เป็นหม้าย...แล้วยังเป็นหนี้ 8

หลังมือบางเอื้อมไปสัมผัสที่หน้าผากที่ร้อนเป็นไฟของกรภัทร์ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าคุณหมอหนุ่มคงโดนไข้หวัดเล่นงานเข้าแล้ว จึงรีบพยุงร่างสูงของคุณหมอ ที่ตอนนี้กลายเป็นคนไข้ของเธอไปนั่งที่โซฟาอย่างทุลักทุเล เห็นเป็นหมอหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว แต่ว่ากล้ามเนื้อที่ซ่อนรูปนั้นแน่นไม่เบา เมื่ออยู่ในสภาวะทิ้งตัวด้วยแล้ว ก็ทำให้คนประคองถึงกับเหงื่อซึม

ณัฐกฤตาเดินหายเข้าไปในห้อง แล้วกลับมาพร้อมถาดใส่ชามแก้วใส ข้างในบรรจุน้ำสะอาดและผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาว เธอยืนมองแก้วใส่ยาแก้ไข้ที่ว่างเปล่าและแก้วน้ำดื่มที่พร่องไปเกือบครึ่ง ก่อนจะย้ายสายตาไปมองร่างสูงที่นั่งหลับตาเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตรงหน้าอย่างลังเล เธอตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนออกมาเพื่อเรียกความกล้า เพราะถ้าเธอไม่ช่วยเช็ดตัวให้ไข้ลดลงไวๆ อาการของกรภัทร์ก็อาจช็อกได้

“หมอกรคะ เช็ดหน้าเช็ดตัวหน่อยนะคะ จะได้สร่างไข้”

กรภัทร์ไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด ได้แต่พยักหน้าตอบหญิงสาวทั้งๆ ที่ยังนั่งหลับตาอยู่ สายตาคมเข้มปรือตาลอบมองเจ้าของมือเรียวที่ลูบไล้ไปตามต้นคอหนาและกล้ามเนื้ออกที่ได้สัดส่วนของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผมยาวดำขลับที่ปกติจะถูกรวบแล้วมัดขึ้นเป็นดังโงะเพื่อความทะมัดทะแมง ถูกปล่อยสยายแผ่เต็มกลางหลัง เพราะเปียกลู่จากน้ำฝน ทำให้หญิงสาวดูเซ็กซี่ โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย บวกกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ กระตุ้นอารมณ์ให้กรภัทร์คิดเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนต่อไหน

เขาจึงคว้าข้อมือเล็กที่ยังคงเช็ดถูแผงอกให้หยุดชะงักค้าง แล้วยื่นหน้าหล่อเข้ามาใกล้จนสายตาของหญิงสาวจับโฟกัสไม่ได้ ไม่แปลกหากความหล่อละมุน กับบุคลิกที่สุภาพอ่อนโยนของกรภัทร์ จะทำให้ณัฐกฤตานั้นจะรู้สึกหวั่นไหวในใจลึกๆ หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ปะทะพวงแก้มเนียนระเรื่อ เธอรีบหลับตาลงเห็นเพียงเส้นขนตางอนงามบดบังดวงตาคู่สวยนั้นไว้

‘นี่หมอกรกำลังจะทำอะไร จะจูบเรางั้นเหรอ’

‘บ้าน่า คนหล่อเพียบพร้อมอย่างหมอกร จะมาสนใจอะไรกับแม่หม้ายลูกติด แถมยังมีหนี้สินอย่างเธอ’

เสียงในหัวสมองเล็กโต้ตอบกันเองดังขึ้น แต่ทว่ากลับมีน้ำเสียงแผ่วเบาแฝงรอยยิ้มเอ่ยขึ้นตอบกลับเธอ

“ครับ ผมสนใจ”

‘ฝัน ใช่ ฝันแน่ๆ ตื่นเดี๋ยวนี้นะน้ำตาล’

นิ้วมือเล็กบิดเนื้อตรงต้นแขนเบาๆ แต่ณัฐกฤตากลับไม่รู้สึกเจ็บ เธอจึงไม่กล้าลืมตาขึ้นเพราะคิดว่าเธอคงหูแว่ว และคิดไปเอง

‘ไม่เจ็บแหะ สงสัยจะฝันจริงๆ ลองอีกครั้งน่ะ ตื่นเดี๋ยวนี้นะน้ำตาล ตื่นสิ’

พูดพลางนิ้วมือเล็กก็บิดเนื้อตรงต้นแขนเข้าเต็มแรงอีกครั้ง เสียงร้องโอดโอยของกรภัทร์ดังขึ้น ทำให้ณัฐกฤตาลืมตาขึ้นอย่างตื่นตะลึง

“โอ๊ย! ลืมตาเถอะ ผมเจ็บแล้วครับ”

“อ้าว! หมอกร”

ณัฐกฤตามองต้นแขนของกรภัทร์ที่ถูกเธอบิดเข้าเต็มแรงด้วยสายตาสำนึกผิด พลางลูบเบาๆ เพื่อปลอบโยน

“น้ำตาลขอโทษนะคะ น้ำตาลไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอก ผมแค่อยากบอกให้คุณน้ำตาลรู้ว่า คุณไม่ได้ฝันไป ที่ผมพูดว่าผมสนใจคุณ ผมพูดจริงๆ”

“คะ!?” ณัฐกฤตายิ้มแก้เก้อ แล้วเบี่ยงใบหน้าสวยหลบไปอีกทาง พลางบ่นตัวเองพึมพำว่า

”เราพูดอะไรออกไปเนี่ย”

 “ผมอยากให้คุณน้ำตาลมาเป็นแม่บ้านของผม คอยดูแลทุกอย่างให้ผมได้ไหมครับ”

“แม่บ้าน!?” ดวงตาคู่โตจับจ้องใบหน้าหล่ออย่างตะลึงพรึงเพริด

“หมอกรคงไม่ได้หมายถึง?...” น้ำเสียงเล็กเอ่ยถามอย่างลังเล

 “ผมหมายถึงแม่บ้าน ที่คอยดูแลเรื่องอาหารการกิน และดูแลเรื่องความสะอาดเรียบร้อยของบ้านครับ อย่าบอกนะครับว่าคุณน้ำตาลหมายถึง....”

กรภัทร์หลุดขำพรืดออกมาอย่างลืมตัว เพราะรู้ว่าสิ่งที่ณัฐกฤตาคิดกังวลนั้นคงหมายถึงจะให้เธอมาเป็นเมียลับๆ คอยบำเรอความสุขให้เขา อย่างที่บรรดาพยาบาลขาเม้าท์พูดถึงเธอเมื่อวันก่อน

“เปล่าๆ นะคะ น้ำตาลไม่ได้หมายถึงแบบที่พวกคุณพยาบาลเขาพูดกันนะคะ น้ำตาลแค่ถามเพื่อจะได้เข้าใจตรงกันเท่านั้นค่ะ” มือเรียวรีบโบกไปมาปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ในใจเธอนั้น ก็คิดอย่างที่กรภัทร์พูดมาจริงๆ

“จริงๆ ผมก็อยากให้แบบนั้นนะครับ”

ใบหน้าหล่อตอบเสียงเรียบ ไม่มีรอยยิ้มล้อเล่น ทำให้คนที่ได้ฟังถึงกับหน้าเหวออ้าปากค้าง พลางถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ ทั้งๆ ที่แน่ใจว่าเธอนั้นได้ยินไม่ผิด กรภัทร์พูดว่าอยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ

 “เมื่อกี้หมอกรพูดว่าอะไรนะคะ!?”

“เอ่อ...ผมบอกว่าตกลงตามนั้นนะครับ พรุ่งนี้คุณน้ำตาลสามารถเริ่มงานได้เลยนะครับ เมื่อวานป้าแม่บ้านคนเก่าของผม เขาลาออกกลับไปเลี้ยงหลานที่ต่างจังหวัดพอดี และเพื่อความสะดวกสบายเรื่องการเดินทาง คุณน้ำตาลกับกัปตันสามารถพักที่เรือนหลังเล็กได้นะครับ จะได้ประหยัดเรื่องค่าใช้จ่าย ส่วนบ้านหลังนี้ผมว่าปล่อยให้เช่าดีกว่า คุณน้ำตาลจะได้มีรายได้เพิ่มอีกทาง และหมดหนี้ไวๆ คุณน้ำตาลเห็นด้วยไหมครับ”