Episode 3 แลกกับทะเบียนสมรส

     เกือบเที่ยงที่มิลินลืมตาขึ้นมาร่างกายปวดเมื่อยไปหมดสมองกำลังประมวลผลถึงเรื่องราวที่ผ่านมาหญิงสาว อะไรที่เสียไปแล้วคงเอากลับคืนมาไม่ได้

         “อุ้ย ปล่อยฉันนะ”

         “ตื่นตั้งแต่เมื่อไร” สวี่หลวนคุนรู้สึกตัวตั้งแต่หญิงสาวขยับตัวแล้วแต่เขาเลือกที่จะเงียบว่าหญิงจะทำอย่างไนรจะโวยวายหรือเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่

         “ปล่อยฉัน”

         “และผมจับคุณไว้ตรงไหน”

         มิลินมองหน้าเขาละรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกายไว้คนอวดดีจึงก้าวขาออกจากเตียง เพียงแค่ขาแตะพื้นเธอรู้สึกเจ็บแสบบริเวณน้องสาวไม่น้อยแต่ต้องกัดฟันทนความเจ็บ

         “อุ้ย ปล่อยฉัน”

         “รู้ว่าเจ็บทำเป็นปากดี”

         ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอกและพาเดินไปที่ห้องน้ำแต่ไอ้ผ่ห่มผทนใหญ่นี้จะถือเข้ามาด้วยทำไมก็ไม่รู้

         “ปล่อยผ้าห่มออก”

         “ไม่แล้วนายก็ปล่อยฉันด้วย”

         “จะปล่อยผ้าห่มหรือจะให้ผมลากคุณขึ้นเตียงอีกครั้ง”

         มิลินจำใจต้องปล่อยผ้าห่มออกจากมือทำให้ผ้าห่มล่วงลงไปกองที่พื้นใบหน้าแดงซ่านเพราะความเขินอายจึงใช้มือปิดเต้าทั้งสองข้าง

         “ไม่ต้องอายหรอกเมื่อคืนผมทำมากกว่ามองอีก”

         สวี่หลวนคุนวางหญิงสาวลงที่อ่างกุชชี่ขนาดใหญ่และเปิดน้ำอุ่นให้เพื่อให้หญิงสาวผ่อนคลาย เขาจึงปล่อยให่มิลินแช่น้ำอุ่นอยู่อย่างนั้น

         “ไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ฉันด้วย”

         “ผมไม่ลืมหรอก” เมื่อคืนก็มัวแต่สนุกจนลืมสวมถุงยางเขาไม่เคยปล่อยในกับผู้หญิงมาก่อน สวี่หลวนคุณจึงกดสายโทรหาลูกน้องให้ซื้อยาคุมมาให้เขาระหว่างที่มารอรับเขาที่โรงแรม

         แอด

         “ชุดของคุณ”

         “ขอบใจ” มิลินหยิบชุดใหม่ขึ้นมาซึ่งขนาดชุดชั้นในนั้นเป็นไซส?ของหญิงสาวพอดี คงจะซื้อให้สาวๆ บ่อยถึงได้เก่งขนาดนี้มิลินรีบสวมใส่เสื้อผ้าทันที

         “นี่ยาคุม”

         “อืม”

         มิลินหยิบยาคุมขึ้นมาและแกะกินก่อนหนึ่งเม็ดเธอพอมีความรู้เรื่องแบบนี้มาบ้าง

         “นายต้องการเท่าไร”

         “คุณพูดอะไร” เขาไม่เข้าใจว่ามิลินหมายถึงอะไรเขาไม่ใช้คนขายตัวเสียหน่อย ประโยคนี้ควรจะเป็นเขาที่ต้องถามมากกว่า

         “ฉันมีอยู่ 1 หมื่นหยวนนายเอาไปก่อนอยากได้เท่าไรก็โทรบอกฉัน” มิลินยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่พอใจเท่าไร

         “ทำไม? หรือน้อยไปเดี๋ยวฉันไปกดเงินมาให้อีก”

         “มิลินผมไม่ได้ขายตัว”

         “แล้วนายจะเอาอะไรฉันไม่มีเวลามาคุยกับนาย” หญิงสาวเริ่มหัวเสียที่ชายหนุ่มเริ่มคุยไม่รู้เรื่องเท่าไร เรื่องแบบนี้ก็เรื่องปกติหรือเปล่า

         “คุณแน่ใจว่าจะให้ผมได้”

         “ทำไมฉันมีเงินฉันให้ได้เล่นตัวแบบนี้หรือนายกำลังอิน ไม่เอาน่าเด็กน้อยแค่วันไนต์รู้จักป่ะ”

         “ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ถึงแม้เขาจะอายุน้อยกว่าสองปีก็ตามเด็กตรงไหนสอดใส่ก็มีแต่ร้องครางใส่

         “นายอยากได้อะไรก็ติดต่อมาหาฉันก็แล้วกัน”

         “เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ” ใช่ตอนนี้เขากำลังติดใจมิลินและไม่อยากปล่อยเธอไปไหน ถ้าหากพี่ชายเธอรู้จะเป็นเรื่องใหญ่ก็ตาม

         “โอ๊ะ แล้วนายจะเอายังไง”

         “ผมมีชื่อไม่คิดจะถามชื่อกันหน่อยเหรอ”

         มิลินลีมเรื่องนี้ไปเลยแต่สุดม้ายก็ไม่ได้เจอกันอยู่ดีไม่รู้จะรู้จักชื่อกันไปทำไม

         “ไม่อ่ะ แค่ครั้งเดียวฉันไม่อิน”

         “ใครบอกว่าครั้งเดียวผมแตกในไปตั้งหลายรอบเผลอๆ อาจจะมีลูกผมติดท้องคุณไปก็ได้”

         ถ้าพี่ชายของเธอไม่ใช่คนมีอิทธิพลเขาจับมากักขังไว้แล้วมีผู้หญิงตั้งมากมายที่อยากขึ้นเตียงกับเขา พอเป็นมิลินกลับไม่สนใจไยดีเขาเลยสักนิด

         “โอ๊ยต่อให้ฉันท้องฉันเลี้ยงเองได้ปวดหัวฉันจะกลับ”

         “เอาไว้คุณใจเย็นลงก่อนก็ได้เดี๋ยวผมจะโทรบออกว่าต้องการอะไร” สวี่หลวนคุนมีแผนร้ายในใจยังไงมิลินก็หนีจากเขาไม่พ้นหรอกอยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าทำเสือ

         “รถของคุณผมให้คนขับมาให้แล้ว”

         “อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรานายคงไม่ซีเรียสนะที่ฉันแค่วันไนต์”

         มิลินยักไหล่และเดินไปหยิบกระเป๋าและยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่มตรงหน้า ใครว่าเธอไม่เสียใจมรานอนกับคนที่ไม่รู้จักแต่เรื่องมันผ่านมาแล้วสมัยนี้ใครเขาจะเก็บความบริสุทธิ์ไว้ชิงโชคกัน

         ย้ำจังเลยแม่คุณเขาปล่อยให้ไปตั้งตัวก่อนก่อนสักสามวันหฃังจากนั้นจะวิ่งมาอ้อนวอนเขาไม่ได้เด้ดขาด

         “ผมชื่อสสี่หลวนคุนจำชื่อผมไว้ให้ดี”

         แค่ได้ยินชื่อของชายหนุ่มมิลินรู้สึกขนลุกขึ้นมาแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากหนักเพราะคิดว่ายังไงก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีก หญิงสาวจึงขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน

         “อะไรนะแกนอนกับผู้แต่ไม่ยอมถามชื่อเขา”

         “อืม ไม่เห็นจำเป็นเลยแค่คืนเดียว”

         “แล้วใหญ่ป่ะ”

         “พูดอะไรก็ไม่รู้เอาไว้จพูดให้ฟัง” มิลินวางสายจากเพื่อนสาวไปโดยไม่รู้ว่ารถของเธอมีเครื่องดักไว้และมีจีพีเอสคอยติดตาม โดยสวี่หลวนคุนเป็นคนสั่งให้ลูกน้องจัดการติดไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

         “เดี๋ยวจะเจอเด็กคนนี้เล่นงาน” เขาได้ยินทุกบทสนทนาที่หญิงสาวพุดออกไป ย้ำนักย้ำหนาว่าแค่คืนเดียวแต่เขาจะไม่ยอมจบแค่นี้คนถือไพ่เหนือกว่าจึงยิ้มในใจ

         “นายน้อยครับคุณชายใหญ่ให้กลับบ้านครับ”

         “เห้ย พี่ใหญ่มีอะไร”

         เขาเบื่อที่จะต้องไปชิงดีชิงเด่นเพื่อจะได้ขึ้นเป็นใหญ่ตอนนี้ธุรกิจเขาก็ไปได้แล้วทางบ้านก็ร่ำรวยมหาศาลไม่เข้าทำไมพี่ชายถึงอยากเป็นที่หนึ่ง แถมศัตรูทางธุรกิจก็ไม่ใช่ที่ไหนแต่เป็นตระกูลหวังที่มั่งคงและร่ำรวยไม่น้อย

         คฤหาสน์หลังโตที่เขาไม่ค่อยได้กลับมาตั้งแต่บิดาเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อนส่วนแม่เขานั้นแต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติตั้งแต่เลิกกับพ่อของเขา

         “โผล่หน้ามาจนได้” หานตงทักทายน้องชายที่อายุห่างจากเขามากพอสมควรเขามีน้องชายคนเดียวและตอนนี้เขาก็มีแค่น้องชายที่เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียว

         “พี่มีอะไร”

         “ลูกน้องฉันรายงานว่าเมื่อคืนนายหายไปกับคุณหนูมิลิน?”

         “พี่อย่ามายุ่งกับเธอ”

         “ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณหนูมิลินเป็นใครเธอเป็นคนที่นายไม่ควรจะมอบหัวใจให้” เพราะเขากับตระกูลหวังไม่มีทางลงเอ่ยกันได้คู่แข่งจะรักกันไม่ได้เด็ดขาด

         “อย่ามายุ่งกับเรื่องของผม”

         “ได้ข่าวว่าคุณหนูมิลินมีสัญญาหมั้นหมายกับคนตระกูลจางอยู่”

         “ใครจะหมั้นหรือจะอะไรก็เรื่องของเขาพุดเรื่องของพี่มา”

         อย่าหวังเลยว่ามิลินจะได้หมั้นหมายกับใครสวี่หลวนคุนไม่มีวันไปแน่ไม่มันก็เขาที่จะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง

         “นายก็หลอกเธอสิหลอกเอาข้อมูลมา”

         “พี่ใหญ่เราไม่ควรใช้วิธีสกปรกเพื่อทำลายใครเขาแค่สู้กันอย่างลูกผู้ชาย”

         สวี่หลวนคุนเตือนสติหานตงซึ่งเขาเกลียดวิธีสกปรกหากคิดจะเป็นใหญ่ต้องใช้สมองแข่งขันไม่ใช่ใช้ผู้หญิงเพื่อเป็นสะพานทอดไปสู่ความสำเร็จ

         “พี่อย่าทำเหมือนพ่อได้ไหมเราเจ็บปวดกันมาเท่าไรแล้ว”