บทที่ 6

เขาพลันขยี้บุหรี่ในมือ อุ้มฉันขึ้นมาแล้วจูบอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางความสลึมสลือ เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมด ร่างกายถูกเขาวางลงบนเตียงหนานุ่ม...

ตอนที่ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา ฉันขมวดคิ้วแน่น ทว่าในใจกลับมีความสงสัยวาบผ่านเข้ามา

เกิดอะไรขึ้น

งานเลี้ยงรุ่นครั้งนั้นเรามีอะไรกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยัง...

ยังไม่ทันได้คิดอะไรให้มากความ สติของฉันก็ค่อย ๆ ล่องลอยไปไกล...

ฉันไม่รู้ว่าเฮ่อจือโจวทรมานฉันไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าเขาเหมือนจะมีเรี่ยวแรงไม่รู้จักหมดจักสิ้น

ตื่นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงของวันต่อมาแล้ว

มีเสียงน้ำดังแว่วมาจากในห้องน้ำ

ฉันลากสังขารอันปวดเมื่อยลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพบว่าบนเตียงมีรอยเลือดอยู่

เอ๊ะ!

เกิดอะไรขึ้น

ครั้งแรกของฉันให้เขาไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังมีเลือดออกอีกล่ะ

พอคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ฉันก็ขมวดคิ้วมุ่น

ผู้ชายคนนั้นเดินออกจากห้องน้ำมาพอดี

ฉันกัดริมฝีปากด้วยความกระดากอาย เอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกไป “คืนงานเลี้ยงรุ่นนั้น ตกลงเรามีอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่มี!”

เขาตอบกลับมาอย่างฉะฉาน

ส่วนฉันแทบจะสำลักอากาศตาย

“แล้วตอนนั้นทำไมคุณถึงไม่ยอมอธิบายกับนักข่าวให้ชัดเจนล่ะ!”

เฮ่อจือโจวปรายตามองฉัน เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “คุณกับผมกอดกันกลมในสภาพเปลือยเปล่า คุณคิดว่าจะอธิบายแล้วฟังขึ้นเหรอ”

“แต่คุณอธิบายให้ฉันกับคนที่บ้านฉันฟังได้นี่ ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรฉัน คนที่บ้านฉันก็คงไม่บังคับให้คุณแต่งเข้าบ้านเราหรอก แบบนี้คุณก็ไม่ต้อง...”

“ทำไม เสียใจเหรอ” จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาดำขลับฉายแววเย็นชาออกมาเล็กน้อย

ฉันเลียริมฝีปาก คิดในใจว่า: คนที่ควรเสียใจมันคุณไม่ใช่หรือไง แต่งเข้าบ้านฉัน แถมยังโดนฉันเหยียบย่ำสารพัด ซ้ำยังต้องโดนจับแยกกับรักแรกอีก!

จู่ ๆ เขาก็ยื่นผ้าขนหนูในมือมาให้ฉัน

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเขาเอ่ยเสียงเรียบ “เช็ดผมให้ผมหน่อย”

“อื้อ ๆ ...”

ฉันรีบรับผ้าขนหนูมา ขยับตัวลุกขึ้นคุกเข่า แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้เขาอย่างเบามือ

ฉันอดนึกถึงเรื่องเมื่อก่อนไม่ได้

เมื่อก่อนทุกครั้งที่สระผมเสร็จฉันมักจะขี้เกียจเป่าผม เอาผ้าขนหนูโพกหัวไว้แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงเลย

ส่วนเขาทุกครั้งที่เห็น ก็ดึงดันจะเช็ดผมให้ฉันจนแห้ง แล้วก็เอาไดร์มาเป่าผมให้ พร้อมกับบอกว่าถ้านอนทั้งที่ผมเปียกจะทำให้ปวดหัว

ตอนนั้นฉันยังเอาแต่รำคาญเขา ด่าทอเขาสารพัด แต่ทุกครั้งเขาก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน มีความอดทนกับฉันสูงมาก

พอนึกถึงความว่าง่ายและแสนดีของเขาในอดีต ตัดภาพมาที่ความเย็นชาและโหดเหี้ยมของเขาในตอนนี้

ฉันรู้สึกจากใจจริงเลยว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก

เขาต้องมีความคิดที่ล้ำลึกขนาดไหน ถึงสามารถอดทนกลืนความอัปยศอดสูได้ถึงขนาดนั้น ทั้งที่เกลียดฉันเข้าไส้

เฮ่อจือโจวสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ขณะที่กำลังติดกระดุมแขนเสื้อก็หันมาพูดกับฉัน “อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหน รอผมกลับมาอย่างว่าง่ายล่ะ”

ฉันนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง พยักหน้ารับคำเขาอย่างว่าง่าย

ในฐานะเมียเก็บที่ได้มาตรฐาน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือเชื่อฟังคำสั่งของผู้อุปถัมภ์

จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็ปรายตามองรอยเลือดบนเตียงอีกครั้ง

หน้าฉันร้อนผ่าว รีบดึงผ้าห่มมาปิดบังไว้ด้วยความอับอาย

เฮ่อจือโจวกระตุกยิ้มมุมปาก คล้ายกับกำลังหัวเราะ ดูหล่อเหลาเอาการทีเดียว

พอนึกย้อนไปถึงสามปีที่แต่งงานกัน เหมือนเขาจะไม่เคยยิ้มต่อหน้าฉันเลย เอาแต่ทำหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย ราวกับท่อนไม้ที่ไร้ความรู้สึก

ดูจากตอนนี้แล้ว เป็นเพราะเขาซ่อนเร้นความรู้สึกไว้ลึกเกินไปต่างหาก

หลังจากเฮ่อจือโจวออกไปแล้ว เดิมทีฉันตั้งใจจะงีบหลับอีกสักตื่น

เพราะเมื่อคืนโดนรังแกหนักเกินไป จนถึงตอนนี้ขาฉันก็ยังอ่อนแรงอยู่เลย

แต่พอเพิ่งจะเอนตัวลงนอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

พอเห็นชื่อคนโทรเข้า อาการปวดเมื่อยตามตัวฉันก็ปลิวหายไปจนหมด รีบกระเด้งตัวลุกจากเตียงทันที...