บทที่ 4

ฉันโยนหมายเรียกทิ้งลงบนโต๊ะ แล้วต่อสายหาทนายความ

“เพื่อนยาก มีเรื่องยุ่ง ๆ อยากให้นายช่วยหน่อย”

หลังรับฟังเรื่องราวทั้งหมด ทนายก็เงียบไปพักใหญ่

“รับมือยากแฮะ รับมือยากมากด้วย”

เขาเอ่ยขึ้น

“ตัวแทนของอีกฝ่าย หรือจะเรียกว่าตัวตั้งตัวตีก็ได้ หมอนั่นเป็นยอดฝีมือเลย เขาเล่นงานจุดอ่อนสำคัญที่สุดของเธอสองจุด คือเรื่องดัดแปลงโครงสร้างตึกกับประกอบกิจการไม่มีใบอนุญาต ในทางกฎหมายแล้ว สองข้อนี้เธอแทบไม่มีทางชนะเลย”

“แล้วสัญญาพวกล่ะ พวกเขาเซ็นชื่อกันหมดแล้วนะ”

“ก็อย่างที่คนแซ่หลินนั่นบอกนั่นแหละ มันมีสิทธิ์สูงมากที่จะถูกตัดสินให้เป็นข้อสัญญาสำเร็จรูปที่เป็นโมฆะ อีกฝ่ายคนเยอะ แถมยังเป็นวัยรุ่น ซึ่งเข้าข่าย ‘กลุ่มเปราะบาง’ ศาลก็มักจะเห็นใจได้ง่าย ตอนนี้ไม่ว่าจะในแง่กระแสสังคมหรือข้อกฎหมาย เธอก็ตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์เลย”

“งั้นก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ”

“ทางออกเดียวคือการไกล่เกลี่ยนอกศาล ยอมรับเงื่อนไขของพวกเขาบางส่วน เช่นลดค่าเช่าหรือจ่ายค่าชดเชย แล้วขอให้พวกเขาถอนฟ้อง นี่เป็นวิธีที่เจ็บตัวน้อยที่สุดแล้ว”

ฉันกดวางสาย

ไกล่เกลี่ยเหรอ

ฉันสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ตรงลานกว้างมีผู้เช่าหลายคนกำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่ในฟิตเนส

เครื่องออกกำลังกายที่พวกนั้นกำลังเล่นอยู่ ก็เป็นเงินฉันที่ซื้อมาทั้งนั้น

ฉันหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความหนึ่งประโยคส่งลงในกลุ่มผู้เช่า

“ไปเจอกันที่ศาล”

ทั้งกลุ่มเงียบกริบไปสามวินาที

จากนั้นหลินเยว่ก็ส่งสติกเกอร์รูปมือทำสัญลักษณ์ “โอเค” ตอบกลับมา

วันขึ้นศาล ท้องฟ้ามืดครึ้ม

ที่นั่งในโซนผู้เข้าร่วมรับฟังการพิจารณาคดีเต็มไปด้วยผู้คน

มีทั้งผู้เช่าจากบ้านมู่หลิน และนักข่าวจากสื่อหลายสำนัก

หลินเยว่ไม่ได้จ้างทนายความ เขาทำหน้าที่เป็นตัวแทนโจทก์ด้วยตัวเอง

ชายหนุ่มสวมชุดสูทเรียบกริบ เซตผมอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ

เขายืนอยู่ตรงคอกโจทก์ และเริ่มกล่าวเปิดคดีอย่างฉะฉาน

พร้อมทั้งยื่นหลักฐานปึกหนาให้แก่ศาล

มีทั้งรูปถ่ายผนังกั้นห้องในอะพาร์ตเมนต์ ภาพถ่ายซูมให้เห็น “สุขอนามัยอันน่าเป็นห่วง” ของหลังครัวโรงอาหาร และรายงานข่าวเกี่ยวกับอันตรายจากอัคคีภัยของห้องเช่าแบบกั้นผนังที่รวบรวมมาจากอินเทอร์เน็ต

นอกจากนี้ยังมีเอกสารคำให้การร่วมของผู้เช่าทุกคนที่หนากว่าหนึ่งร้อยหน้า

คำให้การแต่ละฉบับล้วนถูกเขียนขึ้นอย่างบีบคั้นอารมณ์

กล่าวหาว่าฉันฉวยโอกาสจากความอ่อนต่อโลกและไร้ประสบการณ์ของเด็กจบใหม่ หลอกล่อให้พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ในห้องกั้นที่ “ผิดกฎหมาย” ได้อย่างไร

กล่าวหาว่าฉันใช้คำว่า “ฟรี” มาเป็นจุดขาย เพื่อให้บริการอาหารที่ “ไม่ปลอดภัยและไม่ถูกสุขอนามัย” ได้อย่างไร

พวกเขาสร้างภาพให้ตัวเองกลายเป็นลูกแกะน้อยผู้บริสุทธิ์ ที่ถูกเจ้าของหอพักหน้าเลือดกดขี่และหลอกลวง

คำให้การของหลินเยว่เต็มไปด้วยถ้อยคำปลุกปั่น

“ศาลที่เคารพครับ เราไม่ได้มาเรียกร้องอย่างไร้เหตุผล เราเหล่าเด็กจบใหม่ที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย เดินทางมาที่นี่พร้อมกับความฝันอันสวยงามที่หวังจะสร้างตัวในเมืองใหญ่ เราเพียงแค่ต้องการที่พักพิงอบอุ่น ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับกลายเป็นหลุมพรางที่เต็มไปด้วยคำลวงและอันตรายซ่อนเร้นครับ!”

“จำเลย คุณเฉิน เธอใช้ป้ายชื่อ ‘เจ้าของหอเทวดา’ เสวยสุขกับคำสรรเสริญเยินยอจากสังคม แต่เบื้องหลังกลับกระทำการที่ฝ่าฝืนกฎหมาย เอาความปลอดภัยในชีวิตของคนหนุ่มสาวกว่าหนึ่งร้อยคนอย่างเราไปอยู่ในอันตราย!”

“สิ่งที่พวกเราเรียกร้อง ไม่ใช่ค่าชดเชยที่เป็นตัวเงิน! แต่สิ่งที่พวกเราเรียกร้อง คือความยุติธรรมของกฎหมาย! คือความชอบธรรมในการอยู่อาศัยครับ!”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ท่าทางเปี่ยมไปด้วยพลัง

บรรดา “ผู้สนับสนุน” ในที่นั่งรับฟัง ต่างพากันแสดงสีหน้าซาบซึ้งและโกรธแค้นออกมา

นักข่าวสาวสองสามคนเริ่มจดบันทึกลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงตาที่ทนายของฉันต้องขึ้นพูด

เขาได้ยื่นสัญญาเช่าที่ลงนามร่วมกัน พร้อมด้วย ‘หนังสือแจ้งเตือนความปลอดภัย’

ทว่าหลินเยว่กลับลุกขึ้นค้านทันที

“ศาลที่เคารพครับ ผมขอค้าน! อย่างที่ผมได้ชี้แจงไปก่อนหน้านี้แล้ว สิ่งที่เรียกกันว่า ‘หนังสือแจ้งเตือน’ เหล่านี้ คือตัวอย่างที่ชัดเจนของข้อสัญญาสำเร็จรูปที่เป็นโมฆะครับ! จำเลยอาศัยอำนาจต่อรองที่เหนือกว่า บีบบังคับให้พวกเราต้องทนอยู่กับโครงสร้างตึกที่ผิดกฎหมาย ซ้ำยังพยายามใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องมือปัดความรับผิดชอบทางกฎหมายของตนเอง ซึ่งถือเป็นสิ่งที่กฎหมายไม่มีวันยอมรับได้เด็ดขาดครับ!”

ทนายของฉันพยายามจะโต้แย้ง แต่หลินเยว่ก็มักจะงัดเอาศัพท์ทางกฎหมายที่ดูเป็นมืออาชีพกว่าและตรรกะที่แยบยลกว่า มาตอกกลับจนทนายฉันเถียงไม่ออก