ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ฉันไม่ขอกลับไปตระกูลเดิม!

ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ฉันไม่ขอกลับไปตระกูลเดิม!

last updateLast Updated : 2025-10-17
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
9.5
4 ratings. 4 reviews
26Chapters
5.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในลมหายใจสุดท้ายของชีวิตวัย 35 ปี ‘ซูเยว่ซิน’ ได้ตระหนักว่าการถูกครอบครัวที่แท้จริงรับกลับไปดูแลนั้นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมด เธอถูกสลับตัวไปเมื่อแรกเกิด เติบโตอย่างยากลำบากแต่เปี่ยมสุขกับครอบครัวชาวนา ก่อนจะถูกพรากไปสู่คฤหาสน์ของตระกูลซูผู้ให้กำเนิด ที่นั่นเธอไม่ได้พบกับความรัก แต่กลับถูก ‘ซูเหม่ยลี่’ ลูกสาวตัวร้ายที่เติบโตมาในฐานะคุณหนูคอยกดขี่ข่มเหง จนสุดท้ายถูกใส่ร้ายและทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยว แต่แล้วสวรรค์กลับมีตา ทำให้เยว่ซินได้ย้อนเวลากลับมาในร่างวัย 17 ปี ซึ่งเป็นหนึ่งวันก่อนที่ตระกูลซูจะมารับตัว! ครั้งนี้เธอจะไม่เลือกเส้นทางเดิมอีกต่อไป เยว่ซินจึงปฏิเสธสายเลือดอย่างเด็ดขาด ประกาศตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเศรษฐี และเลือกที่จะอยู่กับครอบครัวหลินผู้ยากจนแต่รักเธอสุดหัวใจ

View More

Chapter 1

๐๑ โอกาสอีกครั้ง

في أسبوعها الخامس والعشرين من عبء الحمل الثقيل، ساقتها أقدارها العاثرة في أروقة المشفى لتشهد بأم عينيها فاجعة خيانة زوجها.

متدثرًا بمعطفه الأسود، وقف رجلٌ فارع الطول بهي الطلعة يطوق بحمايةٍ جسد فتاةٍ شابة ترفل في معطفٍ من فرو الثعلب الأبيض؛ فتاةٌ تدثرت وجنتاها الموردتان بوشاحٍ صوفي ناعم، لتبرز تقاسيم وجهها البديعة وكأنها دميةٌ خزفية نادرة.

اعتصرت نور ورقة الفحص الطبي بين أناملها حتى غاضت الدماء من مفاصلها، وبينما كانت الرياح الصقيعية تصفع وجنتيها بشراسة، اجتاحتها انتفاضةُ ألمٍ في قلبها المذبوح فاقت بزمهريرها كل بردٍ ينهش جسدها المنهك.

رمقها هاني من بعيد بملامح يكسوها جليدٌ لا يذوب، دون أن يرف له جفنٌ أو يخالجه أدنى خزيٍ من افتضاح خيانته، بل انحنى ليفتح باب السيارة للفتاة بأنامل تقطر رقةً وحنوًا.

ومن كان ليتخيل أن هذا السيد بارد الطباع، المتربع على عرش القسوة والتعالي، يخبئ بين جوانحه كل هذا الدفء وتلك الرعاية؟

تيبست أوصال الفتاة للحظة وكأنها انتبهت لوجود نور، فرمقتها بنظرةٍ تفيض حيرةً، قبل أن تلتفت نحو هاني متسائلة: "لماذا تطيل تلك الخالة النظر إليك يا هاني؟ هل تعرفها؟"

لم يكن يُسمع حينها سوى عويل الرياح الصقيعية التي تعصف بالآذان.

وقفت نور مسلوبة الإرادة، عاجزةً عن فقه ما تمتمت به الفتاة لهاني في تلك اللحظة.

بيد أن عينيها استشفتا من حركة شفتي الفتاة طعنةً مسمومة تمثلت في كلمة "خالة".

خالة؟

لا مراء في أن هذه الإهانة المغلفة كانت موجهةً إليها.

تجرعت نور مرارة سخريةٍ لاذعة اعتصرت فؤادها.

وهي التي لم تتجاوز ربيعها الرابع والعشرين بعد.

غير أن جسدها الذي رزح تحت وطأة الحمل الثقيل متشحًا بمعطفٍ أسود وقبعةٍ صوفية قاتمة، وملامحها التي نالت منها غوائل الإعياء وذبلت نضارتها، قد أحالتها حقًا إلى كهلةٍ في عقدها الرابع، فأنّى لرمادها أن يضاهي وهج صبا تلك الغانية؟

أسدل هاني ستار المشهد حين أودع فتاته كنف السيارة بحنوٍ بالغ.

مُسمّرةً في مهب الريح كتمثالٍ من جليد، وقفت نور ترقب طيف المركبة وهو يتلاشى في الأفق.

لقد ساقتها الأقدار إلى زواجٍ قسري مع هاني عُقد بذريعةِ هذا الحمل؛ رابطةٌ بغيضة عدّها هاني— وهو سليل المجد المترفع— وصمة عارٍ لطخت صحيفة حياته، مستيقنًا أن الجنين الذي يتخلق في أحشائها ليس سوى أداةِ ابتزازٍ دنيئة أحكمت بها وثاقها حول عنقه.

وبهذا، فقد تغلغل مقتها في شغاف قلبه.

على النقيض من ذلك، كانت نور قد وأدت ثماني سنواتٍ من عمرها في حبٍ صامتٍ له، موقنةً في قرارة نفسها بضآلة شأنها أمامه، فلم تجد سبيلًا سوى الانكباب على صقل ذاتها، جاعلةً منه منارةً تهتدي بها لتقتفي أثر خطاه.

حتى تحققت الأمنيات أخيرًا، فغدت ذراعه اليمنى في مضمار العمل، لتظفر بشرف المثول في كنفه عن كثب.

غير أن خطيئة تلك الليلة المشؤومة لم تعصف بكبرياء هاني فحسب، بل مزقت ما تبقى من كرامة نور وعزة نفسها أمامه إربًا إربًا بدمٍ بارد.

ولن يُمحى من ذاكرتها أبدًا نظرات الاشمئزاز التي رشقها بها، وكأنه قد تلطخ برجسٍ دميمٍ.

من أجل ذلك، تيقنت أن غانيةً بتلك الفتنة والبهاء هي وحدها من ترقى لمقامه الرفيع.

انحدرت دمعةٌ مليئةٌ بالقهر من مقلتيها لتكوي وجنتها، وما هي إلا هنيهة حتى دهمتها تقلصاتٌ عاتية أسفل بطنها، فأسندت أحشاءها بيدٍ مرتجفة، بينما تشبثت بالأخرى بعمودٍ حجريٍ مجاور.

لمحتها إحدى الممرضات العابرات، فهرعت لانتشالها من عثرتها، ساندةً إياها بخطىً حثيثة صوب غرفة الفحص الطبي.

لقد كان ما دهمها مجرد تداعيات لاضطرابٍ عاطفي عاصف، أثار حفيظة جنينها وأجهد أحشاءها.

وما إن سكن روعها وانحسر مد الألم، حتى غادرت نور أروقة المشفى، تجر أذيال خيبتها وجسدها الذي أنهكته الحياة، لتقود مركبتها وحيدةً في طريق العودة إلى "خليج المياه الضحلة".

حيث يقبع القصر الفاره الذي يمتلكه هاني.

هنالك، أعدت عميدة عائلة النصار جدة هاني طاقمًا من الخدم المخضرمين، أتوا من قصرها العتيق للوقوف على رعايتها وتدبير شؤونها.

وفي تلك الأثناء.

تربعت الخادمتان الموكلتان بخدمتها في صدر بهو الاستقبال، ترفلان في دفئه وتتجاذبان أطراف الحديث بقهقهاتٍ عالية، وتتلذذان بأطايب الطعام وكأنهما ربتا الدار وصاحبتا الأمر.

تناهت إلى مسامع الخادمتين جلبة الخطى الوافدة.

فأدارتا رأسهما شطر المدخل تفرسًا للقادم.

وما إن وقعت أنظارهما على نور العائدة أدراجها.

هبت إحداهما منتصبةً لتدنو منها بخطوةٍ جريئة، متسائلة: "ما الذي أسفرت عنه فحوصات حملكِ؟"

تسربلت كلماتها بصلفٍ ممقوت ونبرةٍ تقطر استخفافًا.

فما بدت كخادمةٍ انتُدبت للرعاية قط، بل كرقيبةٍ مسلطة تنصب نفسها سيدةً آمرة على هذا العرين.

رمقتها نور بنظرةٍ جليديةٍ تخلو من أدنى اكتراث، ثم جاوزتها بخطىً حازمة قاصدةً الدرج دون أن تعيرها انتباهًا أو تنبس ببنت شفة.

انعقد حاجبا الخادمة في امتعاضٍ سافر إثر هذا التجاهل.

"ألم أسألكِ سؤالًا؟"

واصلت نور مسيرها دون أن تعيرها أدنى انتباه.

وبنظرةٍ تقطر غلًا، بصقت الخادمة أرضًا وهي تتابع طيف نور المبتعد، وهدرت: "تبدو كحيوانٍ مترهل، لكن أوهامها صورت لها أنها سيدة هذا القصر حقًا... فبمَ تتصنع التعالي؟"

أوت نور إلى غرفتها متهاويةً على حافة الفراش، والفراغ ينهش وجدانها المشتت.

فلا هاني ولا عائلته رأوا فيها يومًا كنةً تليق بمقامهم.

بل إن عميدة عائلة زوجها هي من أخذت زمام المبادرة، وفرضت توثيق زواجهما.

لم يتم ذلك لسواد عينيها بالطبع، بل لتزامن حملها المفاجئ مع اشتداد المرض على جد هاني عميد العائلة، فجُعل هذا الزواج بمثابة تعويذةٍ أخيرة لدفع البلاء واستجلابًا لفأل الشفاء؛ بضربةٍ واحدة تجمع بين الفرحتين.

وسواء أكان الأمر محض صدفةٍ أم ببركة ذلك الفأل، فقد أخذت صحة الجد تتماثل للشفاء رويدًا رويدًا.

عندئذٍ، لان قلب سيدة العائلة وتغيرت معاملتها لنور بعض الشيء.

غير أن بقية أفراد العائلة ظلوا ينظرون إليها بعين الاستحقار والازدراء.

حتى زيارتها للمشفى اليوم، لم تكن سوى إجراءٍ حتمي للكشف عن جنس الجنين الذي تحمله بين أحشائها، وقد حُسم الأمر بأنه أنثى.

ولا ريب في أن النبأ قد زُف سلفًا إلى مسامع سيدة العائلة عبر إدارة المشفى.

وفي هذه اللحظة الساكنة...

انتفض هاتفها مُصدرًا رنينًا متتاليًا.

انتزعت نور نفسها من غياهب أفكارها.

ومن قاع حقيبتها استلت الجهاز، لتتصلب ملامحها لبرهة إثر رؤية هوية المتصل؛ لقد كان أستاذها الجامعي.

مررت إصبعها على الشاشة لتجيب.

"أستاذ حازم الصافي."

"أمامكِ فرصةٌ ذهبية للالتحاق ببرنامج الدراسات العليا في جامعة ستانفورد، فهل تودين اقتناصها؟"

انعقد لسان نور لبرهةٍ من الزمن، وتسمرت لبرهةٍ حيال ما تناهى إلى مسامعها.

وإزاء صمتها المطبق، استطرد حازم محاولًا التراجع: "إن لم تكوني بحاجة..."

"سأفعلها."

حسمت نور أمرها بمجرد أن استردت وعيها من هول المفاجأة.

هنا، خيم الصمت على حازم فجأة.

إذ لم يكن هناك من هو أدرى منه بحجم التضحيات التي بذلتها نور، والجهد المضني الذي تجشمته لمجرد الفوز بشرف الوقوف إلى جوار هاني.

فبعد أن دنت لها أمنياتها بالزواج والحمل، أنَّى لها أن تفرط في كل ذلك بهذه السهولة؟

لذا، لم يعرض عليها أستاذها هذا المقعد الشاغر إلا من باب إلقاء الحجة، غير طامعٍ في موافقتها.

"أستاذ حازم."

هتفت نور لاسمه بنبرةٍ انتشلته من صمته.

فأجابها حازم على الفور: "فلتأتِ إلى مكتبي في تمام العاشرة من صباح الغد إذًا."

"حسنًا."

لم يضف حازم حرفًا آخر، بل أنهى المكالمة مباشرة.

وضعت نور هاتفها جانبًا.

ثم أطلقت زفيرًا مديدًا، وكأن غشاوةً انقشعت عن بصيرتها لتُبصر النور بعد طول عتمةٍ.

وقد آن أوان اليقظة بالفعل.

فالرجل الذي خلى قلبه من هواكِ، لن يكون طفله قيدًا يأسره، ولن يكلف نفسه عناء الالتفات إليكِ ولو بشق تمرة.

وسرعان ما رن هاتفها مجددًا، وكانت سيدة العائلة تطلب مثولها في القصر العتيق، ولا ريب أن الأمر يتمحور حول الجنين الذي تحمله.

دبت الروح في أوصالها من جديد.

فتوجهت شطر الحمام لتغمر جسدها بماءٍ يغسل عن روحها أدران اليأس.

تسمرت أمام مرآة طاولة الزينة تتفرس في انعكاسها؛ وجهٌ مستدير ابتلعه التورم، وهالاتٌ داكنة كللت تجاويف عينيها الغائرة، ووجنتان استوطنهما الكَلَفُ.

أية دمامةٍ هذه التي تنفر منها حتى العيون الكليلة!

فبأي حقٍ تطمع امرأةٌ سلبها الدهر نضارتها في مجاورة سليل الأمجاد، هاني؟

أسدلت على شحوبها مساحيق التجميل، وتدثرت بمعطفٍ وردي مبطن يعلوه قبعةٌ بيضاء مستديرة، لتسترد ملامحها بعضًا من رونقها المفقود.

عقدت العزم ببادئ الأمر على قيادة سيارتها صوب القصر العتيق بمفردها.

غير أنها ما إن وطئت عتبة الباب، حتى دهمها اتصالٌ من هاني، ليخترق مسامعها صوته الجليدي آمرًا: "اخرجي."

انتفضت أوصال نور بغتةً.

فلا بد أن سيدة العائلة هي من ألزمته باصطحابها إلى القصر العتيق.

فأجابته ممتثلة: "حسنًا."

جاوزت بوابة الفيلا، لتقع عيناها على سيارته الفارهة من طراز "رولز رويس" قابعةً في الانتظار؛ تلك المركبة ذاتها التي كانت قبل ساعتين تتهادى في توصيل امرأةٍ أخرى.

استنشقت نور عبق الهواء بعمق لتستجمع شتات نفسها، ثم تقدمت لتفتح باب السيارة وتدلف إلى الداخل.

وما إن استقرت في مجلسها، حتى تسرب إلى أنفاسها أريجُ عطرٍ خافت يفوح بروح الصبا، بينما استقرت دمية دبٍ وردية في زاوية المقصورة. كان جليًا للعيان أنها من تلك الدمى المحشوة التي تأسر قلوب الفتيات الصغيرات.

وعندما رفعت بصرها، تسمرت عيناها على طوقٍ مطاطي يلتف حول معصم الرجل.

لقد كان ذلك بمثابة رايةٍ تعلن بها تلك الغانية سيادتها المطلقة عليه.

لا بد أن هاني متيمٌ بها حد النخاع.

ابتلعت نور غصة المرارة التي اعتملت في صدرها، وأحكمت حزام الأمان حول جسدها.

انطلقت المركبة تشق طريقها ببطءٍ وتروي.

تعلقت أنظار نور بالمشهد خارج النافذة، ملتزمةً الصمت المطبق.

لو كان هذا اللقاء في سالف الأيام، لاغتنمت أي فرصةٍ تجمعهما على انفراد وتشبثت بها سعيًا لإذابة جليد المسافة بينهما. ورغم جفائه ونظرات الاشمئزاز التي لطالما رشقها بها، لم تكن لتستسلم؛ بل كانت لتختلق الأحاديث اختلاقًا لتجره إلى أطراف الحديث دون كللٍ أو ملل.

كل ذلك مدفوعٌ بوهمٍ ساذج صور لها أن رباط الزوجية وثمرة رحِمها كفيلان بمنحها متسعًا من العمر لتثبت جدارتها كزوجةٍ صالحة وأمٍ متفانية، لعل يومًا يأتي يلتفت فيه هاني صوبها بنظرةِ رضا.

غير أن حصاد تلك الأوهام لم يكن سوى سرابٍ تخدع به نفسها.

فهاني لم يعر تقلباتها الوجدانية أدنى التفات، بل تساءل ببروده المعهود: "ما جنس الجنين؟"

فأجابته نور: "إنها فتاة."

إثر ذلك.

لم يرف لملامح هاني الصارمة جفنٌ، بل نطق بفرمانه الجليدي: "بمجرد أن تضعي حملك، سننهي هذا الزواج بالطلاق."

وما إن هوت كلماته كالمطرقة.

حتى تشنجت أنامل نور بقوة.

وكأن قبضةً خفية اعتصرت قلبها، فاحتبست الأنفاس في صدرها.

لطالما أيقنت في قرارة نفسها أن هذا الرباط واهٍ لن يدوم طويلًا لا محالة، غير أن سماع النبأ اليقين من بين شفتيه كان كفيلًا بأن يمزق نياط قلبها من جديد.

عضت على شفتها السفلى لتكبح ألمها، وردت: "حسنًا."

أمال هاني رأسه ليرمقها بنظرةٍ جانبية، وكأن استسلامها السلس قد أثار حفيظة استغرابه.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Musikapan Chittima
Musikapan Chittima
เนื้อเรื่องสนุกค่ะ เห็นพัฒนาการของนอ.และครอบครัว ทำให้เอาใจช่วย
2026-09-25 21:31:54
0
0
jjomjaij
jjomjaij
เนื้อเรื่องสั้นกระชับ จบสวย
2025-12-03 00:33:19
2
1
ฟารา รีนฯ.
ฟารา รีนฯ.
อ่านสนุกค่ะ อ่านเพลินดี เป็นกำลังใจให้นะคะ
2025-10-21 19:18:28
2
1
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องกระชับ อ่านได้เรื่อยๆ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-11-16 20:21:29
2
2
26 Chapters
๐๑ โอกาสอีกครั้ง
สายลมปลายฤดูสารทปี 1998 หอบเอาอากาศอันหนาวเย็นที่เสียดแทงถึงกระดูกแทรกซึมผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าซอมซ่อเข้ามาในห้องเช่าขนาดเท่ารูหนู ซูเยว่ซิน ในวัยสามสิบห้าปีนอนขดตัวอยู่บนเตียงแข็งกระด้าง ร่างกายผ่ายผอมราวกับกิ่งไม้แห้งที่รอวันแหลกสลาย กับผ้าห่มผืนบางเฉียบที่ทั้งเก่าและเปื่อยยุ่ย จนแทบไม่อาจมอบไออุ่นใด ๆ ให้แก่เธอได้เลยเสียงหอบหายใจของเธอดังครืดคราดอยู่ในลำคอ แต่ละครั้งที่ไอออกมาก็ราวกับจะขย้อนเอาเครื่องในออกมาด้วยอย่างไรอย่างนั้น เลือดสีคล้ำที่กระเซ็นเปรอะผ้าเช็ดหน้าผืนเก่านั้นเปรียบดั่งสิ่งที่บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้ของชีวิตเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้น ภาพเพดานที่มีหยดน้ำเกาะพราวและคราบเชื้อราสีดำทะมึนเป็นสิ่งที่เธอเห็นจนชินตามาตลอดห้าปีสุดท้ายของชีวิต มันช่างแตกต่างจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับในคฤหาสน์ตระกูลซูราวฟ้ากับเหว บ้านที่เธอเคยคิดว่าเป็นของตัวเอง!ภาพความทรงจำในวันนั้นย้อนกลับมาฉายชัดในมโนสำนึกราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...วันนั้นฝนตกพรำ ๆ เช่นกัน แต่เป็นฝนในฤดูร้อนที่นำพาความอับชื้นน่ารำคาญใจ เธอยืนตัวเปียกปอนอยู่กลางห้องโถงโอ่อ่าของบ้านตระกูลซู ตรงหน้าคือบิดา ก
Read more
๐๒ สัญญาตัดขาด
รุ่งอรุณของวันที่สิบสามเดือนกันยายนมาเยือนเร็วกว่าที่คิด แสงสีทองอ่อน ๆ ของดวงอาทิตย์ยามเหม่า [1] สาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง ปลุกทุกชีวิตในบ้านตระกูลหลินให้ตื่นขึ้นจากนิทรา บรรยากาศในบ้านยังคงดำเนินไปเหมือนทุกวัน พ่อหลินกับต้าเฉียงเตรียมตัวจะออกไปทำไร่แต่เช้าตรู่ แม่หลินกับซิวอิงก็ง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ อยู่ภายในครัวมีเพียงหลินเยว่ซินเท่านั้นที่รู้ว่าความสงบสุขนี้เป็นเพียงภาพฉากหน้าของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดกระหน่ำในไม่ช้าเธอตื่นนอนตั้งแต่ไก่โห่ ช่วยงานบ้านทุกอย่างอย่างแข็งขันผิดกับเมื่อก่อน บังคับให้ตัวเองทำตัวเป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องเป็นกังวล แต่ในใจกลับนับเวลาถอยหลังอย่างเงียบ ๆ สองหูคอยเงี่ยฟังเสียงจากนอกบ้านอยู่ตลอดเวลา“วันนี้ลูกดูแปลก ๆ นะเยว่ซิน” แม่หลินเอ่ยขึ้นขณะยื่นข้าวต้มร้อน ๆ ให้ “เมื่อคืนยังนอนหลับสบายดีอยู่ใช่ไหม?”“สบายดีค่ะแม่” เยว่ซินรับชามข้าวต้มมา พลางยิ้มบาง ๆ เป็นการกลบเกลื่อน “หนูแค่คิดว่าโตแล้ว ควรจะช่วยงานบ้านให้มากขึ้นหน่อย”คำตอบของเธอทำให้ทุกคนในครอบครัวยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ไม่มีใครติดใจสงสัยในความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เลยแม
Read more
๐๓ ความอบอุ่น
เมื่อรถยนต์คันหรูลับหายไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่ค่อย ๆ จางลงในอากาศ ความโกลาหลที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็พลันสลายหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบอันหนักอึ้งที่เข้าปกคลุมทุกอณู ราวกับมีผ้าห่มผืนหนาที่มองไม่เห็นคลุมทับบ้านหลังเล็กเอาไว้ ชาวบ้านที่เคยยืนมุงดูต่างแยกย้ายกันกลับไป แต่สายตาอยากรู้อยากเห็นยังคงชำเลืองมองมาเป็นระยะ ๆครอบครัวหลินทั้งสี่ยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับรูปสลัก แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป หลินเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและเป็นกังวล ต้าเฉียงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเคืองที่ยังคุกรุ่น ส่วนซิวอิงนั้นมีน้ำตาคลอหน่วยด้วยความสงสารน้องสาวจับใจแต่คนที่อาการหนักที่สุดคือแม่หลิน เธอมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของลูกสาวที่ยืนกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น แล้วหัวใจก็พลันบีบรัดราวกับถูกคีมเหล็กขย้ำ เธอไม่สนใจเรื่องสายเลือด ไม่สนใจความยากดีมีจน สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้คือความเจ็บปวดที่ลูกสาวสุดที่รักต้องเผชิญในที่สุดจ้าวซู่เฟินก็เป็นฝ่ายทลายความเงียบลง เธอก้าวเข้าไปหาหลินเยว่ซินอย่างเชื่องช้า แล้วสวมกอดร่างนั้นไว้จากด้านหลังอย่างแนบแน่น“เยว่ซิน... ลูกแม่...” เธอกระซิบเสีย
Read more
๐๔ การเปลี่ยนแปลง
ค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไปพร้อมกับคำมั่นสัญญาที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในใจของทุกคน เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านตระกูลหลินแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ทุกคนจะยังคงตื่นขึ้นมาทำงานตามวิถีชีวิตเดิม แต่ในแววตาของพวกเขากลับมีประกายบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือประกายแห่งความหวังระคนความเคลือบแคลงสงสัยคำประกาศของหลินเยว่ซินเมื่อคืนนี้เป็นดั่งก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำนิ่ง ๆ แม้จะทำให้เกิดแรงกระเพื่อม แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าระลอกคลื่นนั้นจะนำพาพวกเขาไปในทิศทางใดหลังอาหารเช้าอันเรียบง่าย ขณะที่พ่อหลินและต้าเฉียงกำลังจะคว้าจอบเสียมเพื่อออกไปทำไร่ เยว่ซินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง“พ่อคะ พี่ต้าเฉียง... เดี๋ยวก่อนค่ะ หนูมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับทุกคน”การกระทำของเธอทำให้ทุกคนชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่เยว่ซินผู้ซึ่งเคยเป็นเพียงผู้ตามมาโดยตลอด กลับแสดงบทบาทเป็นผู้นำและร้องขอให้มีการประชุมครอบครัวอย่างเป็นทางการหลินเจี้ยนกั๋ววางจอบลงแล้วหันมามองลูกสาวด้วยความแปลกใจ “มีเรื่องอะไรเหรอลูก?”เยว่ซินรอให้ทุกคนนั่งลงพร้อมหน้ากันบนม้านั่งยาว ก่อนจะเปิดประเด็นที่เธอครุ่นคิดมาตลอดทั้งคืน “เมื่อคืนท
Read more
๐๕ ปากตลาดและข่าวลือ
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่หลินเยว่ซินไปสมัครสอบเทียบ ชีวิตภายในกระท่อมตระกูลหลินดูเหมือนจะเข้าสู่สมดุลใหม่ กลางวันทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานอย่างขยันขันแข็ง พอกลางคืนก็กลับมารวมตัวกันใต้แสงตะเกียงเพื่อเรียนหนังสือ บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นเงียบ ๆทว่า โลกภายนอกรั้วบ้านที่ผุพังนั้นกลับไม่ได้สงบนิ่งเหมือนเช่นเคยข่าวการปฏิเสธครอบครัวมหาเศรษฐีของหลินเยว่ซินได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านและตำบลใกล้เคียงรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เรื่องราวที่ควรจะเป็นเรื่องส่วนตัวของสองครอบครัว บัดนี้ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในวงน้ำชาและตลาดสดและแน่นอนว่าเรื่องเล่าที่แพร่หลายที่สุด ย่อมเป็นฉบับที่ถูกปรุงแต่งรสชาติโดยตระกูลซูด้วยความอับอายและเสียหน้าที่ถูกเด็กสาวบ้านนอกหักหน้าอย่างไม่ไยดี ตระกูลซูจึงไม่ยอมอยู่นิ่งเฉย พวกเขาไม่ได้ออกมาโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่โต แต่เลือกใช้วิธีที่แนบเนียนและร้ายกาจกว่านั้นมากนัก... นั่นคือการปล่อยข่าวลือพวกเขาปล่อยข่าวผ่านปากของญาติสนิทมิตรสหายที่ชอบสอดรู้สอดเห็น บอกเล่าเรื่องราวในเวอร์ชันที่บิดเบือนไปอย่างสิ้นเชิง“น่าสงสารคุณท่านซูเหลือเกิน อุตส่าห์ตาม
Read more
๐๖ แรกพบ
ดวงตะวันคล้อยต่ำ แสงแดดยามบ่ายที่เคยร้อนแรงเริ่มอ่อนกำลังลง ทอแสงสีอำพันอาบไล้ไปทั่วท้องทุ่งนาสองข้างทาง หลินเยว่ซินเดินถือห่อเกลือเล็ก ๆ กลับบ้านด้วยฝีเท้าที่สม่ำเสมอ ในใจของเธอกำลังประเมินสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในตลาดอย่างเงียบ ๆชัยชนะในสมรภูมิน้ำลายเมื่อครู่นี้ไม่ได้ทำให้เธอลิงโลดใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับตระหนักได้อย่างชัดเจนว่านี่เป็นเพียงการโหมโรงของมหากาพย์ที่ยาวนานกว่าที่คิด การโต้ตอบของเธอในวันนี้เปรียบเสมือนการโยนก้อนหินลงไปในรังแตน ต่อไปนี้ตระกูลซูคงจะไม่เพียงแค่ปล่อยข่าวลืออีกแล้ว แต่อาจจะลงมือทำอะไรที่ร้ายกาจยิ่งกว่านี้ลิ้นคนยาวกว่าถนน คำพังเพยนี้ยังคงเป็นจริงเสมอ เธอหยุดคำนินทาของคนทั้งโลกไม่ได้ แต่เธอสามารถทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นจนไม่มีใครกล้ารังแกได้ นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของเธอเส้นทางจากตัวอำเภอกลับสู่หมู่บ้านค่อนข้างเปลี่ยวและเงียบสงบ สองข้างทางขนาบด้วยทิวต้นไหวที่ทิ้งกิ่งก้านยาวระย้าลงมาอย่างอ่อนช้อย ลู่ไหวไปตามแรงลมยามบ่ายราวกับกำลังเต้นระบำอย่างอ้อยอิ่ง เป็นภาพที่งดงามและสงบสุข แต่สำหรับเยว่ซินในตอนนี้ เธอกลับสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใ
Read more
๐๗ ผลสอบ
เวลาผ่านไปราวหนึ่งเดือนเต็ม ฤดูใบไม้ร่วงได้แผ่พรมสีเหลืองทองของมันไปทั่วทั้งหุบเขา อากาศเริ่มเย็นลงในยามเช้าและค่ำคืน แต่บรรยากาศภายในบ้านตระกูลหลินกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นจากการเรียนรู้และความหวังทุกค่ำคืน ภาพของสี่ชีวิตที่โน้มตัวเข้าหาแสงตะเกียงดวงน้อยเพื่ออ่านหนังสือได้กลายเป็นเรื่องปกติ ทว่าภายใต้ความขยันขันแข็งนั้น ทุกคนต่างซ่อนความกังวลใจไว้เงียบ ๆ วันประกาศผลสอบเทียบของเยว่ซินใกล้เข้ามาทุกขณะ เงินค่าสมัครสอบสิบสองหยวนห้าเหมานั้นแม้จะไม่มีใครเอ่ยถึง แต่มันก็ยังคงแขวนอยู่กลางใจของทุกคนประหนึ่งดาบของดาโมเคิลที่พร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อมีเพียงหลินเยว่ซินเท่านั้นที่ยังคงสงบนิ่ง เธอปลอบใจทุกคนว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น แต่ในใจลึก ๆ แล้วแม้จะรู้ผลลัพธ์จากอนาคต แต่ก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้อยู่ดี เพราะนี่คือก้าวแรกที่สำคัญที่สุด หากผิดพลาดไป แผนการทั้งหมดที่วางไว้ก็จะต้องสะดุดลงอย่างแน่นอน…บ่ายของวันศุกร์อันแสนปกติ ขณะที่พ่อหลินและต้าเฉียงกำลังซ่อมรั้วบ้าน ส่วนเยว่ซินกำลังช่วยแม่หลินและซิวอิงคัดแยกเมล็ดพันธุ์สำหรับฤดูปลูกหน้า จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกด
Read more
๐๘ กิจการแรกของครอบครัว
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังงานฉลอง ควันหลงแห่งความสุขยังคงอบอวลจาง ๆ อยู่ในอากาศ แต่คำประกาศทิ้งท้ายของหลินเยว่ซินเมื่อคืนนี้ก็ได้เข้ามาแทนที่ความปลาบปลื้มยินดีด้วยความสงสัยใคร่รู้ระลอกใหม่ เพราะคำ ๆ นั้นช่างดูห่างไกลจากวิถีชีวิตชาวนาของพวกเขาเหลือเกินหลังมื้อเช้าอันเรียบง่าย เยว่ซินก็ขอให้ทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีใครแสดงความกังวลหรือเคลือบแคลงในแววตาอีกแล้ว ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เธอด้วยความเชื่อมั่นและรอคอยที่จะได้ฟังแผนการอันน่าทึ่งของอัจฉริยะประจำบ้านเยว่ซินไม่ทำให้ทุกคนต้องรอนาน เธอหยิบกระดาษหลายแผ่นที่เต็มไปด้วยภาพวาดลายเส้นด้วยถ่านไม้ออกมาวางบนโต๊ะ“พ่อคะ แม่คะ พี่ ๆ นี่คือแผนธุรกิจที่ฉันคิดไว้ค่ะ”ทุกคนต่างก้มลงมองภาพวาดเหล่านั้นด้วยความฉงน บนกระดาษคือภาพร่างของเสื้อผ้าสตรีในรูปแบบที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อนในยุค 80 มันไม่ใช่เสื้อคอกลมแขนกระบอก หรือกางเกงทรงหลวม ๆ สีทึม ๆ ที่ผู้คนนิยมใส่กันจนชินตา แต่กลับเป็นเสื้อที่มีการตัดเย็บเข้ารูปเล็กน้อย แขนเสื้อพองนิด ๆ ดูน่ารัก หรือชุดกระโปรงทรงเอที่เรียบง่ายแต่กลับดูสง่างาม“เสื้อผ้า?” พ่อหลินเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก “ลูกจะให้เราทำเสื้อ
Read more
๐๙ พลิกสถานการณ์
ณ คฤหาสน์ตระกูลซูอันโอ่อ่า บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความเย็นชาและตึงเครียดราวกับฤดูเหมันต์มาเยือนก่อนกาล นับตั้งแต่วันที่ถูกหลินเยว่ซินหักหน้ากลับมา ซูเจิ้งกั๋วก็เอาแต่เก็บตัวเงียบด้วยโทสะที่ยังคุกรุ่น ส่วนเผยฮุ่ยหลันก็จมอยู่กับความเศร้าสร้อยและความรู้สึกผิดหวังที่ถูกลูกในไส้ปฏิเสธมีเพียงซูเหม่ยลี่เท่านั้นที่ดูเหมือนจะมีความสุขอยู่ลึก ๆ การจากไปของเยว่ซินทำให้เธอกลับมาเป็นคุณหนูหนึ่งเดียวของบ้านได้อย่างเต็มภาคภูมิอีกครั้ง แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน...ข่าวความสำเร็จของหลินเยว่ซินเปรียบเสมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของเธออยู่ตลอดเวลา ทั้งเรื่องผลสอบ การที่เด็กบ้านนอกคนนั้นกลายเป็นอัจฉริยะของอำเภอในชั่วข้ามคืน ทำให้ซูเหม่ยลี่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง แต่ก็ยังพอปลอบใจตัวเองได้ว่าคงเป็นเรื่องฟลุกเท่านั้น แต่ข่าวล่าสุดที่เพิ่งได้ยินมาจากกลุ่มเพื่อนคุณหนูด้วยกันนั้น เรื่องกิจการเสื้อผ้าที่กำลังเป็นที่กล่าวขวัญกันทั้งตลาดนั้น ประหนึ่งสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ความอดทนของเธอขาดสะบั้นเด็กนั่น... นังเด็กสกปรกคนนั้นน่ะหรือจะมีความคิดสร้างสรรค์พอที่จะออกแบบเสื้อผ้าเองได้ เป็นไปไม่ได้! ในสายตาของซู
Read more
๑๐ อนาคตของพี่น้อง
ฟ้าหลังฝนย่อมงดงามเสมอ คำกล่าวนี้ไม่เคยเป็นจริงเท่าวันนี้มาก่อนสำหรับครอบครัวหลินหลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมกับเผยฮุ่ยหลันที่ตลาดวันนั้น ชื่อเสียงของแผงลอยใบไหวดีไซน์ก็ยิ่งโด่งดังเป็นพลุแตก เรื่องราวการตอบโต้อย่างชาญฉลาดและมีชั้นเชิงของหลินเยว่ซินกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าชื่นชม ผู้คนไม่ได้มองว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวอัจฉริยะอีกแล้ว แต่ยังมองว่าเธอเป็นนักสู้ผู้หยิ่งทะนงที่ไม่ยอมก้มหัวให้กับความไม่เป็นธรรม ลูกค้ามากมายต่างแวะเวียนมาที่ร้าน ส่วนหนึ่งเพื่อซื้อเสื้อผ้าดีไซน์เก๋ และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อมาดูหน้าวีรสตรีคนเก่งด้วยตาตัวเองกิจการที่รุ่งเรืองทำให้เงินทองเริ่มไหลมาเทมาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของครอบครัว แม้จะยังไม่มากมายนัก แต่ก็มากพอที่จะทำให้บนโต๊ะอาหารของพวกเขามีเนื้อสัตว์ปรากฏขึ้นสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง และทุกคนก็เริ่มมีเสื้อผ้าใหม่ ๆ ที่สะอาดสะอ้านใส่กับเขาบ้างแล้วทว่าสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากกว่าสถานะทางการเงิน ก็คือจิตใจของคนในครอบครัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลินต้าเฉียงและหลินซิวอิงทุกครั้งที่พวกเขายืนมองน้องสาวคนเล็กยืนต้อนรับลูกค้าอย่างฉะฉาน ตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่ว และนับเงินทอนไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status