บทที่ 8

ทำเอาเหมือนกับว่าคนที่เพิ่งตอบข้อความกำกวมกลับมาเมื่อกี้ไม่ใช่เขาอย่างไรอย่างนั้น

ฉันกระแอม ก่อนเอ่ยพร้อมกับยิ้มประจบ “ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากถามว่าคืนนี้คุณจะกลับมาไหม จะได้เตรียมวัตถุดิบทำกับข้าวไว้ให้”

ปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับภาวนาว่าคืนนี้เขาอย่าได้กลับมาเลย

“พี่จือโจว...”

ในขณะที่ฉันกำลังรอคำตอบจากเขา ปลายสายพลันมีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกเข้ามา

ฉันชะงักไป

นั่นรักแรกของเขาเหรอ

ตอนนี้เขากำลังอยู่กับรักแรกเหรอ

“ไม่ต้องทำกับข้าวให้ผม ผมกินมาแล้ว คืนนี้คุณก็ไม่ต้องรอผม นอนก่อนได้เลย”

“อ๋อ...อ๋อ...”

ฉันรับคำอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ติ๊ด ติ๊ด’ ดังมาจากโทรศัพท์

เขาวางสายไปแล้ว

ตอนนี้เขาอยู่กับรักแรก คืนนี้คงไม่กลับมาแล้วละ

ทั้งที่ฉันควรจะดีใจแท้ ๆ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ฉันสลัดความคิดว้าวุ่นทิ้งไป เปลี่ยนเป็นชุดเดรสยาวสุดเซ็กซี่แล้วเดินออกจากบ้าน

เฮ่อจือโจวมีรักแรกที่ฝังใจ ส่วนฉันตอนนี้ก็เป็นแค่เมียเก็บของเขา

รอจนถึงวันที่เขาเบื่อฉัน หรือไม่ก็วันไหนที่จู่ ๆ เขารู้สึกว่าการแก้แค้นแบบนี้มันน่าเบื่อ เขาก็คงจะเขี่ยฉันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

ดังนั้นความรู้สึกที่ไม่ควรจะมี ฉันจะมีไม่ได้เด็ดขาด

พอวางตำแหน่งของตัวเองได้ถูกต้อง จิตใจของฉันก็ปลอดโปร่งขึ้นมาไม่น้อย

เวลานี้เป็นเวลาทุ่มกว่า ๆ บาร์ยังไม่ใช่ช่วงที่คึกคักที่สุด

พอฉันเดินเข้าไปก็เห็นเพื่อนสนิทกำลังโบกมือเรียกฉันอย่างร่าเริง

เพื่อนสนิทยังคงเหมือนเมื่อสามปีก่อน ผมสั้นประบ่า เครื่องหน้าสวยคมชัด ยิ้มทีไรก็ดูไร้เดียงสา

เพื่อนสนิทมักบอกเสมอว่าเธอหน้าตาเหมือนทอมบอย ไม่ค่อยมีเสน่ห์ดึงดูดผู้ชาย

แล้วก็ชอบบอกว่าฉันหน้าตาบล็อกพิมพ์นิยมของนางฟ้า แถมหุ่นยังดี ดึงดูดใจผู้ชายสุด ๆ

เธอคิดมาตลอดว่าฉันจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก

จนกระทั่งตอนที่ฉันแต่งงานกับเฮ่อจือโจว เธอโกรธจนแทบกระทืบเท้า บอกว่าฉันที่เป็นดั่งดอกไม้แสนสวย กลับโดนเฮ่อจือโจวเอาไป

ทว่าในตอนนี้ เฮ่อจือโจวพลิกเปลี่ยนเป็นมหาเศรษฐีหน้าใหม่ในวงการธุรกิจที่เอื้อมไม่ถึง ส่วนฉันกลับกลายเป็นโคลนตมที่หมอบอยู่บนพื้นดิน

เฮ้อ!

ความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ พอนึกถึงแล้วจะไม่ให้ทอดถอนใจได้อย่างไร

“อันอัน ฉันเพิ่งกลับมาก็ได้ยินเรื่องที่บ้านเธอเลย”

พอฉันเดินเข้าไป เพื่อนสนิทก็ดึงมือฉันไว้แล้วเอ่ยด้วยความร้อนรน “ตอนนี้เธอโอเคไหม มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกมาได้เลยนะ”

ฉันยิ้มให้เธอ “ไม่เป็นไร ทุกอย่างคลี่คลายหมดแล้วละ”

แต่เพื่อนสนิทก็ยังยัดบัตรใบหนึ่งใส่มือฉัน บอกว่าข้างในมีเงินอยู่สิบล้าน ให้ฉันเอาไปใช้ก่อน

ฉันไม่เอา

แม้บ้านของเพื่อนสนิทจะเป็นเศรษฐีเหมือนกัน แต่เธอมีแม่เลี้ยงร้ายกาจ ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านก็ไม่ได้ราบรื่นนัก เพราะฉะนั้นฉันจะรับเงินของเธอไม่ได้

พอเห็นฉันยืนกรานไม่รับ เพื่อนสนิทก็ไม่ได้บังคับต่อ ทำเพียงเอ่ยอย่างฉุนเฉียว “ทำไมฉันถึงได้ยินมาว่าเฮ่อจือโจวหย่ากับเธอแล้วล่ะ”

ฉันชะงักกึก

ดูท่าเฮ่อจือโจวจะปล่อยข่าวเรื่องฉันกับเขาหย่ากันออกไปเรียบร้อยแล้ว

ฉันพยักหน้า ยิ้มตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ใช่แล้วละ”

แต่เพื่อนสนิทกลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เขาทำแบบนี้ได้ยังไง พอได้ดิบได้ดีก็หย่ากับเธอเลยเหรอ!”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ” ฉันหัวเราะพลางลูบหลังปลอบให้เธออารมณ์ดีขึ้น “เมื่อก่อนฉันทำตัวแย่กับเขาขนาดนั้น เขาแค่หย่ากับฉันโดยไม่ตามแก้แค้นก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว”

ฉันไม่ได้บอกเพื่อนสนิทเรื่องที่เฮ่อจือโจวให้ฉันมาเป็นเมียเก็บ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้โมโหตายแน่ ๆ

เพื่อนสนิทถอนหายใจยาว “ช่างเถอะ ๆ เดิมทีฉันก็ไม่ได้ชอบหน้าเขาอยู่แล้ว เธอหย่ากับเขาไปน่ะดีที่สุดแล้ว”

พูดจบ แววตาเธอก็เป็นประกาย หันมาเอ่ยยิ้ม ๆ กับฉันอย่างมีเลศนัย “เธอยังชอบเฮ่ออี้เฉินอยู่หรือเปล่า”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบ เธอก็เอ่ยต่ออย่างตื่นเต้น “วันนี้ตอนลงเครื่อง ฉันบังเอิญเจอเฮ่ออี้เฉินกลับประเทศมาเหมือนกัน ฉันเลยชวนเขามาด้วย ป่านนี้น่าจะใกล้ถึงแล้วละ”

ฉันอึ้งไป

คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะชวนเฮ่ออี้เฉินมาด้วย

“อันอัน!”