ใช่(แล้ว)...ใช่ไหม? 9

ณัฐกฤตานั่งก้มหน้าฟังข้อเสนอที่กรภัทร์พูดมานิ่ง นัยน์ตาคู่สวยเหลือบขึ้นมองใบหน้าหล่อนิ่ง หยาดน้ำตาไหลลงเปื้อนแก้มเนียน พลางพยักใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเบาๆ แล้วตอบออกไปเสียงเศร้า

“ขอบคุณหมอกรมากนะคะ ที่เมตตาช่วยเหลือน้ำตาลกับลูก น้ำตาลสัญญานะคะว่าจะดูแลความเป็นอยู่และบ้านของหมอกรให้ดีที่สุด”

เพียงเห็นดวงหน้าสวยอาบน้ำตา หัวใจของเขาก็บีบแน่นขึ้นอย่างไร้สาเหตุ กรภัทร์เอื้อมมือมาจับไหล่บางทั้งสองข้างให้หันหน้ามาหาเขา

“ไม่ต้องคิดมากนะ ผมจะอยู่ข้างคุณน้ำตาลเสมอ” น้ำเสียงอบอุ่นคุ้นเคยเอ่ยบอก

จู่ๆ ณัฐกฤตาก็โผเข้ากอดร่างของเขาอย่างปลาบปลื้มยินดี แล้วร้องไห้ปล่อยโฮออกมาจนเขาเองก็แอบตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะโอบร่างบางที่กอดเขาไว้แน่น ได้แต่ใช้ฝ่ามือตบไหล่เบาๆ เป็นการปลอบใจ

กรภัทร์จำภาพเมื่อห้าปีก่อนตอนณัฐกฤตาเข้ามาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลได้ดี เธอดูเป็นผู้หญิงแกร่งที่ดูแลตัวเองดีมาก เธอมาตรวจครรภ์ตามกำหนดไม่เคยขาด จนกระทั่งวันอุ้มท้องบุตรชายไปคลอดที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง โดยปราศจากพ่อของเด็ก เพราะก้องภพอ้างว่าติดงานด่วนที่ต่างจังหวัด เขาเป็นหมอสูติฯ เขารู้ดีว่าเวลาผู้หญิงใกล้คลอดต้องการกำลังใจจากพ่อของลูกมากแค่ไหน แม้ก้องภพไม่ได้มาดูแลเธอในวันคลอด และเป็นเขาเองที่เป็นธุระแจ้งเกิดให้กัปตันระหว่างที่เธอพักฟื้น แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเธอมีร่องรอยความเศร้าและเสียน้ำตาเลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้เธอจะปล่อยโฮแบบไม่เหลือเค้าโครงความแกร่งแม้แต่น้อยต่อหน้าเขา ภายในใจเธอคงรู้สึกอ่อนแอและเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย กรภัทร์บอกกับตัวเองว่า จากนี้เขาจะดูแลณัฐกฤตาและลูกชายของเธอเอง และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นเธอเสียน้ำตา

เขาไม่อยากให้เธอเสียน้ำตาเลย ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บแบบนี้

คฤหาสน์ใจกลางเมืองหลวง

รถสปอร์ตคูเป้สีขาวขับเข้ามาในซอยจนสุดทาง และหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั้วเหล็กดัดสไตล์อิตาลีสีดำเข้ม เพียงชั่วอึดใจประตูรั้วก็เลื่อนเปิดอัตโนมัติเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองจากจอมอนิเตอร์ แล้วเห็นว่าเป็นรถของคนในตระกูลวิจิตรโยธา ระยะห่างจากทางเข้าและความสูงของเหล็กดัดนั้นบดบังความงดงามของคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านใน ดวงตากลมโตของหญิงสาวที่นั่งมาด้วยตรงเบาะหน้าด้านซ้ายพลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตะลึง ทั้งๆ ที่เธอนั้นใช้ชีวิตในละแวกนี้มานานหลายปี แต่ก็คาดไม่ถึงว่าใจกลางเมืองหลวงที่หนาแน่นไปด้วยตึกสูงระฟ้า จะมีคฤหาสน์ใหญ่โต แถมยังมีพื้นที่ใช้สอยอีกเกือบสามไร่ซ่อนตัวอยู่ ตลอดสองข้างทางที่รถขับผ่านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ล้วนแล้วแต่เป็นพันธุ์ไม้โบราณที่หาชมได้ยากยิ่งในปัจจุบัน ไอน้ำจางๆ ลอยฟุ้งถูกพ่นออกมาจากระบบพ่นหมอกอัตโนมัติ เนรมิตให้สวนสวยราวกับอยู่ในป่าหิมพานต์

อันที่จริงณัฐกฤตาก็พอจะทราบมาบ้างว่าคนขับรถหน้าหล่ออย่างหมอกรภัทร์นั้น เป็นทายาทของ “ท่านเจ้าสัว”

“กรพจน์ วิจิตรโยธา” มหาเศรษฐีเฒ่าวัยใกล้เกษียณ เจ้าของธุรกิจก่อสร้างและธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีฐานะร่ำรวยติดอันดับท็อปเท็น เพราะเพียงแค่คฤหาสน์ที่มองเห็นด้วยตาเปล่าตรงหน้านี้ ก็ทำให้คนฐานะรากหญ้าอย่างณัฐกฤตา รู้สึกประหม่าและหวาดหวั่น จนไม่กล้าจะคิดต่อว่าภายในคฤหาสน์หลังนี้จะมีห้องพักทั้งหมดกี่ห้อง เฟอร์นิเจอร์ที่ใช้ในการตกแต่งภายในนั้น จะหรูหราราคาแพงมากแค่ไหน และถ้าหากว่าเธอนั้นทำอะไรผิดพลาด หรือทำให้ทรัพย์สินชำรุดเสียหายไปสักชิ้นสองชิ้น ชาตินี้ทั้งชาติเธอคงทำงานใช้หนี้ไม่หมดไม่สิ้นเป็นแน่

กรภัทร์ลอบมองท่าทีกริ่งเกรงของณัฐกฤตาก็พอจะเดาออก จึงค่อยๆ ชะลอความเร็วรถและชวนพูดคุยให้เธอนั้นรู้สึกผ่อนคลาย

กรภัทร์เล่าให้ณัฐกฤตาก็ฟังว่าตั้งแต่มารดาของเขาเสียไป หากไม่นับรวมคนขับรถ คนสวน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และคนรับใช้ที่อาศัยอยู่บ้านพักคนงานทางด้านหลังอีกกว่ายี่สิบคน ผู้ที่อาศัยในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ก็มีเพียงกรพจน์ผู้เป็นบิดา เศวยาและมารดาของเธอ หรือ “แม่เล็ก” ผู้มีศักดิ์เป็นน้าของเขาและยังเป็นภรรยาใหม่ของบิดาเขาอีกด้วย ส่วนตัวเขานั้นย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังเล็ก เนื่องจากต้องการความเป็นส่วนตัวและไม่ชอบความวุ่นวาย เพราะคฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์กันแทบทุกสัปดาห์ ทั้งงานเลี้ยงต้อนรับผู้ถือหุ้น ผู้ร่วมลงทุนเพื่อต่อยอดทางธุรกิจของบิดา นอกจากนี้ยังมีงานเลี้ยงสังสรรค์ของเศวยากับบรรดาเพื่อนสาวไฮโซ ที่แต่งชุดราตรีหรูหรา พากันประโคมเครื่องเพชรทองมาแข่งกันอวดความมั่งคั่งของตัวเอง พลางชี้ไปทางด้านขวามือของคฤหาสน์ให้ณัฐกฤตาดูสระว่ายน้ำและลานสนามหญ้าขนาดใหญ่ ที่สามารถจัดงานเลี้ยงรับรองแขกเหรื่อได้ไม่ต่ำกว่าสองร้อยคน