ใช่(แล้ว)...ใช่ไหม? 10

ส่วนฝั่งซ้ายมือมีบ้านเดี่ยวปูนเปลือยสไตล์โมเดิร์นหลังขนาดย่อม ปลูกแยกออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไม่มากนัก มีเพียงไม้เลื้อยที่ตัดแต่งเป็นพุ่มความสูงระดับอก ปลูกเรียงแถวเป็นแนวกั้นแบ่งเขตระหว่างบ้านเดี่ยวกับคฤหาสน์เท่านั้น ซึ่งนั่นคือ บ้านพักของเขา ที่ต้องการให้ณัฐกฤตามาอยู่และช่วยดูแลความเรียบร้อยให้

 “น้ำตาล ดูดอกอรัญญิการ์ตรงรั้วนั่นสิครับ ผมเป็นคนปลูกเองกับมือเลยนะ” กรภัทร์พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ พลางชี้ไปทางไม้เลื้อยที่ถูกตัดแต่งเป็นพุ่มสวยงาม

“ดอกอรัญญิการ์เหรอคะ ชื่อเพราะจังเลยค่ะ”

“ใช่ครับ น้ำตาลรู้ไหมว่าชื่อดอกอรัญญิการ์ เป็นชื่อเดียวกันกับชื่อแม่ของผม พอท่านเสียไป ผมก็หามาต้นนี้มาปลูกไว้เป็นแนวรั้ว ให้ความรู้สึกเหมือนว่าท่านอยู่ใกล้ๆ เป็นกำลังใจให้ผมเสมอ”

น้ำเสียงเปี่ยมสุขขณะเอ่ยถึงมารดาที่จากไป ทำให้ณัฐกฤตาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอ่อนโยนในจิตใจของคนพูดได้อย่างชัดเจน เธอหันไปมองตามคำชี้ชวน ดอกไม้เล็กๆ ทยอยบานราวยี่สิบดอกเป็นช่อสีขาวสะพรั่งตัดกับสีเขียวเข้มของใบไม้ สีหน้าประหม่าเมื่อครู่ก็พลันมีรอยยิ้มสดใสมาทดแทน 

“ว้าว สวยมากเลยค่ะหมอกร”

“สวยครับ...สวยมากจริงๆ”

กรภัทร์เอ่ยชมเนิบๆ ทว่าคำชมที่ว่าสวยนั้นไม่ได้หมายถึงดอกไม้ และสองตาของเขาก็ไม่ได้มองความสวยของดอกไม้นั้นเช่นกัน แต่กลับทอดสายตามองเจ้าของเรือนผมดำขลับที่บดบังใบหน้าทรงเสน่ห์ของเธอไปเกือบครึ่ง ขณะหันออกไปชื่นชมดอกไม้ด้านนอกรถตามที่กรภัทร์ชี้ชวน

“แล้วดอกมีกลิ่นหอมไหมคะ”

.......................

เมื่อเอ่ยถาม แต่ไม่มีคำตอบจากชายหนุ่มข้างๆ ณัฐกฤตาจึงย้ายสายตาจากดอกไม้ด้านนอก แล้วหันใบหน้าสวยกลับถามหมอหนุ่มด้วยความสงสัย แต่ดวงกลมโตต้องหยุดชะงักค้างไปชั่วครู่ เพราะใบหน้าหล่อละมุนนั้นโน้มเข้ามาใกล้ จนเธอนั้นต้องหลุบสายตาลงต่ำ

“หอม...” กรภัทร์หยุดพูดเล็กน้อย ขณะสูดลมหายใจเอากลิ่นน้ำหอมจางๆ ตรงต้นคอระหงเข้าปอด แล้วพูดต่อ

“ยิ่งช่วงเย็นๆ ใกล้ค่ำจะส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ และที่นี่ก็มีพันธุ์ไม้หลายอย่างที่ส่งกลิ่นหอมตอนกลางคืน ไว้ทานข้าวเย็นแล้ว ผมจะพาชมสวนนะ”

น้ำเสียงแผ่วเบาแฝงรอยยิ้มละมุนของหมอกรภัทร์ ถือเป็นอาวุธอันร้ายกาจที่ทำให้สาวๆ ใจบางกันแทบทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ณัฐกฤตาที่ยอมตกปากรับคำด้วยการพยักหน้าหงึกๆ แล้วก้มหน้าซ่อนความขัดเขินไว้ โดยไม่กล้าถามอะไรต่อ กระทั่งรถขับมาจอดสนิทนิ่งที่หน้าประตูของคฤหาสน์

ฟากเจ้าสัวกรพจน์และภรรยาที่กำลังนั่งจิบน้ำชายามบ่าย ทั้งคู่กำลังปรึกษาหารือกันเรื่องกำหนดจัดงานแต่งงานของเศวยากับก้องภพอยู่ตรงห้องรับแขกกลางโถงบ้าน เมื่อได้ยินเสียงรถของบุตรชายที่เพิ่งมาขับเข้ามาจอด ก็วางแก้วชาอุ่นๆ สีงาช้างขอบแก้วสีทอง ที่เขาเพิ่งจิบไปได้เพียงเล็กน้อยลงบนจานรองแก้ว พร้อมกับหันไปบอกข้าเก่าเต่าเลี้ยงอย่าง “สายหยุด” หัวหน้าแม่บ้านที่พ่วงตำแหน่งแม่นม ที่เคยดูแลเลี้ยงดูกรภัทร์มาตั้งแต่ภรรยาของเขายังไม่เสียชีวิต ให้เรียกบุตรชายที่เพิ่งกลับมาเข้ามาหาเขาหน่อย

“นมสาย นั่นเสียงรถของเจ้ากรใช่ไหม ช่วยไปเรียกเข้ามาหาฉันหน่อย ฉันจะคุยเรื่องงานแต่งงานของยาหยี”

“ได้ค่ะ ท่านเจ้าสัว” สายหยุดรับคำ แล้วคร่อมร่างเลี่ยงออกไปที่หน้าประตูบ้านทันที

ด้านกรภัทร์ที่เดินอ้อมมาเปิดประตูรถตอนหลังและอุ้มน้องกัปตันที่กำลังหลับสนิทจากคาร์ซีทขึ้นมาไว้แนบแผ่นอกของเขา ขณะที่ผู้เป็นแม่นั้นกำลังเปิดประตูรถยนต์ลงมาพอดี ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ณัฐกฤตารู้สึกชื่นชมและปลาบปลื้มใจในเวลาเดียวกัน สายหยุดที่กำลังเดินมาถึงและได้เห็นภาพนี้ก็รู้สึกแบบไม่ต่างกัน แต่ก่อนแต่ไรกรภัทร์ไม่เคยพาสาวคนไหนเข้ามาบ้าน มิหนำซ้ำยังมีเด็กชายวัยกำลังน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ในอ้อมกอดของกรภัทร์อีกด้วย

คุณหมอหนุ่มบอกกับเด็กชาย “เดี๋ยวลุงหมอพาน้องกัปตันไปพบปู่กับย่านะครับ”

 สายหยุดห้ามปากตัวเองที่อยากจะถามถึงสถานะของสองคนแม่ลูกตรงหน้า แล้วรีบแจ้งธุระด่วนที่ผู้เป็นนายสั่งมาก่อน

“คุณหนูคะ ท่านเจ้าสัวเชิญพบที่ห้องรับแขกค่ะ”

แม้เขาอายุมากเท่าไหร่ก็คงเป็นคุณหนูตัวเล็กของนมอยู่เสมอ“เหรอครับนม พอดีเลยผมกำลังจะพาน้ำตาลกับกัปตัน ไปกราบคุณพ่อท่านพอดี” พูดจบกรภัทร์ก็หันใบหน้าหล่อแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไปทางณัฐกฤตา

“ไปครับน้ำตาล เราไปกราบคุณพ่อกัน”

“เรา!?”

ณัฐกฤตาหน้าเหวอกับสรรพนามที่กรภัทร์ใช้เรียกอย่างสนิทสนม นิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาตัวเองค้างอย่างงุนงง แต่ก็เดินตามภรภัทร์ไปแต่โดยดี เพราะบุตรชายของเธอนั้นยังคงหลับสนิทอยู่บนบ่ากว้างของเขา

ทว่าภายในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก ฝ่ามือบางเย็นเฉียบบีบเข้าหากันแน่น

‘สถานการณ์แบบนี้...ทำไมรู้สึกเหมือนการพาว่าที่ลูกสะใภ้มากราบพ่อแม่สามีเลยอ่ะ!!’