บทที่ 628

เวินจื่อเฉินอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเวินฉางอวิ้นยกมือขึ้นห้ามไว้

เวินฉางอวิ้นส่ายหน้าให้เขาเล็กน้อย แล้วส่งสัญญาณว่าตนจะเป็นผู้จัดการเอง

“ท่านพ่อ การตัดสินใจของท่าน พวกเราไม่เคยเข้าใจได้เลย เหมือนกับตอนที่น้องห้าออกบวชเป็นชี ทั้งๆ ที่ท่านสามารถเหลือทางให้นางได้แท้ๆ แต่กลับยังขีดชื่อนางออกจากบันทึกลำดับญาติได้”

เวินฉางอวิ้นเอ่ยถึงเวินซื่อต่อหน้าเขาโดยตรง ถ้อยคำอันแสนเรียบเฉยนั้น ทำให้เวินเฉวียนเซิ่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขานิ่งเงียบไป

เพราะตอนนั้นเขามัวแต่ตามอกตามใจเวินเยวี่ยมากเกินไปจริงๆ จนถึงขั้นหลงเชื่อคำพูดบางอย่างของนาง ทำให้การจัดการเรื่องของเวินซื่อนั้นออกจะไร้เยื่อใยเกินไปอยู่บ้าง

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยก็ตาม

แต่ใครจะไปรู้ว่า ชะตาฟ้าพลิกผัน วันนี้กลับมาถึงคราวของเวินเยวี่ยเสียเอง

จนกระทั่งเมื่อเวินฉางอวิ้นรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมา เขาก็ถึงกับไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

“ท่านพ่อ ท่านก็ไม่ต้องกังวลถึงเพียงนั้น อย่างไรเสีย ลูกก็ได้บอกไปแล้วว่า จะเห็นแก่หน้าท่านพ่อ ยอมให้เวินเยวี่ยได้ใช้สกุลต่อไปได้”

“แต่ในทางกลับกัน ลูกก็หวังว่าพิธีเปลี่ยน