั่งศพก็แข็งใสราวกับน้ำแข็งแล้ว

จนกระทั่งสามวันต่อมา คุณหนูปลอมออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน

พ่อบ้านหน้าซีดเผือดเดินเข้ามาต้อนรับ ก่อนจะอดพูดออกมาไม่ได้

“คุณชายทั้งสาม คุณหนูรั่วอยู่ในห้องเย็นมาสามวันแล้ว ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลย…”

เดิมทีฉันคิดว่า อย่างน้อยพวกเขาคงเป็นห่วงสักนิด

แต่พี่ใหญ่หลินจิ่งถิงกลับสีหน้าเย็นเยียบ ขัดขึ้นทันที

“หุบปาก! เนี่ยนเนี่ยนเพิ่งออกจากโรงพยาบาล จะพูดถึงตัวซวยนั่นทำไม?”

พ่อบ้านยังอยากพูดต่อ แต่สายตาเย็นชาของพี่รองหลินจิ่งยวนก็จ้องตรึงไปที่เขาทันที

“คนที่ขนาดน้องสาวยังกล้าผลักตกน้ำ จะให้ไปสงบสติอยู่ข้างในสองสามวันแล้วมันยังไง?”

พี่สามหลินจิ่งเจ๋อแค่นเสียงเย็น

“ทั้งที่รู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนร่างกายอ่อนแอ ยังผลักเธอลงทะเลสาบน้ำแข็ง ถ้ายังสำนึกผิดไม่พอก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมา”

“ไม่เป็นไร อุณหภูมินั่นฉันตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว คนไม่ตายหรอก ก็แค่ให้เธอได้ลำบากบ้างเท่านั้น”

พอพูดถึงความลำบาก พี่ใหญ่ก็นึกขึ้นได้ว่าฉันลำบากมาตั้งแต่เกิด แววตาจึงฉายความลังเลออกมาเล็กน้อย

เขาหันไปถามพี่สาม “แน่ใจนะว่าติดลบสิบองศา ไม่อย่างนั้นเราไปดูหน่อยไหม?”

แต่เพิ่งพูดจบ หลินเนี่ยนเนี่ยนก็ยกข้อมือขึ้นพอดี ชายแขนเสื้อเลื่อนหล่นลงมา เผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ หลายรอย

จากนั้นเธอก็ไอเบา ๆ สองทีอย่างอ่อนแรง

“พี่คะ… อย่าโทษพี่สาวเลย บางทีเธออาจไม่ได้ตั้งใจก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็ปล่อยเธอ…”

แต่พอเห็นรอยแดง รูม่านตาของพี่รองที่เดิมทียังลังเลก็หดวูบ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ทันที

“นี่เป็นรอยที่เขาทำตอนผลักเธอเหรอ?”

หลินเนี่ยนเนี่ยนรีบชักมือกลับอย่างลนลาน

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ ฉันไปกระแทกเอง… พี่สาวแค่โกรธที่ฉันแย่งตำแหน่งของเธอไป เลยดึงฉันเบา ๆ เท่านั้น”

“นี่เรียกว่าดึงเบา ๆ เหรอ เห็นชัด ๆ ว่าถูกคนกระชากแรง!”

พอเห็นรอยแดง แววตาของพี่ใหญ่ก็พลันเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาหยิบมือถือขึ้นมา เปิดประวัติแชตระหว่างฉันกับเขา

บทสนทนาหยุดค้างอยู่เมื่อสามวันก่อน

เพราะมือถือของฉันถูกแช่จนพัง บนหน้าจอจึงค้างอยู่ที่ข้อความใหม่หนึ่งข้อความที่ยังส่งไม่ออก กับสายโทรหนึ่งสาย

สีหน้าพี่ใหญ่ดำทะมึน เขาฟาดมือถือใส่โต๊ะอย่างแรง

“ตั้งสามวันแล้ว ไม่มีแม้แต่ข้อความสำนึกผิด ยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผลอีกเหรอ?”

“บางที… พี่สาวอาจคิดว่าฉันไม่คู่ควรเป็นน้องสาวก็ได้ งั้นฉันย้ายออกไปดีกว่า… แบบนี้พี่สาวจะได้ไม่ต้องโกรธอยู่ตลอด”

หลินเนี่ยนเนี่ยนก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาบางราวกับจะแตกสลาย พี่ใหญ่ลุกพรวดขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“พูดเหลวไหลอะไร! เขามีสิทธิ์อะไรมาไล่เธอไป? เธอต่างหากคือน้องสาวที่พวกเราเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก! มีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน ลองดูสิว่าเขาจะกล้ารังแกเธอไหม!”

พี่รองกับพี่สามก็พูดขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ใช่ เสียแรงที่เมื่อกี้พวกเรายังสงสารเขาอยู่เลย! เขาคู่ควรด้วยเหรอ!”

“อย่าไปสนใจเขา ไป! พี่พาเธอไปกินของดี ๆ บำรุงร่างกาย”

เห็นดังนั้น พ่อบ้านก็สั่นไปทั้งตัว เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครืออย่างร้อนใจ

“แต่คุณชายครับ คุณหนูรั่วไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ มาสามวันแล้วจริง ๆ…”

“ขังมันไว้ในห้องเย็นไม่กี่วันจะถึงกับแข็งตายหรือไง”

พี่สามโบกมืออย่างรำคาญ

“เขาอยู่ชนบทมาตั้งสิบห้าปี มีความลำบากอะไรที่ไม่เคยเจอบ้าง? ลุงจ้าว อย่าตื่นตูมไปหน่อยเลย! ระวังจะทำให้เนี่ยนเนี่ยนตกใจ”

ฉันลอยอยู่กลางอากาศ ฟังพี่ชายทั้งสามด่าทอฉัน ในใจเหลือเพียงรอยยิ้มขมขื่น

ใช่แล้ว สิบห้าปีในชนบท

เพื่อหาเงินให้พ่อแม่บุญธรรม ฉันเคยแบกอิฐ เก็บขยะ ล้างจานท่ามกลางฟ้าหนาวหิมะจัด ทั้งที่อายุยังน้อย ร่างกายก็เต็มไปด้วยโรคจากความหนาวแล้ว

เดิมทีคิดว่าพอได้พบพ่อแม่แท้ ๆ ทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ระหว่างเดินทางกลับ พ่อแม่แท้ ๆ ของฉันกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

ส่วนพี่ชายทั้งสามลำบากแทบตายกว่าจะรับฉันกลับบ้านได้ วินาทีก่อนหน้านั้นยังสวมกอดฉันร้องไห้ รับปากว่าจะชดเชยสิ่งที่ติดค้างฉันมาตลอดสิบห้าปีให้ทั้งหมด

แต่ทุกครั้งที่หลินเนี่ยนเนี่ยนตาแดง ร้องไห้คร่ำครวญว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอก่อกรรมไว้ และเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อชดใช้

พี่ชายทั้งสามก็จะรีบเข้าไปรุมปลอบเธอด้วยความเป็นห่วงทันที

“เนี่ยนเนี่ยน พวกเขาก็คือพวกเขา เธอก็คือเธอ เธอไม่ผิด พวกเราจะเห็นเธอเป็นน้องสาวตลอดไป!”

จากนั้นพวกเขาก็หันมาเตือนฉันอย่างเย็นชา “ต่อไปก็เข้ากับเนี่ยนเนี่ยนดี ๆ อย่าเอานิสัยเสีย ๆ จากชนบทกลับมาด้วย”

เพื่อญาติเพียงสามคนที่เหลืออยู่ ฉันจึงฝืนกลืนความเจ็บปวดและยอมเชื่อฟัง

แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการใส่ร้ายป้ายสีจากหลินเนี่ยนเนี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนคำอธิบายของฉัน พี่ชายทั้งสามไม่เคยเชื่อเลย

พวกเขาโยนให้ฉันเพียงประโยคเดียว “เนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กที่พวกเราเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก พวกเราจะไม่รู้นิสัยเธอได้ยังไง!?”

จนกระทั่งเมื่อสามวันก่อน หลินเนี่ยนเนี่ยนจงใจไล่คนรับใช้ออกไป แล้วแกล้งตกลงในทะเลสาบน้ำแข็งต่อหน้าพวกเขา

ฉันจึงถูกพวกเขาโยนเข้าห้องเย็นร้างอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี

ฉันคุกเข่าอยู่หน้าประตูเหล็กที่จับตัวเป็นน้ำค้างแข็ง โขกศีรษะอ้อนวอนอย่างสุดชีวิต บอกว่าฉันกลัวหนาว ฉันจะหนาวตายอยู่ในนั้น

แต่สิ่งที่ตอบกลับฉันมา คือคำเยาะหยันเย็นชาของพี่รอง

“จะหนาวตายอะไรนักหนา! เธอทำให้เนี่ยนเนี่ยนเป็นไข้ นี่มันก็เป็นสิ่งที่เธอรนหาที่เอง อยู่ในห้องเย็นสักหน่อยก็ดี จะได้มีสติขึ้นบ้าง คนไม่ตายหรอก!”

พี่สามยิ่งไปกว่านั้น เขาถอดสวิตช์ฉุกเฉินเพียงจุดเดียวในห้องเย็นออก ตัดทางรอดของฉันจนหมดสิ้น

และตอนนี้ เมื่อมองดูพวกเขาทะนุถนอมหลินเนี่ยนเนี่ยนทุกวิถีทาง ฉันก็อดหัวเราะเยาะอย่างขมขื่นไม่ได้

พี่ชายทั้งหลาย ลืมตาดูให้ดีเถอะ หลินเนี่ยนเนี่ยนที่ในสายตาพวกพี่แสนดีคนนั้น

ลงมือฆ่าน้องสาวแท้ ๆ ของพวกพี่ด้วยมือตัวเองไปแล้ว