หนึ่งใจใต้ธงศึก

เสียงแตกกิ่งไม้เพียะ! ดังฝ่าอากาศ ทำลายความเงียบของยามรุ่งสางราวคมดาบเฉือนเนื้อ ความฝันร้ายของซูหนิงหนิงขาดสะบั้น นางลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก แสงสลัวลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่า เสียง

เกราะเหล็กกระทบกันดังเป็นจังหวะน่าหวาดหวั่น

นางค่อย ๆ เคลื่อนสายตาไปทางต้นเสียง…ทหารราชสำนักในชุดเกราะดำยืนเรียงแถวล้อมเรือนไว้ราวกรงเหล็ก ขานคำสั่งเคลื่อนไหวเป็นระเบียบ แต่กลิ่นคาวเหล็กจากชุดเกราะและดาบทำให้หัวใจ

เต้นถี่ เกิดสิ่งใดขึ้น?

“คุณหนูซู! ออกมาพบในบัดดล!” เสียงหัวหน้าทหาร หนักและเย็นเยียบ ราวคำตัดสินชะตา

ซูหนิงหนิงรีบสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวบาง เปิดบานประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดออกไป กลิ่นไอหมอกเช้าปะทะใบหน้า ภาพแรกที่เห็นคือบิดา—หมอหลวงซูอัน—กำลังยืนขวางหน้าทหาร ใบหน้าที่เคยสงบเยือกเย็นกลับซีดเผือด ดวงตาแฝงความวิตก มือที่ถือกระดาษตำรับยาสั่นไหวจนแผ่นกระดาษร่วงลงพื้น ลมเช้าพัดปลิวไปใต้เกราะของนายทหารคนหนึ่ง

“คำสั่งจากท่านแม่ทัพใหญ่หลี่เหวินเจี๋ย” หัวหน้าทหารกล่าวเสียงเรียบแต่น่ากลัว “คุณหนูซูต้องเข้าวังในทันที…มิอาจปฏิเสธ”

หนิงหนิงยื่นมือไปจับมือบิดาแน่น ความเย็นจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจนางหดเกร็ง “ท่านพ่อ…เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”

หมอหลวงซูอันก้มตัวโอบลูกสาวไว้ในอ้อมแขนแน่น เสียงเขาแผ่วเบาราวลมหายใจสุดท้าย “ลูกเอ๋ย…ไม่ว่าอย่างไร จงจำไว้…สกุลซูของเราไม่เคยทำผิดต่อแผ่นดิน”

วินาทีนั้น ซูหนิงหนิงสัมผัสได้ว่า กลิ่นสมุนไพรที่ติดกายบิดา…กลับแฝงกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน และนั่น -- คือครั้งสุดท้ายที่นางได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา

ณ ท้องพระโรงในพระราชวังหลัก เสียงประกาศิตจากเบื้องบนดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ราวกับฟ้าร้องกลางวันแสกๆ

“...แม่ทัพใหญ่หลี่เหวินเจี๋ย วีรบุรุษแห่งแผ่นดิน ผู้ปรีชาสามารถในการศึก ทั้งยังซื่อสัตย์ภักดีต่อราชสำนัก ควรแก่การเชิดชู! และซูหนิงหนิง บุตรีท่านหมอหลวงซูอัน ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและสติปัญญา บัดนี้ถึงคราวที่ชะตาของเจ้าทั้งสองจักผูกพันกัน ด้วยราชโองการหมั้นหมาย!”

คำประกาศนี้สร้างความตกตะลึงแก่ผู้คนในท้องพระโรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อ หลี่เหวินเจี๋ย และ ซูหนิงหนิง สองบุคคลผู้ซึ่งไม่เคยคาดคิดว่าเส้นทางชีวิตของตนจะต้องมาบรรจบกันด้วยเหตุผลอันใด นอกเสียจากเพื่อ “แผ่นดิน”

ซูหนิงหนิงยังคงคุกเข่าก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง เสียงเต้นหัวใจของนางดังก้องในหู ท่ามกลางเสียงซุบซิบของขุนนางน้อยใหญ่

"ท่านแม่ทัพผู้ไม่เคยชายตามองสตรีใด เหตุใดจึงต้องเป็นบุตรีของหมอหลวงซูอัน?"

"นาง...บุตรีหมอหลวง เหตุใดถึงได้รับพระมหากรุณาธิคุณถึงเพียงนี้?"

หลี่เหวินเจี๋ย ยืนนิ่งดุจขุนเขา ไม่แสดงอารมณ์ใดบนใบหน้าคมสัน ดวงตาเหยี่ยวคู่คมกริบเหลือบมองไปยังร่างอรชรเบื้องหน้า ที่กำลังคุกเข่าก้มหน้าลงต่ำจนปลายคางจรดแผงอก เสื้อผ้าอาภรณ์สีครามเรียบง่ายของนางตัดกับความวิจิตรของท้องพระโรง เขาได้ยินเสียงซุบซิบนินทา เสียงสะท้อนของความประหลาดใจจากขุนนางน้อยใหญ่

มือของหนิงหนิงกำแน่นจนเล็บฝังเนื้อ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย

หลี่เหวินเจี๋ย...ชื่อนี้มิใช่หรือคือแม่ทัพผู้ที่กำลังสืบสวนบิดาของนาง?

ขณะที่ความคิดของนางปั่นป่วน การเคลื่อนไหวเล็กๆ ทำให้นางเสียการทรงตัว

แรงโน้มถ่วงจะดึงร่างบอบบางของนางลงพื้นหินเย็น

แต่แล้ว...มือใหญ่แกร่งจับข้อมือนางไว้ ดึงร่างเธอให้ตั้งตรง

ซูหนิงหนิงเงยหน้าขึ้นในความตกใจ สบตากับดวงตาคู่คมกริบที่เย็นชาราวน้ำแข็ง แต่กลับมีแววอะไรบางอย่างแฝงอยู่ในส่วนลึก

หลี่เหวินเจี๋ยถอนมือออกในทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ความรู้สึกอบอุ่นจากมือของเขายังคงติดอยู่ที่ข้อมือนาง

ทำไม...ทำไมเขาถึงช่วยนาง?

ความคิดในหัวของหลี่เหวินเจี๋ยปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุทะเลทราย หมอหลวงซูอัน บิดาของซูหนิงหนิง...ชายผู้นั้นคือหนึ่งในผู้ที่ต้องสงสัยว่าพัวพันกับขุนนางกบฏที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เขาเองก็เพิ่งสืบสวนเรื่องนี้ได้ไม่นาน การที่ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการให้หมั้นหมายบุตรีของหมอหลวงกับตนเช่นนี้ มิใช่ว่ากำลังจะผลักนางเข้ามาเป็น “สายลับ” ของขุนนางกบฏดอกหรือ? หรือนี่คือการโยนหินถามทาง? หรืออาจเป็นแผนการที่ลึกซึ้งกว่านั้น? ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด เขาย่อมต้องระมัดระวังเป็นทวีคูณ

“นางผู้นั้น…จะไว้ใจได้จริงหรือ?” เสียงกระซิบของ หลิวหรง สหายรักและรองแม่ทัพคนสนิท ดังขึ้นข้างกาย

“เจ้าคิดเช่นไร?” หลี่เหวินเจี๋ยตอบสั้นๆ ไม่หันมอง

หลิวหรงขมวดคิ้ว "ข้ามิอาจล่วงรู้พระทัยฮ่องเต้ แต่การที่ทรงเลือกนางในช่วงเวลาเช่นนี้...ชวนให้สงสัยยิ่งนัก ท่านแม่ทัพพึงระวัง"

ขณะเดียวกัน ซูหนิงหนิง ผู้นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ ราวกับถูกก้อนหินขนาดยักษ์ทับร่าง ความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ แม้นฤดูร้อนจะมาเยือนแล้วก็ตาม นางรู้สึกราวกับตกอยู่ในวังวนแห่งสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และความอิจฉาริษยาจากขุนนางน้อยใหญ่ นางไม่ได้ยินคำซุบซิบใดๆ เพราะหัวใจนางเองกำลังโกลาหลยิ่งกว่า ฮ่องเต้ผู้ซึ่งบิดานางเคยเอ่ยถึงด้วยความภักดี ฮ่องเต้ผู้ซึ่งบิดานางทุ่มเทรักษาไข้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่เหตุใด...เหตุใดจึงต้องเป็นแม่ทัพใหญ่หลี่เหวินเจี๋ยผู้นี้?

หลี่เหวินเจี๋ย...ชื่อนี้มิใช่หรือคือแม่ทัพผู้ที่กำลังสืบสวนบิดาของนาง? แม่ทัพผู้ที่เคยมีข่าวลือว่าพยายามโค่นล้มผู้ไม่เห็นด้วยกับราชสำนักอย่างเด็ดขาด? แม้ข่าวลือเหล่านั้นจะเลือนราง แต่สำหรับซูหนิงหนิงแล้ว ชายผู้นี้คือศัตรูของบิดาตนอย่างไม่ต้องสงสัย หรือว่า...การหมั้นหมายครั้งนี้คือแผนการที่แยบยลของฮ่องเต้ เพื่อกำจัดบิดาของนางโดยใช้สายสัมพันธ์? นางได้แต่กัดฟันแน่น บังคับให้ใบหน้าเรียบเฉยที่สุด นางจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายบิดาของนางได้

ข้างกายนาง มู่หลัน สหายรักผู้เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ใบหน้าของนางซีดเผือด นางเข้าใจดีว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มิใช่เรื่องธรรมดาสำหรับซูหนิงหนิง "หนิงหนิง...เจ้าไม่เป็นไรหรือ?" มู่หลันกระซิบถามเบาๆ

ซูหนิงหนิงพยักหน้ารับอย่างยากเย็น "ข้ามิเป็นไร...แต่บิดาของข้าต่างหากที่ข้าเป็นห่วง"

หลังจากการประกาศิตสิ้นสุดลง หลี่เหวินเจี๋ยไม่แม้แต่จะชายตามองซูหนิงหนิงแม้แต่น้อย เขาก้าวจากท้องพระโรงไปอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงเงาของบุรุษผู้เย็นชาและไร้หัวใจในสายตาของหญิงสาว

ซูหนิงหนิงเองก็เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ใบหน้างดงามบัดนี้ถูกฉาบด้วยความมืดมิด ดวงตากลมโตที่ปกติจะสดใส บัดนี้กลับมีแววแห่งความกังวลและเด็ดเดี่ยวปะปนอยู่

“หนิงหนิง...เจ้าจะทำเช่นไร?” มู่หลันถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่ทั้งสองเดินอยู่ในสวนหลวงที่เงียบสงบ ต้นไม้สูงใหญ่แผ่ร่มเงาลงมา ปกคลุมความมืดมิดให้แก่ความคิดของทั้งคู่

“ข้าจะทำเช่นไรได้เล่ามู่หลัน? นี่คือราชโองการ...ขัดมิได้” ซูหนิงหนิงตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของนางแสดงออกถึงความมุ่งมั่น "แต่ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำร้ายท่านพ่อของข้าเป็นอันขาด"

“แต่แม่ทัพหลี่ผู้นั้น...ข่าวลือเรื่องความเหี้ยมโหดของเขายามออกศึก เจ้าก็รู้ดี” มู่หลันเอ่ยเตือน

“ข้ารู้...และข้ารู้ดีว่าเขาเป็นคนของราชสำนัก ผู้ซึ่งพร้อมจะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง” ซูหนิงหนิงหยุดเดิน หันหน้าเผชิญหน้ากับสหายรัก "แต่มู่หลัน เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่?"

มู่หลันจับมือซูหนิงหนิงแน่น "แน่นอน! เจ้าก็รู้ว่าข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจเช่นไร"

"ดี...ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงช่วยข้าสืบเรื่องราวของท่านแม่ทัพหลี่ผู้นั้นให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้" ซูหนิงหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "และข้าเองก็จะเฝ้าระวังตัวข้าเองให้ดีที่สุด"

ในขณะเดียวกัน หลี่เหวินเจี๋ยกำลังปรึกษาหารือกับหลิวหรงในห้องทำงานส่วนตัว แผนที่ทางทหารแผ่กว้างเต็มโต๊ะ แต่สายตาของหลี่เหวินเจี๋ยไม่ได้อยู่ที่แผนที่ เขากำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลเกี่ยวกับหมอหลวงซูอัน และซูหนิงหนิง

“นางผู้นั้น...ซูหนิงหนิง” หลี่เหวินเจี๋ยเอ่ยขึ้น “เจ้าเคยพบพานนางหรือไม่?”

“เพียงไม่กี่ครั้งขอรับ” หลิวหรงตอบ “นางเป็นบุตรีของหมอหลวงซูอัน มีชื่อเสียงในด้านความเฉลียวฉลาดและการแพทย์ นอกจากนี้ยังเป็นคนเรียบร้อย ไม่ค่อยออกงานสังคมเท่าใดนัก”

“แล้วความสัมพันธ์ของหมอหลวงซูอันกับขุนนางกบฏ...เจ้าสืบได้ถึงไหนแล้ว?” หลี่เหวินเจี๋ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ยังคงคลุมเครือขอรับ ท่านแม่ทัพ” หลิวหรงถอนหายใจ “หมอหลวงซูอันเป็นที่เคารพของประชาชน มีลูกศิษย์มากมาย แม้แต่ในวังหลวงเองก็มีคนมากมายที่เชื่อใจเขา การจะหาหลักฐานที่แน่ชัดนั้นยากยิ่งนัก”

“นั่นสินะ” หลี่เหวินเจี๋ยพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาหลับพริ้มครุ่นคิด “หากนางเป็นเพียงเครื่องมือ...เราก็ต้องรู้ให้ได้ว่านางกำลังถูกใช้เพื่อสิ่งใด”

“ท่านแม่ทัพจะทำเช่นไร?” หลิวหรงถาม

หลี่เหวินเจี๋ยลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมกริบฉายแววแน่วแน่ “เราจะเฝ้าดูนางอย่างใกล้ชิด และใช้โอกาสนี้สืบสาวเรื่องราวของหมอหลวงซูอันให้กระจ่าง”

“แต่หากนางเป็นผู้บริสุทธิ์เล่าขอรับ?” หลิวหรงถามอย่างกังวล

“นั่นคือสิ่งที่เราต้องพิสูจน์” หลี่เหวินเจี๋ยตอบเสียงเย็นชา “ในยามสงครามเช่นนี้...ความไว้ใจคือสิ่งอันตรายที่สุด เราไม่อาจปล่อยให้สิ่งใดมาบั่นทอนความมั่นคงของแผ่นดินได้”

ไม่กี่วันต่อมา ข่าวการหมั้นหมายของแม่ทัพใหญ่หลี่เหวินเจี๋ยและซูหนิงหนิงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างซุบซิบนินทาถึงความเหมาะสม บ้างก็ชื่นชมในพระปรีชาสามารถของฮ่องเต้ที่ทรงเลือกคู่ครองให้กับแม่ทัพใหญ่ผู้แข็งแกร่ง บ้างก็รู้สึกแปลกใจกับการจับคู่ที่ไม่คาดฝันนี้

ซูหนิงหนิงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่เรือนของตน ศึกษาตำราแพทย์และฝึกฝนวิชาการรักษา นางพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องบิดาให้พ้นจากอันตราย

วันหนึ่ง ขณะที่นางกำลังเดินสำรวจสมุนไพรในสวน ได้พบกับหลิวหรงโดยบังเอิญ หลิวหรงเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่เสมอ ต่างจากหลี่เหวินเจี๋ยราวฟ้ากับเหว เขายิ้มทักทายซูหนิงหนิงอย่างสุภาพ

“คารวะคุณหนูซู” หลิวหรงกล่าว “มิคาดว่าจะได้พบท่านที่นี่”

“คารวะท่านรองแม่ทัพหลิว” ซูหนิงหนิงตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน

“คุณหนูซูดูจะสนอกสนใจเรื่องสมุนไพรยิ่งนัก” หลิวหรงเอ่ยขึ้นขณะมองไปยังต้นสมุนไพรที่ซูหนิงหนิงกำลังพิจารณา

“เจ้าค่ะ บิดาของข้าสอนให้ข้ารู้จักสมุนไพรมาตั้งแต่เยาว์วัย” ซูหนิงหนิงตอบ ก่อนจะลองหยั่งเชิง “ท่านรองแม่ทัพ ดูเหมือนจะสนิทสนมกับท่านแม่ทัพหลี่มากนะเจ้าคะ”

หลิวหรงยิ้มเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพและข้าเป็นสหายร่วมรบกันมานานหลายปี ความสนิทสนมย่อมมีมากเป็นธรรมดา” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ท่านแม่ทัพอาจจะดูเย็นชา แต่แท้จริงแล้ว...เขามีหัวใจที่เปี่ยมด้วยความภักดีต่อแผ่นดินและประชาชน”

ซูหนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมองหลิวหรง ดวงตานางฉายแววครุ่นคิด “ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

หลิวหรงสังเกตเห็นแววตาของซูหนิงหนิง เขาเดาได้ว่านางอาจจะกำลังสงสัยในตัวหลี่เหวินเจี๋ยไม่ต่างจากที่หลี่เหวินเจี๋ยสงสัยในตัวนาง “คุณหนูซูไม่ต้องเป็นกังวลไป” เขากล่าว “ยามใดที่เกิดเรื่องราวอันใด ท่านแม่ทัพย่อมปกป้องผู้บริสุทธิ์เสมอ”

คำกล่าวของหลิวหรงไม่ได้ทำให้ความกังวลในใจซูหนิงหนิงลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นางเพียงยิ้มบางๆ ก่อนจะขอตัวจากไป ปล่อยให้หลิวหรงยืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ในอีกด้านหนึ่ง กงซุนหมิง สหายรักของมู่หลัน ผู้เป็นบุตรชายของขุนนางใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล เขาหลงรักมู่หลันมานานแล้ว และมักจะหาโอกาสมาเยี่ยมเยียนนางอยู่เสมอ

“มู่หลัน...ข้าได้ยินข่าวว่าคุณหนูซูหมั้นหมายกับแม่ทัพใหญ่หลี่” กงซุนหมิงเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเล่นในตลาด “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

มู่หลันถอนหายใจ “ข้ามิรู้จะคิดอย่างไรดีหมิงเอ๋อร์” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล “หนิงหนิงกำลังกังวลใจยิ่งนัก”

“ข้าก็กังวลเช่นกัน” กงซุนหมิงกล่าว “แม่ทัพหลี่ผู้นั้น...ข่าวลือของเขาน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก”

“ท่านพ่อของข้าบอกว่า การหมั้นหมายครั้งนี้อาจจะเป็นชนวนแห่งความไม่สงบ” มู่หลันกล่าวอย่างวิตก “ท่านพ่อเกรงว่าเรื่องนี้จะนำมาซึ่งภัยพิบัติแก่สกุลซู”

กงซุนหมิงจับมือมู่หลันเบาๆ “อย่ากังวลไปเลยมู่หลัน หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าและคุณหนูซูเสมอ”

สายตาของกงซุนหมิงที่มองมู่หลันเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย มู่หลันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางรู้ดีว่ากงซุนหมิงจริงใจกับนางเสมอมา ความรักของทั้งคู่เบ่งบานอย่างเงียบๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของราชสำนัก