บทที่ 5

ฉันมองไปอย่างประหม่า ก็เห็นเขาพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากข้างใน

เขามีรูปร่างมาตรฐานแบบไหล่กว้างเอวสอบ สัดส่วนร่างกายดีเยี่ยม

ผิวไม่คล้ำ แต่ก็ไม่ใช่ขาวแบบคนอ่อนแอ ทว่าเปล่งปลั่งไปด้วยความมีสุขภาพดีและแข็งแรง

เมื่อก่อนฉันไม่ยอมให้เขาเปลือยกายต่อหน้า งานเลี้ยงรุ่นครั้งนั้นฉันก็เมาไม่ได้สติตลอดทั้งงาน เลยไม่เคยรู้มาก่อนว่ารูปร่างของเขาจะดีขนาดนี้

พอรู้ตัวว่าเผลอเหม่อมองร่างกายเขา ฉันก็รีบเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขิน

ผู้ชายคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับไอความร้อนที่แผ่ซ่านออกมา

ฉันหดตัวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ถามเขาเสียงตะกุกตะกัก “คุณ...คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หิวไหม หรือว่าฉัน...ฉันไปทำอะไรให้กินเอาไหมคะ”

“ทำอะไรให้กินเหรอ” ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันอยู่บ้าง “นอกจากกินแล้ว คุณยังทำอาหารอะไรเป็นด้วยเหรอ”

คำพูดนี้ทำเอาฉันพูดไม่ออก

ในสายตาเขา ฉันคงเป็นแค่คุณหนูที่ไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวอะไรสักอย่าง

แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ นอกจากเต้นรำแล้ว ฉันยังทำอะไรเป็นอีกบ้าง ตัวฉันเองยังตอบไม่ได้เลย

จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างหู ปลุกปั่นเส้นประสาทของฉัน

“ความจริง นอกจากทำอาหารแล้ว คุณยังทำอย่างอื่นให้ผมอารมณ์ดีได้นะ”

ดวงตาของเขาล้ำลึก แฝงไปด้วยความปรารถนาอย่างโจ่งแจ้ง

ฉันรู้ดีว่าในฐานะเมียเก็บของเขา ตอนนี้ฉันควรรู้ความเข้าไปเอาอกเอาใจและปรนนิบัติเขา

แต่มือเท้าของฉันกลับไม่ยอมทำตามที่สมองสั่งการ

หลัก ๆ คงเป็นเพราะความแตกต่างมันมากเกินไป สุดท้ายแล้วฉันก็ยังปรับตัวเข้ากับสถานะเมียเก็บของเขาไม่ได้อยู่ดี

ขณะที่กำลังสับสน จู่ ๆ เขาก็โน้มตัวลงมาจูบฉัน

เป็นจูบที่ดุดันและรุนแรง แฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจ

ฉันสะดุ้งตกใจ ทุบตีไหล่เขาเพื่อต่อต้านตามสัญชาตญาณ

เขาผละออก ขมวดคิ้ว แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “ถ้าเปลี่ยนเป็นเฮ่ออี้เฉิน คุณคงไม่ต่อต้านแบบนี้ใช่ไหม”

เฮ่ออี้เฉินคือน้องชายของเขา

แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับเฮ่ออี้เฉินด้วยล่ะ

ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันเคยชอบเฮ่ออี้เฉินแบบเอาเป็นเอาตายจริง ๆ แต่ตั้งแต่แต่งงานกับเขา ฉันก็ไม่ได้ติดต่อกับเฮ่ออี้เฉินอีกเลย

สามปีแล้ว ฉันไม่เคยเจอเฮ่ออี้เฉินเลยสักครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา ฉันก็แทบจะลืมการมีอยู่ของเฮ่ออี้เฉินไปแล้วด้วยซ้ำ

“น้องชายผมใกล้จะกลับประเทศแล้ว คุณคงคิดถึงเขามากสินะ” ผู้ชายคนนั้นจ้องฉัน ดวงตาอันล้ำลึกทอประกายเย็นชาออกมาสายหนึ่ง

ฉันเลียริมฝีปาก กำลังจะอ้าปากบอกว่าคุณอย่ามาเดาส่งเดช

จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมาอีก “ในใจคุณ ผมไม่เคยเทียบเฮ่ออี้เฉินได้เลย ต่อให้ตอนนี้ผมจะเก่งขึ้นแล้ว คุณก็ยังมองไม่เห็นผมอยู่ดีใช่ไหม”

เดี๋ยวนะ ทำไมรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แอบมีปมด้อยอยู่นิด ๆ ล่ะ

ฉันรีบพูด “เฮ่ออี้เฉินยอดเยี่ยมจริง ๆ แต่คุณ...”

“หุบปาก!”

จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็ตวาดเสียงต่ำ สีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด

คำว่า ‘ยอดเยี่ยมกว่า’ ถูกฉันกลืนลงคอไปอย่างยากลำบาก

เขาโกรธอย่างเห็นได้ชัด ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เฮ่อจือโจวยืนพิงหน้าต่าง เขาจุดบุหรี่มวนหนึ่งพลางมองฉันด้วยรอยยิ้ม

ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมา เสียงเนิบนาบไร้ความใส่ใจของเขาก็ดังแว่วมา “ดูท่าความหยิ่งผยองของคุณหนูใหญ่ถังยังไม่จางหายไปเลย ดูไม่ค่อยเหมาะจะเป็นเมียเก็บเท่าไหร่นะ”

ด้วยความกังวลว่าเขาจะเรียกคืนหนี้สินที่ใช้คืนให้บ้านฉันไป ฉันจึงรีบพูด “ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉัน...ฉันแค่ยังปรับตัวไม่ค่อยได้”

เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ แฝงด้วยความเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด

ฉันกัดริมฝีปาก ลงจากเตียงเดินไปหาเขา

ในเมื่อเลือกเดินเส้นทางนี้แล้ว มัวแต่อิดออดก็ดูจะดัดจริตเกินไปหน่อย

เมื่อมาหยุดตรงหน้าเขา ฉันก็เกาะไหล่เขาไว้ แล้วจูบริมฝีปาก จูบลำคอเขาอย่างเงอะงะ

ดวงตาของเขามืดครึ้มขึ้นมาทันที

ฉันเอามือไปลูบไล้แผงอกของเขา เลียนแบบพวกสาวสวยในบาร์ที่ชอบยั่วยวนผู้ชาย

แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ มือจึงได้แต่ลูบคลำไปมาบนแผงอกของเขาอย่างทำตัวไม่ถูก

เขาหัวเราะเสียงต่ำ กุมมือฉันที่กำลังลูบสะเปะสะปะเอาไว้ น้ำเสียงแหบพร่าจนไม่เหลือเค้าเดิม “ทำไม่เป็นเหรอ”

ฉันหลุบตาลง ไม่กล้ามองเขา