เป็นหม้าย...แล้วยังเป็นหนี้ 6

ลงมาซ้ำเติมเธออีก ท่อนแขนเล็กรวบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาไว้แนบอก เพราะกลัวว่าน้ำฝนจะชะล้างน้ำหมึกในใบประกาศอิสรภาพของเธอจนเปียกปอน แล้วรีบพาร่างสวยได้สัดส่วนเข้าไปหลบอยู่ตรงป้ายรถโดยสารประจำทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่ว่าการอำเภอนัก มือบางปาดหยาดน้ำฝนที่เปียกปอนตามกรอบหน้ารูปไข่ และท่อนแขนเรียวทั้งสองข้างที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่ถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกเพื่อความทะมัดทะแมง

นัยน์ตาคู่สวยคมชะเง้อไปมองหารถโดยสารประจำทางที่จะพาเธอกลับบ้านโดยเร็ว ก่อนที่เธอจะล้มป่วยไม่สบายเพราะความหนาวเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกฝนจนชุ่ม แต่กลับพบรถสปอร์ตคูเป้สีขาวราคาเจ็ดหลักจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าเธอพร้อมกับลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง เสียงแว่วๆ จากคนขับเหมือนร้องเรียกหาใครบางคน แต่ว่าฝนตกหนักเกินไป ทำให้ณัฐกฤตามองไม่ชัดและฟังไม่ถนัดว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นใครและพูดว่าอะไร จึงได้แต่หันรีหันขวางด้วยความงุนงง ก็ทั้งป้ายรถเมล์นี้มีเพียงแค่เธอคนเดียว แต่ทว่าเธอนั้นไม่มีคนรู้จักที่ขับรถหรูราคาแพงแบบนี้มาก่อน

ชั่วอึดใจร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มก็วิ่งปราดลงมาจากรถของเขามาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนายกขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่ม เผยให้เห็นใบหน้าหล่อใสสะดุดตา

 “อ้าว! หมอกรเองเหรอคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้นทักทายชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้

แม้ณัฐกฤตาจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เป็นหมอกรภัทร์ สูตินรีแพทย์หนุ่มคิวแน่น และเวลานี้เขาควรอยู่ที่โรงพยาบาลมากกว่า ทว่ารอยยิ้มอ่อนที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อละมุนก็ทำให้เธอรู้สึกใจชื้นอย่างน่าประหลาด

“ครับ คุณน้ำตาลมาทำธุระที่อำเภอเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ น้ำตาลมาเซ็นใบหย่า เพื่อให้พี่ภพกับคุณยาหยีได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ นี่ ไงคะ” ณัฐกฤตายิ้มแห้ง พลางยกซองกระดาษสีน้ำตาลขึ้นมาอวด

“เสียใจด้วยนะครับ ถึงผมกับยาหยีจะเป็นพี่น้องต่างมารดา แต่ผมก็ต้องขอโทษคุณน้ำตาลแทนยัยยาหยีด้วยนะครับ ที่เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวของคุณน้ำตาลต้องพังแบบนี้” กรภัทร์พูดอย่างละอายใจ 

แม้ณัฐกฤตาจะมารู้ภายหลังว่าคนทำให้ครอบครัวเธอแตกร้าวคือน้องสาวต่างมารดาของหมอหนุ่มแต่เธอก็แยกแยะไม่ได้ฟาดใส่เขาว่าเป็นความผิดของเขาด้วย

“หมอกรไม่ต้องขอโทษหรอกนะคะ น้ำตาลโอเค และก็ไม่ได้ถือโทษโกรธพวกเขาหรอกค่ะ ถือซะว่าน้ำตาลกับพี่ภพ เราไม่ใช่คู่กัน เราทำบุญร่วมกันมาแค่นี้ ตอนนี้น้ำตาลมีแค่กัปตันก็เพียงพอแล้วค่ะ”

“แล้วนี่คุณน้ำตาล จะทำอย่างไรต่อไปครับ”

“ตอนแรกน้ำตาลตั้งใจจะทำข้าวกล่องส่งตามโรงเรียนและสำนักงานใกล้ๆ ก็คงพออยู่พอใช้กันสองคนแม่ลูก แต่เมื่อกี้น้ำตาลเพิ่งทราบว่าพี่ภพเอาบ้านไปรีไฟแนนซ์มาใหม่ ทำให้น้ำตาลต้องร่วมชำระหนี้บ้านด้วยครึ่งหนึ่ง อืม...ก็คงต้องหางานพิเศษหลังจากทำข้าวกล่องเพิ่มแล้วล่ะค่ะ” ณัฐกฤตาหยุดพูดเล็กน้อย ใบหน้าสวยเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ฝืนยิ้มสู้และกล่าวติดตลกต่อว่า

“นี่น้ำตาลก็เพิ่งรู้นะคะว่าการหย่า นอกจากจะเป็นหม้าย แล้วยังทำให้เราเป็นหนี้อีกด้วย หึหึ” ณัฐกฤตาแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

กรภัทร์กระตุกยิ้มบางๆ และมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม แม้สถานการณ์ที่เธอกำลังนั้นเผชิญมันหนักหน่วงเกินสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างณัฐกฤตา แต่เธอกลับไม่ได้เสียศูนย์แถมยังมีกำลังใจที่เข้มแข็ง พร้อมสู้กับปัญหาที่ถาโถมเข้ามาอีก

“ผมดีใจนะครับที่เห็นคุณน้ำตาลเข้มแข็งและปล่อยวางได้แบบนี้ นี่ กำลังจะกลับบ้านใช่ไหมครับ”

“ค่ะ กำลังรอรถเมล์อยู่ค่ะ เดี๋ยวก็คงมา” ณัฐกฤตาพูดพลางย้ายสายตาไปมองหารถโดยสารประจำทางทางขวามือ

 “ฝนตกหนักขนาดนี้ น่าจะอีกนานกว่ารถโดยสารจะมาถึง คุณน้ำตาลกลับกับผมก็ได้นะครับ ยังไงบ้านเราก็ไปทางเดียวกัน”

“อุ้ย! จะดีเหรอคะ น้ำตาลตัวเปียกขนาดนี้ จะทำให้รถหมอกรเลอะเสียเปล่าๆ ค่ะ”

“ถ้าอย่างคุณน้ำตาลเรียกว่าเปียก แล้วอย่างผม...เอ่อ เรียกว่าลูกหมาตกน้ำใช่ไหมครับ”

ณัฐกฤตากวาดสายตามองร่างสูงใหญ่ที่เปียกชุ่มไปทั้งตัว หยาดน้ำฝนที่เปียกชุดสูทราคาแพงยังหยดแหมะๆ ตามชายแขนเสื้อและชายกางเกงไม่หยุด ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหลุดหัวเราะออกมา

ใบหน้าเศร้าหมองไร้ชีวิตชีวาเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นเปื้อนรอยยิ้มสดใส และส่งเสียงหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี

เพียงชั่วหนึ่งลมหายใจดวงตาคู่หวานเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง เมื่อหมอหนุ่มถอดเสื้อสูทสีเข้มออกจากร่างหนา แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะเล็ก เพื่อบดบังเม็ดฝนให้เธอและเอ่ยปากเชื้อเชิญให้ณัฐกฤตาเดินไปขึ้นรถของเขา

“เชิญครับ”

ทว่าลายกล้ามเนื้อแน่นที่แนบสนิทกับเสื้อเชิ้ตสีขาว ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ห่างกันเพียงคืบเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าสวยแดงก่ำได้แต่ก้มหน้างุด แล้วเดินเคียงร่างหนาไปอย่างว่าง่าย และไม่กล้าพูดอะไรต่อ กระทั่งกรภัทร์เดินขึ้นมานั่งประจำที่คนขับรถ