Share

บทที่ 139

Author: จิ้งซิง
ม่อโฉวซือไท่เดินไปข้างหน้า ยื่นมือไปดึงนางมากอด

“เด็กดี ไม่ต้องเป็นห่วง จื่อจวินคือผู้ที่อ่อนโยนที่สุดบนโลกใบนี้ นางจะเข้าใจเจ้า”

แต่สิ่งที่ม่อโฉวซือไท่ไม่ได้บอกคือ

แต่หากแม่เจ้าได้รับรู้ความเสียใจของเจ้า และความเจ็บปวดพวกนั้นที่เจ้าได้ประสบ นางคงจะเสียใจอย่างแท้จริงกระมัง

ม่อโฉวซือไท่หลับตาลงอย่างอดไม่ได้

ในใจนางกำลังพร่ำบอก ขอโทษนะ จื่อจวิน ที่ข้าไม่ได้ดูแลพวกลูกของเจ้าให้ดี

โชคดีที่ลูกสาวของเจ้าเข้มแข็งเหมือนเจ้าในตอนนั้น

นางไม่ได้พ่ายแพ้

เพียงแต่ เด็กที่เข้มแข็งมักจะต้องลำบากกว่ามาก

ม่อโฉวซือไท่ลูบหัวของเวินซื่ออย่างสงสาร รอคอยให้นางร้องไห้เสร็จเงียบ ๆ

หลังจากร้องไห้ไปสักครู่ ในที่สุดเวินซื่อจึงสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง

นางมองดูหัวไหล่ของอาจารย์ที่เปื้อนคราบน้ำตาของนางเป็นวงอย่างละอายใจ

“ขอโทษเจ้าค่ะท่านอาจารย์ ข้าดูเหมือนชอบร้องไห้มากไปหน่อย”

ความจริงเวินซื่อไม่ถือว่าเข้มแข็ง

นางเป็นคนบอบบางมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังโตมาจากการประคบประหงมของจวนเจิ้นกั๋วกง

ดังนั้นชาติที่แล้วจึงถูกเวินเยวี่ยเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าอย่างง่ายดาย

ชาตินี้แม้นางจะยังบอบบางอยู่บ้าง แต่โชคดีที่ครั้ง
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1054

    แทบจะในทันทีที่เสียงของหลานซื่อเงียบลงเสียง “ฉัวะ” สองครั้งก็ดังขึ้นจากทางซ้ายและขวาเฒ่าป่าเถื่อนรีบร้อนเอ่ยปากขึ้นมาโดยพลัน “ให้! ข้าให้!”ตอนนี้จะไม่ให้ก็ไม่ได้แล้วจริง ๆเดิมทียังคิดว่าแม่นางน้อยผู้นี้จากคำขู่ของตนเมื่อครู่ ถึงอย่างไรก็ควรจะมีความกังวลอยู่บ้างแต่คาดไม่ถึงเลยว่านางจะลงมือทันทีที่พูด ท่าทีไม่มีความนุ่มนวลเลยสักนิด ไม่เปิดโอกาสให้เขาเจรจาเลย!ช่างโหดร้ายเหลือเกินเฒ่าป่าเถื่อนเกร็งไปหมดทั้งตัว จ้องมองดาบและกระบี่ที่จ่ออยู่ที่คอของเขาด้วยสายตาสั่นสะท้านเมื่อครู่หากเขาพูดอะไรไปมากกว่านี้แม้แต่ครึ่งคำ คอของเขาถ้าไม่ถูกฟันด้วยดาบก็ถูกปาดด้วยกระบี่ไม่ว่าทางไหนก็ต้องตายอยู่ดี!ไม่รู้เช่นกันว่าแม่นางน้อยผู้นี้เป็นเด็กรุ่นหลังของตระกูลใดกันแน่ การกระทำที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดเช่นนี้ เป็นคนที่ไม่อาจรับมือได้ง่าย ๆ อย่างแท้จริง!เฒ่าป่าเถื่อนเห็นว่าไม่อาจหลอกล่อต่อไปได้แล้ว เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ เขาจึงทำได้เพียงยกมือขึ้นหยิบภาชนะกู่ออกมาจากตัวของเขาอย่างสั่นเทา จากนั้นก็ยื่นมันออกไปด้วยความเสียดายและหวาดกลัว“หวังว่านายน้อยเล็กจะดูแลราชากู่ตัวนี้เป็นอย่างดี ขอเพีย

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1053

    “ช้าก่อน! หยุด หยุด!”เฒ่าป่าเถื่อนกลัวว่าหลานซื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็จะปลิดชีวิตของเขาทันทีเขาอดทนต่อความเจ็บปวดในร่างกาย รีบยกมือขึ้นกล่าวว่า “ข้าคือผู้อาวุโสของเผ่าโยวหลาน ฉายาว่าเฒ่าป่าเถื่อน ไม่ทราบว่าท่านเป็นนายน้อยจากเผ่าใด?”ในเวลานี้เฒ่าป่าเถื่อนร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูกเขาเชื่อมั่นว่าหลานซื่อต้องเป็นนายน้อยของเผ่าใดเผ่าหนึ่งในกลุ่มชนเผ่าของพวกเขา ดังนั้นจึงรีบเอ่ยปากถามหลานซื่อด้วยภาษาชาวต่างเผ่าหลานซื่อนิ่งไปชั่วครู่ นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจออกมา “นายน้อย?”เฒ่าป่าเถื่อนกุมตำแหน่งบาดเจ็บที่ซี่โครงหักสองซี่เอาไว้ ไม่ได้สังเกตว่าหลานซื่อยังคงใช้ภาษาจงหยวนอยู่เขาหน้าตาเหยเกด้วยความเจ็บปวด เอ่ยอย่างร้อนรน “ท่านไม่ต้องปิดบังอีกแล้ว ในเมื่อเป็นคนจากพื้นเพเดียวกัน เป็นปรมาจารย์กู่เหมือนกัน แม้จะอยู่คนละเผ่า แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าแกงกันเอง อีกทั้งการพบกันก็นับเป็นวาสนา ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า ข้ายินดีที่จะมอบของล้ำค่าหลายชิ้นแก่ท่าน!”ดวงตาของหลานซื่อหันเหไป สบกับสายตาของเป่ยเฉินหยวนแม้ว่าเป่ยเฉินหยวนจะฟังบทสนทนาระหว่างหลานซื่อกับเฒ่าป่าเถื่อนไม่เข้าใจแต่จากการแสดงออกของเฒ่

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1052

    แต่เมื่อโอวหยางอวี้เทียนเห็นฝูงแมลงกู่ที่มาช่วยตัวเองเหล่านั้นเริ่มถอยกลับ เขาก็เลิกสนใจกริชที่จ่อลำคออยู่ทันที เริ่มด่าทอยกใหญ่ด้วยความโกรธ “ไอ้สารเลว ไอ้เฒ่าป่าเถื่อน เจ้าลองกล้าหนีไปดูสิ! เชื่อไหมว่าพ่อของข้าได้ฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ แน่!”แม้แต่โอวหยางอวี้ซู่ที่เมื่อครู่เกือบจะยอมแพ้แล้ว ในตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรีบคว้าฟางเส้นสุดท้ายนี้ไว้นางกับพี่ใหญ่จะถูกส่งไปหาท่านอาในตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!มิเช่นนั้น นอกจากพวกเขาสองคนจะไม่รอดแล้ว ยังจะนำพาปัญหาใหญ่มาสู่สกุลโอวหยางอีกด้วย!“ท่านปู่ป่าเถื่อน ปกติท่านไม่ได้เอ็นดูอวี้ซู่ที่สุดหรือเจ้าคะ? ได้โปรดช่วยข้าด้วย! เมื่ออวี้ซู่กลับไปแล้วจะตอบแทนคุณท่านอย่างเต็มที่เลยเจ้าค่ะ ได้โปรดเถอะท่านปู่ป่าเถื่อน!”นี่ไม่ใช่เรื่องของการตอบแทนคุณหรือไม่!หากแต่เขาไม่กล้าที่จะล่วงเกินตระกูลใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังนังหนูคนนั้นเลยต่างหากยิ่งกว่านั้น หากตอนนี้ยังไม่ถอยกลับ แก่นชีวิตของเขาก็จะต้องถูกนังหนูคนนั้นแย่งชิงไปแล้ว!เฒ่าป่าเถื่อนเห็นฝูงแมลงกู่ของเขาถูกราชากู่ของนังหนูฝั่งตรงข้ามสะกดไว้ มีหลายตัวที่มีท่าทีว่าจะถูกปราบจนเชื่องและย้ายข้าง เขาก็ไม่กล้าท

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1051

    ภายใต้ความมืดมิดยามราตรีผีเสื้อตัวหนึ่งเปล่งแสงสีทองอร่าม บินขึ้นมาจากข้างหูของหญิงผู้นั้นบนแท่นบูชาอย่างอ่อนช้อยหลังจากนั้น ก็วาดเส้นโค้งหลายเส้นกลางอากาศ ในชั่วพริบตาที่หยุดนิ่งอยู่เหนือแท่นบูชานั้น อวิ่นซิงพลันกางปีกออก...รัศมีน่าเกรงขามอันแข็งแกร่งของราชากู่แผ่กระจายไปในทันที“นั่นคือราชากู่ระดับสูงหรือ?!”ชายชราขยี้ตาไม่หยุด มองไปยังทิศทางของแท่นบูชาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ผีเสื้อแสนสวยสะดุดตาตัวนั้นจนกระทั่งขยี้ตาซ้ำเป็นครั้งที่สาม และแน่ใจว่าตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตาแล้ว ชายชราก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีก“บ้าจริง! เหตุใดถึงมาเจอกับราชากู่ระดับสูงที่นี่ได้!”ถูกต้องแล้ว ในสายตาของชายชรา อวิ่นซิงในตอนนี้คือราชากู่ระดับสูงตัวหนึ่งปรมาจารย์กู่ที่มีราชากู่มักจะถูกเรียกว่ายอดปรมาจารย์กู่และชายชราก็เป็นหนึ่งในบรรดายอดปรมาจารย์กู่เหล่านี้ในมือของเขาก็มีราชากู่ตัวหนึ่งเช่นกันทว่ามันเป็นเพียงราชากู่ระดับล่าง ไม่ถือว่าเป็นระดับกลางด้วยซ้ำด้วยช่องว่างของความแข็งแกร่งที่มากมายขนาดนี้ ราชากู่ผีเสื้อระดับสูงตัวนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ยอดปรมาจารย์กู่ระดับล่างเช่นเขาจะส

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1050

    หลานซื่อกับจู๋เยวี่ยที่เฝ้าอยู่ข้างหลังนาง สายตาทั้งสองคู่ดูเหมือนจะเฉียบคมขึ้นมาอย่างฉับพลันในเวลาเดียวกันทั้งสองจ้องมองความมืดมิดในยามราตรีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังยิ่งนัก ป่าผืนหนึ่งกำลังส่งเสียงความเคลื่อนไหวดังสวบสาบ“ม่อยวน!”สถานการณ์ไม่เข้าที มีอันตรายกำลังใกล้เข้ามา!หลานซื่อเรียกรหัสประจำตัวของเป่ยเฉินหยวนในฐานะองครักษ์ทันที“ข้าอยู่นี่”เสียงอันทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลังนางพอดีเป่ยเฉินหยวนที่รู้สถานการณ์ก่อนพวกนางได้มาอยู่ข้างหลังหลานซื่อตั้งแต่แรกแล้ว ใบหน้าอันหล่อเหลาในเวลานี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและแรงอาฆาต“ดูเหมือนว่าคืนนี้คงจะจากไปไม่ได้ง่าย ๆ เช่นนั้นแล้ว”“ระวัง มันคือแมลงกู่ มีปรมาจารย์กู่อยู่แถวนี้”หลานซื่อเตือนคนทั้งสอง ขณะเดียวกันก็ควบคุมแมงมุมน้อยที่อยู่บนตัวของเหล่าทหารกองทัพธงดำรอบ ๆเมื่อแมงมุมน้อยเคลื่อนไหว ทหารกองทัพธงดำทั้งหมดก็เข้าใจในทันทีว่าคืออะไร สีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังมากยิ่งขึ้นในไม่ช้า อันตรายที่ซ่อนอยู่ในป่าก็ไม่ได้ทำให้หลานซื่อกับพวกรอนานจนเกินไปหลังจากเสียงผิวปากที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ฝูงแมลงกู่ในป่าก็พลันกรูออกมาจากท

  • หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก   บทที่ 1049

    เวลานี้ข้างกายหลานซื่อมีเพียงจู๋เยวี่ยคนเดียวอ้อไม่สิ ไม่ใช่แค่จู๋เยวี่ยทันทีที่นางเดินเข้ามา เป่ยเฉินหยวนก็ก้าวลงจากแท่นบูชาทันที แล้วเดินไปอยู่ข้างกายหลานซื่อเช่นเดียวกับจู๋เยวี่ยจู๋เยวี่ยชำเลืองมองเขาผ่านหน้ากากดูท่าทางคล้อยตามโดยไร้ข้อโต้แย้งใด ๆ นั่นสิ ใครจะกล้าคิดว่าคนผู้นี้คืออ๋องผู้สำเร็จราชการแทนผู้เลื่องชื่อ?คนที่ไม่รู้เรื่องราวยังคิดว่าเป็นแค่องครักษ์ของนายหญิงของนางจริง ๆหึ องครักษ์ที่เก่งกาจที่สุดข้างกายนายหญิงมีเพียงคนเดียวเท่านั้น...ก็คือจู๋เยวี่ยนั่นเองนางไม่สนใจหรอกว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนผู้นี้จะมาเล่นสนุกหรืออะไรก็ตามแต่ เอาเป็นว่าใครก็อย่าคิดจะมาแย่งชิงตำแหน่งข้างกายของนายหญิงของนางไปได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำร้ายนายหญิงของนางเลยเป่ยเฉินหยวนรู้สึกได้ถึงความระแวดระวังและความเป็นอริจากจู๋เยวี่ยเขาแค่นเสียงหึในใจเบา ๆ แต่กลับไม่เห็นจู๋เยวี่ยอยู่ในสายตาเขารู้ว่าจู๋เยวี่ยกำลังระแวดระวังอะไรอยู่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทำร้ายอู๋โยว และสิ่งที่เขาต้องการก็ไม่มีทางเป็นเพียงสถานะ ‘องครักษ์’ ข้างกายอู๋โยวเท่านั้นจู๋เยวี่ยมิใช่ไม่เข้าใจ เพียงแต่คิดว่าฐานะร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status