เป็นหม้าย...แล้วยังเป็นหนี้ 7

ใบหน้าหล่อทวีความห่วงกังวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นหญิงสาวที่นั่งเบาะอยู่ตรงข้างๆ หน้าแดงก่ำ

“ขอโทษนะครับ”

ยังไม่ทันสิ้นคำสุดท้าย หลังมืออุ่นๆ ก็เอื้อมไปแตะหน้าผากกลมมนของด้วยความห่วงใย

“คุณน้ำตาลปวดหัวไหมครับ รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงขนาดนี้”

“ปะ เปล่าค่ะ”

ณัฐกฤตาตอบเสียงรัว พลางรีบโบกมือปฏิเสธ เพราะเกรงว่ากรภัทร์จะรู้ว่าเธอไม่ป่วย แต่เพราะไออุ่นจากกล้ามอกแน่นๆ บวกกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของคุณหมอหนุ่มหน้าหล่อต่างหากล่ะ ที่ทำให้กระแสเลือดในร่างกายของเธอ สูบฉีดจนปั่นป่วนไปหมด

“เหรอครับ งั้นคุณน้ำตาลเอาเสื้อผมคลุมไว้นะครับ โดนแอร์เย็นๆ จะพาลป่วยไปกันใหญ่”

กรภัทร์เอื้อมเอาเสื้อคลุมของเขาห่มไหล่บางของหญิงสาวไว้ แล้วค่อยๆ เคลื่อนรถออกไปฝ่าลมฝนที่ยังกระหน่ำลงมาไม่หยุด ระหว่างทางกลับบ้าน ณัฐกฤตาลอบสังเกตอยู่เนืองๆ ว่ากรภัทร์มีอาการจาม ใบหน้าหล่อที่สะอาดใส เริ่มเปลี่ยนเป็นเห่อแดงขึ้นเรื่อยๆ เพราะพิษไข้

กระทั่งมาถึงหน้าบ้านของณัฐกฤตา กรภัทร์ก็ฝ่าฝนที่ตกหนักเดินเอาเสื้อคลุมร่างบางไปส่งหญิงสาวถึงหน้าประตูบ้าน ไออุ่นจากอ้อมแขนกรภัทร์ที่เธอนั้นสัมผัสได้เมื่อก่อนขึ้นรถ บัดนี้ได้ร้อนระอุราวกับเพิ่งผิงไฟมา

“ถึงบ้านแล้วนะครับ คุณน้ำตาลรีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย” กรภัทร์ขยับริมฝีปากที่สั่นระริก เอ่ยบอกหญิงสาวเจ้าของบ้านด้วยความเป็นห่วง

แม้จะไม่ได้จบหมอมา แต่ณัฐกฤตาก็พอจับอาการได้ว่า ตอนนี้คนที่น่าเป็นห่วงว่าจะไม่สบายมากกว่าเธอนั้น ก็คือคุณหมอสูติฯ ร่างสูงที่ยืนสั่นระริกไม่ต่างกับริมฝีปากได้รูปนั้นเลย

แม้อาจจะดูไม่ค่อยดีนัก ที่เธอนั้นเพิ่งจดทะเบียนหย่าได้ไม่กี่ชั่วโมง ก็พาผู้ชายคนใหม่เข้ามาบ้านเสียแล้ว แต่ถ้าปล่อยให้คนดีมีน้ำใจอย่างหมอกรภัทร์ขับรถฝ่าฝนไป ขณะที่เป็นไข้แบบนี้ก็จะดูแล้งน้ำใจไปสักหน่อย

ณัฐกฤตาหยุดนิ่งลังเลอยู่ชั่วอึดใจและหันไปมองสายฝนที่ไม่มีทีท่าจะซาลงง่ายๆ แล้วตอบกลับหมอหนุ่ม

“น้ำตาลว่า น่าจะเป็นหมอกรมากกว่านะคะที่ไม่สบาย ดูสิ หนาวจนสั่นขนาดนั้น ไปค่ะ เข้าไปเปลี่ยนเสื้อข้างในบ้านก่อน เดี๋ยวน้ำตาลจะชงโกโก้อุ่นๆ ให้ดื่มจะได้รู้สึกดีขึ้น”

ภายในห้องรับแขก

ร่างสูงใหญ่ที่เนื้อตัวร้อนผ่าว ถูกณัฐกฤตาประคองเข้ามานั่งลงบนโซฟาสีครีมในห้องรับแขก เธอเดินหายเข้าไปในห้องนอน รื้อค้นเสื้อผ้าของอดีตสามีที่หลงเหลืออยู่ใต้ตู้มาให้กรภัทร์เปลี่ยน ก่อนที่จะช็อกเพราะไข้ที่ขึ้นสูงมาก

“ถ้าหมอกรไม่รังเกียจ เปลี่ยนใส่ชุดนอนของพี่ภพก่อนได้นะคะ ดีว่าทนใส่ชุดเปียกๆ น้ำตาลเกรงว่าไข้จะขึ้นไปกันใหญ่”

มือหนายื่นไปรับเสื้อยืดตัวโคร่งสีครีม กับกางเกงขาก๊วยผูกเอวสีน้ำตาลเข้มในมือหญิงสาว พลางตอบด้วยเสียงสุภาพ

“ไม่รังเกียจหรอกครับ ขอบคุณนะครับ”

“หมอกร ลุกไปเปลี่ยนเสื้อไหวใช่ไหมคะ”

“คิดว่าไหวนะครับ”

“ดีค่ะ ห้องน้ำอยู่ทางซ้ายมือตรงนั้นนะคะ เดี๋ยวน้ำตาลไปหายาแก้ไข้และชงโกโก้ร้อนๆ มาให้ดื่ม หมอกรจะได้รู้สึกดีขึ้นนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อเห็นหมอหนุ่มเดินลับตาเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ณัฐกฤตาก็เดินแยกออกไปทางห้องครัว ไม่นานนักเธอก็กลับมาเข้ามาพร้อมกับถาดเล็กๆ ในมือ ควันสีขาวนวลของโกโก้ร้อนๆ ในแก้วเซรามิกสีครีมอ่อนลอยขึ้นเหนือถาด ข้างๆ มีแก้วใสใส่น้ำสะอาด และแก้วเล็กจิ๋วข้างในบรรจุยาแก้ไข้สองเม็ดวางอยู่ ณัฐกฤตายืนรออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นวี่แววของกรภัทร์จะออกมาจากห้องน้ำ ประกอบกับเสื้อผ้าของเธอที่เปียกชื้นใกล้แห้งและเริ่มมีกลิ่นอับ จึงวางถาดไว้ตรงโต๊ะกลางหน้าโซฟา แล้วกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เช่นกัน

ในเวลานั้นกรภัทร์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพอ่อนแรง เขารู้สึกปวดหัวอย่างหนัก จนแทบประคองร่างของตัวเองให้เดินต่อมาถึงโซฟากลางห้องโถงไม่ไหว จึงทรุดกายลงกองกับพื้นห้องอยู่อย่างนั้น กระทั่งณัฐกฤตาเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกมาพบเข้า จึงรีบเข้าไปประคองร่างหมอหนุ่มแล้วถามไถ่อาการ

“หมอกร หมอกรโอเคไหมคะ ทำไมมานอนกองอยู่ตรงนี้ล่ะ”

“ผมรู้สึกหนักหัว และเหมือนจะวูบเลยนั่งพักตรงนี้ก่อนน่ะครับ”

“ขอโทษนะคะ”