Mag-log inShare
บทที่ 676
Pinakabagong kabanata
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1269
“ตอนนี้เจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของร้อยชนเผ่าของเราแล้ว อย่าหวังว่าจะหนีรอด หากอยากมีชีวิตรอดเจ้าก็ทำได้เพียงอ้อนวอนข้า เห็นแก่รูปโฉมอันงดงามของเจ้า อย่างน้อยข้าก็ยังมอบทางเลือกให้เจ้าทางหนึ่ง“รู้จักมีไหวพริบหน่อย ทางที่ดีเจ้าควรจะตอบตกลง วันหน้าหากปรนนิบัติข้าให้ดี ข้าก็จะไม่ถือสาเจ้าเรื่องดวงตาอีก แต่หากไม่ตอบตกลง รอวันหน้าค่อยมาอ้อนวอนข้าล่ะก็ มันจะไม่ง่ายดายเช่นนี้แล้ว”ปาเก๋อหลู่เปล่งเสียงฮึดฮัดไม่รู้ว่าเขาไปรู้อะไรมา หรือเข้าใจผิดอะไร จึงดูเหมือนจะคิดไปเองว่าสถานการณ์ของหลานซื่อกับพวกนั้นเข้าสู่ทางตันจนหมดหนทางแล้วมิน่าเล่าวันนี้เขาถึงได้บุ่มบ่ามมาท้าทายต่อหน้าตนเองเช่นนี้ไม่ผิดหรอก หลานซื่อเห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘การสู่ขอ’ ของปาเก๋อหลู่นั้นเป็นเพียงการท้าทายและดูหมิ่นเท่านั้น“ข้าให้เวลาเจ้าพิจารณาให้ถี่ถ้วนหนึ่งวัน ขอเพียงเจ้าตอบตกลง ข้าจะไปทูลเสด็จพ่อ ถึงเวลานั้นย่อมรักษาชีวิตเจ้าไว้ได้ ส่วนคนอื่น ๆ นั้น เจ้าอย่าได้หวังเลย”หลังจากกล่าวจบ ปาเก๋อหลู่ก็หันหลังกลับพลางยกมือขึ้น รอให้ข้ารับใช้เข้ามาพยุงตนเองออกไปแต่ผ่านไปสักพักใหญ่ก็ไม่มีใครเข้ามา เขาพลันขมวดคิ้วตวาดด่า “ไอ้
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1268
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา แทบจะในชั่วพริบตา ดาบในมือของเป่ยเฉินหยวนก็ทาบลงบนลำคอของปาเก๋อหลู่“หยินเป่ย!”เสียงของหลานซื่อดังขึ้นได้ทันเวลา รั้งเป่ยเฉินหยวนที่กำลังเกิดเจตนาสังหารอย่างใหญ่หลวงเอาไว้ไป๋เยวี่ยโหรวส่งสายตาให้ปาถูเอ่อร์ ให้เขารีบพาพี่ชายผู้มักมากในกามคนนี้ไปเสียท่านเอาเพชรนิลจินดาไม่กี่หีบออกมา ก็คิดจะตบแต่งธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิงแล้วหรือ?ท่านกล้าดีอย่างไร?!ไม่รู้จักส่องกระจกดูตัวเองเสียบ้าง คางคกอยากกินเนื้อหงส์แท้ ๆสีหน้าของไป๋เยวี่ยโหรวย่ำแย่ถึงขีดสุด ยังเตะปาถูเอ่อร์ที่ยังคงยืนบื้ออยู่ไปอีกหนึ่งทีปาถูเอ่อร์รีบเข้าไปเกลี้ยกล่อม “พอเถอะเสด็จพี่ ท่านอย่ามาล้อเล่นที่นี่เลย รีบไปเสีย ประเดี๋ยวเสด็จพ่อก็ออกมาแล้ว”ปาถูเอ่อร์เองก็จนปัญญากับพี่ชายผู้นี้เต็มทีดูท่านทำเข้าสิ อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ยังจะมาคิดไม่ซื่อกับนังหนูวัยสิบกว่าปีอีก!แม่นางผู้นั้นคราวลูกของท่านได้แล้ว พวกผู้หญิงเต็มหลังบ้านตัวเองยังไม่พออีก กระทั่งนังหนูตัวเล็ก ๆ ก็ยังไม่เว้นไม่ดูฐานะของนางบ้างเลย นางเป็นถึงธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิง!ต่อให้ธิดาศักดิ์สิทธิ์จะหน้าตาดีสักเพียงใด ท่านก
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1267
ปาเก๋อหลู่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะพาลโกรธด่าทอข้ารับใช้ที่เตือนเขาเมื่อครู่ทันที “ไอ้สารเลว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนเจ้าบอกว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่ตรงหน้าข้า?”ข้ารับใช้รีบอธิบาย “ทูลท่านอ๋อง ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถูกเขาบังไว้ข้างหลังพ่ะย่ะค่ะ”ปาเก๋อหลู่หันขวับกลับไปสู่เบื้องหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าอีกแล้ว! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย ตอนนี้ข้ามีธุระสำคัญจะหารือกับธิดาศักดิ์สิทธิ์ เจ้าอย่าได้มาขวางทางอยู่ตรงนี้!”เป่ยเฉินหยวนจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบดาบในมือประหนึ่งจะหลุดออกจากฝักได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายสังหารรุนแรงยิ่งนักหลานซื่อตบบ่าของเขาเบา ๆปาเก๋อหลู่ผู้นี้ตาบอดไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใด ๆ ต่อพวกเขาได้อีกในทางกลับกันหากฆ่าเขาเสีย เกรงว่าจะทำให้เสินอ๋องผู้เฒ่าโกรธกริ้วถึงขีดสุดเป่ยเฉินหยวนเข้าใจความหมายที่หลานซื่อบอกเป็นนัย เพียงแต่เขาไม่ถูกชะตาเจ้าหมอนี่เป็นที่สุดโดยเฉพาะเมื่อครั้งแรกที่ปาเก๋อหลู่ได้พบหลานซื่อ สายตาคลั่งไคล้ที่เผยออกมานั้นทำให้เป่ยเฉินหยวนอยากจะควักลูกตาของเขาออกมาเสียและผลสุดท้ายก็ได้ควักออกมาจริง ๆเพียงแต่คาดไม่ถึงว่า
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1266
ที่บริเวณประตูเมือง ไม่เห็นทหารหนึ่งหมื่นนายเหล่านั้นที่รอคำสั่งอยู่ที่นี่คือยอดฝีมือห้าร้อยคนที่เสินอ๋องผู้เฒ่าคัดเลือกเอาไว้แต่แรกแล้วหลานซื่อกวาดตามองปราดหนึ่ง ก่อนจะแอบถามอวิ่นซิง “เป็นอย่างไรบ้าง?”อวิ่นซิง: [เรียนนายหญิง ในตัวคนทั้งห้าร้อยคนนี้ล้วนมีแมลงกู่ที่เสินอ๋องผู้เฒ่าฝังไว้]เรื่องที่เสินอ๋องผู้เฒ่าฝังแมลงกู่ไว้กับคนของตัวเองเช่นนี้ หลานซื่อไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่ยอดฝีมือห้าร้อยคนนี้เลย ทหารหนึ่งหมื่นนายในเมืองนั้นก็ไม่ได้ถูกฝังแมลงกู่ไว้เช่นกันหรอกหรือ?แมลงกู่ที่ถูกฝังลงในตัวคนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของประหลาดอะไร มันคือกู่เชื่อฟังเป็นกู่ประเภทที่ว่า “หากไม่เชื่อฟังข้า ก็จงไปตายเสีย!”ความต้องการควบคุมของเสินอ๋องผู้เฒ่าผู้นี้ช่างรุนแรงเสียจริงหลานซื่อเหลือบมองโดยรอบ คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่มากันหมดแล้ว ทั้งเวินเฉวียนเซิ่ง เวินเยวี่ย รวมถึงชางชิงหลานและฮาหลานจากราชสำนักฝ่ายนอกต่างก็ยืนรออยู่ไม่ไกลมีเพียงเสินอ๋องผู้เฒ่าที่ยังมาไม่ถึง อ้อ ยังมีเอ้อถานหลัวอีกคนที่ยังไม่มาหลานซื่ออาศัยช่วงเวลานี้ลอบมองไปยังยอดฝีมือต่างถิ่นทั้งห้าร้อยคนนั้น แล้วถามอวิ่นซิงว่
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1265
หลานซื่อไม่ได้พูดอะไรเสินอ๋องผู้เฒ่าพ่นลมหายใจเย็นชา “เช่นนั้นก็รอดูต่อไปเถิด หากข้าพบว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับการที่ราชาอสรพิษคลุ้มคลั่งจริง ๆ ข้าจะสูบเลือดเจ้าให้แห้งเหือด จากนั้นจะเลาะเอ็นถลกหนัง แล้วโยนลงไปในถ้ำงู!”แววตาของเป่ยเฉินหยวนพลันฉายประกายสังหารออกมาหลานซื่อเอื้อมมือไปห้ามเขาไว้ ส่งสัญญาณไม่ให้เขาวู่วาม ก่อนจะเอ่ยกับเสินอ๋องผู้เฒ่า “ในเมื่อเสินอ๋องมั่นใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็จะรอ”เสินอ๋องผู้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อทันใด แล้วหันหลังเดินจากไปเขาทิ้งคำสั่งสุดท้ายเสียงดังลั่น “ยามเที่ยงสามเค่อ รวมพลที่ประตูเมือง ออกเดินทางสู่ซีถง!”ตามแผนการเดิม หลังจากกรีดเลือดธิดาศักดิ์สิทธิ์ในพิธีสวดขอพรให้ทุกคนดื่มกินแล้ว พวกเขาควรจะออกเดินทางได้ในเวลานี้แต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝันเรื่องราชาอสรพิษขึ้นเวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่ายังไม่อาจจากไปไหนได้ แม้ราชาอสรพิษจะยอมรับนายแล้ว แต่นายใหม่ของมันกลับไม่ได้เข้าสยบมันในทันทีอย่างไม่ทราบสาเหตุในขณะนี้ราชาอสรพิษยังคงไร้การควบคุมอยู่ เขาต้องทำให้มันสงบลงโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นภายในเมืองหินดำต้องเกิดจลาจลเป็นแน่เสียเวลาอยู่นิดเดียว
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก บทที่ 1264
สีหน้าของหลานซื่อพลันเย็นเยียบลงในทันใดงูเขียวน้อยตัวนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของนาง และไม่ใช่กู่ของนางเช่นกันแต่เลี้ยงดูมานานถึงเพียงนี้ ก็ต้องมีความผูกพันอยู่บ้างไม่มากก็น้อยยิ่งไปกว่านั้นงูน้อยตัวนี้ยังทำให้ราชาอสรพิษยอมรับนายได้จริง ๆ ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่มีทางส่งมันออกไปเด็ดขาดดังนั้นหลานซื่อจึงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เสินอ๋องคงไม่ได้จงใจหาข้ออ้าง คิดจะป้ายความผิดเรื่องที่ราชาอสรพิษของพวกท่านคลุ้มคลั่งสูญเสียการควบคุมมาให้ข้ากระมัง?”“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”เสินอ๋องผู้เฒ่าขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น“หากไม่ได้คิดจะปรักปรำข้า เรื่องที่มองปราดเดียวก็เข้าใจได้เช่นนี้ เหตุใดท่านเสินอ๋องยังต้องบังคับให้ข้าส่งงูน้อยตัวนี้ให้อีกเล่า?“ทั้งที่รู้ดีว่างูน้อยตัวนี้เป็นของข้า ยังรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่มีทางทำให้ราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำของพวกท่านยอมรับนายได้ แต่กลับยังดึงดันไม่เลิกรา ข้าอยากรู้นักว่า แท้จริงแล้วเสินอ๋องต้องการสืบหาความจริงเรื่องราชาอสรพิษยอมรับนาย หรือว่าความจริงแล้วต้องการจะเล่นงานข้ากันแน่?!”“บังอาจ!”สือเซี่ยวที่ตามมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ของหลานซื่
Maaari mong magustuhan
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง20.0K viewsท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ122.8K viewsย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์94.5K viewsหญิงหม้ายท้ายหมู่บ้าน
ต้นไม้แห้ง19.1K viewsหวนคืนครานี้ฉันไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย 70s
sanvittayam3.8K viewsหนึ่งใจใต้ธงศึก
หลิน จิ่นชู2.5K viewsบุปผาเยียวยาใจ
ซูเมี่ยวหลิง2.9K viewsอยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา
วันว่างว่างของหญิงใหญ่1.5K views
